🚶🏻♂️ صدای خنده از انتهای راهرو میآید. جمعی از دوستان دور هم جمع شدهاند و فضا صمیمی است. ظاهراً همه چیز روبهراه است؛ اما چند قدم آنطرفتر، چهرهی رهگذری درهم میرود.
🚫 در محیطهای عمومی مثل دانشگاه و بیمارستان، مرز بین «شوخی» و «ایجاد مزاحمت» گاهی خیلی باریک میشه. چیزی که در جمع دوستانهی ما فقط یک خندهی ساده است، ممکنه برای دیگران حس ناامنی، تمسخر یا برهمزدن آرامش تلقی شه.
🩺🤝 یادمون باشه در محیط آکادمیک و درمانی، رفتار ما فقط با نیتمون سنجیده نمیشه؛ اثر اون روی آرامش روانی دیگران هم مهم هست. قبل از هر شوخی یا صدای بلند، شاید بد نباشه یک لحظه مکث کنیم و بیایم از خودمون بپرسیم:
«اگر من جای اون شخص بودم، چه حسی داشتم؟»
