من فقط همه‌چیز رو خوب تحمل کرده بودم که نرسم به‌ جایی‌ که تو بهم بگی «سَربارمی.» و من فقط ساکت بهت خیره بشم و با تردید بپرسم: «س-سربارم؟» و جوابت تکرار بشه. من همه‌چیز رو تحمل نکرده بودم که بلند سرم داد زده بشه «وجودت به درد کسی نمی‌خوره.» تحمل کرده بودم که باور کنم خستگی رو شونه‌هات من نیستم؛ تحمل کردم که باور کنی من همیشه آدم خوبه‌ی زندگیت بودم. ولی تحمل من و باور تو یکی نبود؛ بود رئیس؟

من و شما سال‌ها از تلاشمون فاصله داریم. سال‌ها رئیس..

همون آدمِ خوبِ دور~

و می‌دانم تو روزی بازخواهی‌گشت می‌دانم...

حق. تا سالها بعد

تو با چشمان غم‌باری خواهی رفت و اشکِ من تو را بدرود خواهد گفت...