هیچ چیز تکرار نمیشود و عمر به پایان میرسد؛ پروانه بر شکوفه‌ئی نشست. و رود به دریا پیوست

آیدای‌شاملو

عاح دوباره تویی کالسیفرِ خاطره‌بازِ من

دوهفته مرخصیم چجوری گذشت؟!:

بوی پیرهنت این‌جا و اکنون. کوه‌ها در فاصله سردند. دست در کوچه و بستر حضور مأنوس دست تورا می‌جوید، و به راه اندیشیدن یأس را رَج می‌زند. بی‌نجوای انگشتانت فقط. و جهان از هر سلامی خالی است.

آیدای خودم، آیدای احمد. شریک سرنوشت و رفیق راه من! به خانهٔ عشقت خوش آمدی! قدمت روی چشم‌های من! از خدا دور افتاده بودم؛ خدا را با خودت به خانهٔ من آوردی. سرد و تاریک بودم، نور و روشنایی را به اجاق من باز آوردی. زندگی، ترکم کرده بود؛ زندگی آوردی. صفای قدمت! ناز قدمت! عشق و پاکی را به خانهٔ من آوردی. از شوق اشک می‌ریزم. دنبال کلماتی می‌گردم که بتوانند آتشی را که در جانم شعله می‌زند برای تو بازگو کنند، اما در همهٔ چشم‌انداز اندیشه و خیال من، جز تصویر چشم‌های زنده و عاشق خودت هیچی نیست. مثل کسی که ناگهان گرفتار صاعقه شده باشد، هنوز باور نمی‌کنم. گیج گیجم. مثل غلامی که ناگهان خبر شود که پادشاهی به خانه‌اش مهمان آمده است دستپاچه شده‌ام. به دور و بر خود نگاه می‌کنم، ببینم چه دارم که زیر پای تو قربان کنم؟ دست مرا بگیر. با تو می‌خواهم برخیزم. تو رستاخیز حیات منی. من تاب این همه خوش‌بختی ندارم. هنوز جرأت نمی‌کنم به این پیروزی عظیم فکر کنم. بگذار این هیجان اندکی آرام‌تر شود. بگذار این نورزدگی اندکی بگذرد تا بتوانم چشم‌هایم را باز کنم. بگذار این جنون و سرمستی اندکی بگذرد تا بتوانم عاقلانه‌تر به این حقیقت بزرگ بیندیشم. بگذار چند روزی بگذرد، چاره‌یی جز این نیست. هنوز نمی‌توانم باور کنم، نمی‌توانم بنویسم، نمی‌توانم فکر کنم… همین قدر، مست و برق‌زده، گیج و خوش‌بخت، با خودم می‌گویم: برکت عشق تو با من باد! و این، دعای همهٔ عمر من است، هر بامداد که با تو از خواب بیدار شوم و هر شامگاه که در کنار تو به خواب روم. برکت عشق تو با من باد! احمد تو ۱۷ فروردین ماه ۴۳

این داستان: چرا برای خود کافی نیستم؟

دلم میخواد حس کنم هنوزم آدمِ امنِ منی! کاش اینقدر بیرحم نمیشدی

من دیگه خسته نیستم به روی خودت نیار اما؛ انگار که دارم نزدیک میشم به کم آوردن.

کم آوردن. کم آوردن؟ نه خب من کم نیاوردم تموم کردم.