من با بو زیاد انس میگیرم ..
به مامانم همین الان گفتم، مامان
چیزی گذاشتی رویِ گاز؟
گفت اره، غذایِ بابارو داغ کردم ..
گفتم بویِ سحری میاد:)
مامان با تعجب نگاه کرد.. اما نفهمید ك این بویِ قیمه منو بُرد به سحری ها ..
سحری هایِ ماه رمضون ، یکی از شباش با بویِ قیمه یِ مامان بیدار میشدیم ..
هروقت بیدار میشدم ، مامان خودش غذاش تموم شده بود ..
بابا سرِ سفر بود و من احتمالاً آخرین نفر بودم که به جمعشون میپیوستم ..
تلویزیون پخش میشد و صدایِ دعایِ سحرگاه که به گوش میرسید ، تمامِ حس و حالِ خوب بهم تزریق میشد ..
در تلاش بودم برایِ اینکه زود بخورم و بتونم یواشکی تا نماز یکم چرت بزنم .. معمولاً سحریا هیچ میلی برایِ خوردن نداشتم ، اما برایِ اینکه مامان ناراحت نشه، با اون بویِ مست کننده یِ قیمه شروع به خوردن میکردم و هرلحظه چشمم به تلویزیون بود تا ببینم چقدر مونده به اذان ؛ و تو ذهنم زمان رو تنظیم میکردم تا ببینم چقدر وقتِ مسواک زدن دارم.. اما ..
اما حالا، امسال ، ۱۰ اسفند ماه، اماممونو شهید کردن و ما به جایِ بویِ قیمه مامان ، با صدایِ موشک بلند میشدیم ..
قرآن و بغل میکردیم و سوره فتح و میخوندیم...
امیدوارم هرگز دیگه اون روزا برنگرده.
نمیدونم، چرا با یادآوریِ تمام ِ روزهایِ ماه رمضونِ امسال ، و نبودِ آقا اشک رویِ گونه هام نشست.💔
هیچی دیگه.. فقط خواستم بگم با هر یادآوریِ کوچیکی، دلتنگِ زندگیِ قبل از رفتنِ آقا میشم..
-اندراحوالاتِ خانومی به تلخیِ روزگار
اللهم الرزقنا زودتر رجعتِ امام