به اندازه تموم حس‌های گنگ و پیچیده‌ی قلبم، باید خودم رو بغل می‌کردم و بهش می‌گفتم نترسه! اما خودم رو بیشتر از هرچیزی گم کرده‌بودم.

یه چیزی در مورد وابستگی وجود داره که هم ترسناکه هم شیرین من هنوز می‌خواستم بمونی؛ حتی وقتی می‌دونستم تو دردی. می‌خواستم بمونی حتی وقتی اون روز صبح که بارون می‌بارید و دستامون یخ زده بود، زمزمه کردی: "من کدوم غمت رو کنار زدم بدون اینکه حفره بزرگتری بین غم‌هات بشم؟ من اگه نباشم با همین نبودنم می‌تونم جای زخم‌هات رو ترمیم کنم." و من می‌دونستم تو یه زخمی؛ یه حفره تو قلبم. و خندیدم و کشیدمت توی بغلم: "تو همه چیزی. همین جا بمون."

ما که ساختیم خونه روی ابرا ولی باز اون فک می‌کنه تنهاس~^

دارم مطمئن می‌شم تو از اولم فقط‌ یه خیال‌ بودی، تو ذهنِ‌ بهم‌ریخته‌ی من

دیوونه‌ی جزئیاتش شدم

soo funnys

‌Rumination؟ of course.