من هربار که اونو می‌بینم: وای خدایا چجوری می‌تونم تحمل کنم این حجم از خوشمزگی رو...چرا اینقد قشنگ میخنده...وای خدایا می‌خوام قورتش بدم‌..خدای من مگه می‌شه اینقد آدم... باشههه..خدای من چشماشو..داره برق میزنهه حمله قلبی*

من‌ در تاریکیِ‌ خود، به‌ تو لبخند‌ میزدم.

-من‌ مدت‌هاست‌ که توی‌ تاریکیِ‌ چشم‌هات‌ زندگی‌ می‌کنم‌؛ حتی اگر به رنگِ سبزترین جنگل‌ها و نفسِ طبیعت باشه، برای من تاریک‌ترین می‌مونه و نباید فراموش کنی این تاریکی برای من چقدر امنه.

_ریتا حالش چطوره؟ +ممنون که پرسیدی:) به انرژیش احتیاج داشتم

سر کلاسامون قشنگ یه تئاتر زنده‌ایم

اون یه معجزه‌اس.

حتآ بعد از یازده ساعت کلاسِ فشرده و چشمایی که جایی رو نمی‌بینه، نمی‌تونم چشم از معجزه‌بودنش بردارم

++

من‌ لای‌ کلماتِ‌ زخمیم‌ از حسرتم‌ می‌گم‌ و تو گوش‌هات‌ رو بگیر.

اون اینو نمی‌دونه ولی هروقت که باهمیم اون چیزی رو درست می‌کنه که خودش نشکسته.