اون عزیزی که داخل ناشناس به تیم فنی ایتا توهین کرده و گفته زحمت بچه های فنی ارزشی نداره میتونه این حرفا رو بره رو در رو به بچه های ایتا بزنه؟! حرفای این آدم رو به خاطر بی انصافی های جدیش نسبت به برنامه نویس های ایتا منتشر نمیکنم و اهمیت دادن به این طور نظرات سخیفانه و عاری از پشتوانه علمی کار هیچ آدم عاقلی نیست!! اما اینکه بدون ذره ای دانش مهندسی نرم افزار و بدون اینکه اندکی تجربه فنی داشته باشید، بشینید زیر باد کولر و پا رو پا بندازید و ایتا رو مسخره کنید خنده داره!! بچه های فنی ایتا کارشون قطعاً نقص هایی داره و خودشون هم آگاهند و خیلی از اون اشکالات هم برطرف کردند. اینکه یک طرفه قضاوت کنید بی انصافیه حقیقتاً. اگه نقدی دارید راه حل بدید. اگه راه حل ندارید بهترین کار اینه که تحمل کنید. اگه توانایی و قدرت تحمل رو ندارید ایتارو حذف کنید!! ایتا به دلسوزی های از فحش بدتر شما نیاز نداره. اگه کمی وجدان خودتون رو به کار بگیرید و بدونید ایتا در چه شرایطی با چه موانعی سرپا ایستاده و برنامه نویس هاش با چه اوضاعی مشغول به فعالیت هستند هیچوقت این حرف های سخیف رو داخل ناشناس نمیزدید. مرد انتقاد هستید به صورت شناس با ایتا تماس بگیرید! ایتافن با همه انتقاد هاش تمام قد از زحمات برنامه نویس های ایتا حمایت می‌کنه و اگه نقدی هم می‌کنه در کنارش راه حل ارائه میده.. 🔰فوت و فن ایتا در ایتافن ⚙@eitaafan

منم همینطور ایتا، منم همینطور..

اگر بیم آن بردی که سلاح از دست افکنی، بایستی خود را سلاح و سلاح را خود کنی. خدا رحمت کند یحیی را _ آن‌گاه که بازوی خونین را چسب پیچ کرد و سلاح را با سیم مفتولی پاره، به دستش گره زد. نه این‌که از سستی اراده بترسد، یا از تسلیم، یا ترس. یحیی از درد می‌ترسید. از خستگی. از بی‌هوشی. خود را سلاح کرد که اگر پلکش پرید، لوله تفنگ نلرزد. که تا لحظه مرگ، جنگ را فراموش نکند. فرق یحیی با یاسر همین بود. یاسر عرفات را می‌گویم. عرفات هم مَرد جنگ بود. نمی‌ترسید از سلاح در دست گرفتن و پنجه در پنجه‌ی صهیون شدن. می‌جنگید و فتح می‌آفرید. سال‌های سال. یاسر اما از درد غفلت کرد. از خستگی، سستی، عادت.. ساعتی رسید که دشمن را از دوست نشناخت. نه این‌که بخواهم هم پیالگی با اشغالگر را نسبت دهم، نه. اما مخاطره را چرا. سلاح که بر زمین بیفتد، دستگاه شناختی انسان مختل می‌شود. این نوک تیز سلاح است که بوی دشمن می‌فهمد. نه بینی گرد انسان. عرفات کرانه باختری را باخت و سنوار، جانش را میان خرابه‌‌ غزه. صهیونیست‌ها جنازه‌اش را به همسرش ندادند. همسرش هنوز هم در غزه است. غزه؟ آری. وجود دارد. ویران، پابرجا. خالی از سکنه، پر از شهروند. از دست رفته، اشغال نشده. یحیی غزه را با یک سیم مفتول پاره و دستی سوخته، پاس داشت. محمود عباس ای کاش گاه گاهی به مزار عرفات سر می‌زد. حداقل در سالگردش. شاید که کرانه را به حجله شیطان نمی‌بردند.