_عادت ندارم این‌طوری شکسته ببینمت. +عادت کن؛ مرزهای تحملِ من مدت‌هاست شکسته.

امیدوارم تا آخرین تپش‌هام، هیچ‌وقت متوجه‌ نشی بعدِ دیدنِ ورژن شکسته‌ی آغوش ترین آدم زندگیم، قلبم چقدر محتاج لحظه‌ای آرامش شد

دوقلوهای همسایه وقتی از سرکار برمی‌گردم تند تند با دوچرخه هاشون سریع میپرن تو آسانسور و میگن خاله امروزم که دیر اومدی=) شبایی هم که خونه نمیام فرداش اونقدر می‌گن منتظرم بودن درو براشون باز کنم و نگه‌دارم که پشیمون‌ترین می‌شم جالبیش اینه که تنها مکالمه‌مونم تو راهرو و آسانسوره نه بیشتر ولی شدن یه دلیل که سرتایم برسم خونه بخدا یروز می‌دزدمشونTT

یک سقوط نرم؛ در اعماقِ خیالت خیال کن پروازیست؛ بدونِ بال‌

بهارِ ما گذشته انگار؛ برو نمان.

تو؛ خیلی دوری

در میان پیچ‌و‌‌تاب‌ قطره‌های سرخ لغزیده از چشمانم؛ به تو نگریسته‌ام، که بخوانی بخوان داستانِ من‌را زمزمه کن برایم؛ که در انتهایش چه بر سر نقشِ من آمد؟

[می‌دونی توی این دنیا، بیشتر از عنوانِ مطرود بودن از چی حالم بهم می‌خوره؟ از زندگی کردنش؛ و تو هیچ‌وقت من رو توی رهاکردنم درون این حس ناامید نمی‌کنی.] -بازمانده

صدات داره می‌پیچه تو گوشم که داری فریاد می‌کشی: "خیلییی دوور:)