من‌ در تاریکیِ‌ خود، به‌ تو لبخند‌ میزدم.

-من‌ مدت‌هاست‌ که توی‌ تاریکیِ‌ چشم‌هات‌ زندگی‌ می‌کنم‌؛ حتی اگر به رنگِ سبزترین جنگل‌ها و نفسِ طبیعت باشه، برای من تاریک‌ترین می‌مونه و نباید فراموش کنی این تاریکی برای من چقدر امنه.

_ریتا حالش چطوره؟ +ممنون که پرسیدی:) به انرژیش احتیاج داشتم

سر کلاسامون قشنگ یه تئاتر زنده‌ایم

اون یه معجزه‌اس.

حتآ بعد از یازده ساعت کلاسِ فشرده و چشمایی که جایی رو نمی‌بینه، نمی‌تونم چشم از معجزه‌بودنش بردارم

++

من‌ لای‌ کلماتِ‌ زخمیم‌ از حسرتم‌ می‌گم‌ و تو گوش‌هات‌ رو بگیر.

اون اینو نمی‌دونه ولی هروقت که باهمیم اون چیزی رو درست می‌کنه که خودش نشکسته.

«حتی دیگه نمی‌دونم توام واقعی‌ای؛ یا فقط ساخته‌ی ذهنمی.»

زندگی همینه پرنده کوچولو؛ غصه نخور، بال‌ِ تو می‌شکنن غصه‌ها