🟡 تل‌آویو؛ پایتخت تاریخی شیاطین 🖋وحید یامین پور 🔸1- اسرائیل تاج سر غرب است. ضربان قلب غرب است. انسان غربی صدها سال راه رفته تا بدین مرحله برسد، به اسرائیل. از فرانسیس بیکن و دکارت راه رفته، تا کانت و هگل. در کوره راه تاریخ زمین خورده و بلند شده تا به تل‌آویو برسد. از میان رنج تیغ‌ها و نیزه‌ها و گیوتین‌ها. تل‌آویو همان اتوپیای تامس مور است. همان شهر خدایگان. همان المپ؛ همان قله قاف که از آب بیرون ماند. همان آشیانه جنیان که بدان پناه بردند تا از دسترس عذاب الله در امان بمانند. تل‌آویو را هابز و هیوم و ماکیاولی در خواب می‌دیدند و داوینچی و میکل‌انجلو شبَه آن را مخفیانه در پستوی فلورانس پنهان می‌کردند تا زمانش برسد... حالا رسیده... 🔸2-اسم تل‌آویو که می‌آید جنازه مارتین‌لوتر از هیجان در قبر می‌جنبد. نیایش‌نامه‌های پنهان در صندوقچه‌های پاپ در واتیکان را موریانه خورده و به جز نام یهوه، چیزی باقی نگذاشته. سزار سر از رختخوابش بلند کرده و ادعای پدری دارد برای بی‌بی. تل‌آویو آبستن همه‌ی نطفه‌های از حرام چکیده در تاریخ است. روم از مسیح هر روز انتقام جدیدی می‌گیرد تا اورشلیم را به غلط کردن بیندازد. اورشلیم نباید زادگاه مسیح باشد. حالا آنقدر حرام‌زاده را به‌دنیا می‌آورد تا هر رحم پاکی در سراسر تاریخ را فراموش کند. اسرائیل مادر آخرالزمانی غرب است... 🔸3-بنی‌صهیون از نردبام هامان بالا رفته... تا آخرین پله. تلسکوپ هابل را روی چشم گذاشته تا خدای موسی را بیابد. هابل در آسمان تل‌آویو روی گنبد آهنین رو به الله خیره مانده. نردبام هامان به بلندی تاریخ غرب است. روی دوش نیوتون و کپلر. اما هنوز زمین مرکز است و خورشيد بر گرد آن می‌گردد؛ بر گرد تل‌آویو... 🔸4-تلسکوپ هابل و نردبام هامان برادرند از یک مادر، بی‌پدر. حرام‌زاده‌اند؛ مثل آنها که از نردبام بالا رفته‌اند. بنی‌صهیون تاب تحمل هیچ کودک حلال‌زاده‌ای را ندارد. می‌کُشد تا زنده بماند. اتوپیا شهروند حلال‌زاده ندارد. شیطان تضمین داده که هر سرزمین تماماً حرام‌زاده‌ای را از شر خدا و لشکریانش حفظ کند. شیطان قسم خورده، امضا کرده؛ سند امضایش در ظرفی بلورین در گنجینه سازمان ملل نگهداری می‌شود. شیطان هیجان‌زده آخرین سطر‌های تاریخ را در دفترچه یادداشتش می‌نویسد. از کینه‌ی آدم سرشار؛ به شکستن زانوان او امیدوار. او آمده برای بریدن روبان سامانه تاد. آخرین دستاورد علمی بشر از ابتدا تا کنون: تاد، تخم و ترکه‌ی اوست. با جهش ژنتیکی در آزمایش‌گاه‌های تماماً محافظت شده‌ی نیویورک به دنیا آمده؛ برای مقابله شهاب ثاقب. چشم چارلز داروین روشن؛ چشم آگوست کُنت. چشم معاویه و حجاج‌بن یوسف... 🔸5-چشم داروین و معاویه و حجاج روشن. زمین پر از "قردة خاسئين" شده؛ پر از میمون که از نردبام هامان بالا می‌روند. همانان که از منبر آخرین رسول‌خدا بالا رفتند؛ میمون‌های بِرند هامان؛ قدبلند، چشم و مو رنگی. تیره‌ای از آنها حالا به بالا رفتن از منبر ولایت چشم دوخته‌اند؛ چشم‌تنگ در انتظار شراره‌هایی که در انتهای فلسطین فرود آید و آخرین تنگه را برای آنها بگشاید. چشم داروین و معاویه و حجاج کور... نردبام هامان کوتاهتر از آن است که آسمان را لمس کند. هابل کور است. شراره‌های شریر شیطان از لمس فرزند آدم ناتوانند. اینجا آخرین پناهگاه حلال‌زادگان زمین، آخرین میعادگاه حلال‌زادگان زمان است... 🔸6-الله اسرع مکراً... مکر او چنین است که مکر پیچیده‌ی شیاطین به بخشی از طرح او بدل می‌شود. میمون‌های بِرند هامان به گمان خود پیچیده‌ترین مکر خود را بکار بسته‌اند... همه چیز را، همه‌ی تاریخ خود را، همه‌ی هوش جهش یافته‌شان را، همه‌ی حیثیت انباشته از پول و شهوت‌شان را در جغرافیایی آخرالزمانی در پوشش دیوارها و آتش‌بارها و شیاطین آتشین تاد و فلاخن و پیکان گرد آورده‌اند... در یک نقطه... جایی در تیررس حلال‌زادگان! شگفتا! چه مکری دارد خدا! اگر اینهمه میراث تاریخی شیطان در نقطه‌ای دورتر یا پراکنده در جای جای عالم بود، نابودی آن به دست لشکر حلال‌زادگان چه دشوار یا ناممکن بود. شگفتا از مکر آخرالزمانی خداوند! حلال‌زادگان، فرزندان آخرالزمانی آدم، قرن‌ها در همین نقطه چشم انتظار بودند و پرسش‌مند از تاخیر در فراهم شدن صحنه نبرد! قل الله اسرع مکراً #فرزندان_آدم #شیاطین_جن‌و‌انس #آخرالزمان #وحید_یامین_پور ➕ @esharat_57

💠 گفتارهای جنگ و وطن 🔻 گفتار هفدهم؛ 🔹 «حافظه شهر و تثبیت نشانگان جنگ» ♦️ عاطفه صادقی 🔸قلمرو حافظه شامل وضعیتی می‌شود که در آن وضعیت مکان-رویدادها، ما را متوجه اتفاق و واقعه‌ای می‌کنند و باعث می‌شوند واقعه‌ای که در جهان حقیقی و در جهان بیرونی به اتمام رسیده در جهان درونی فرد دوباره زنده بشود. آن صحنه‌ها و ساختمان‌ها و وضعیت‌هایی که اسرائیل در این نبرد برای ما رقم زد را نباید فراموش کنیم و می‌بایست آن‌ها را حفظ کنیم. ➕ @esharat_57 👈پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی در فضای مجازی: [بله] | [ایتا] 🌐 [سایت پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی]

🌕ای ایران بخوان، با ایران بمان 🖋محمدرضا وحیدزاده https://eitaa.com/esharat_57/145 #هنر_متعهد #ای_ایران_بخوان #محمدرضا_وحیدزاده ➕ @esharat_57

🌕ای ایران بخوان، با ایران بمان 🖋محمدرضا وحیدزاده 🔻شنبه، چهارده تیر ۱۴۰۴، یک نقطۀ عطف و یک روز تاریخی برای ایران بود؛ روزی که در حسینیۀ امام خمینی(ره) رهبر انقلاب از مرثیه‌خوان مراسم شب عاشورای خود خواست تا سرود «ای ایران» را بخواند و همراه آن شروع به گریستن کرد؛ آن هم پس از گذار ملت ایران از چه روزهایی و زیستن چه تجربه‌های عجیبی. این لحظۀ شگفت، از زمان شکل‌گیری دولت صفوی و درآمیختن دو ابرمفهوم «مذهب» و «ملیت» با یکدیگر و بنیان‌گرفتن ایران جدید تا امروز، به لحاظ بلوغ و شکفتگی این پیوند، به‌‌واقع بی‌‌بدیل است. از این رو دربارۀ آن و جنبه‌های فرهنگی و اجتماعی‌اش می‌توان و بلکه باید بسیار سخن گفت؛ اما من در این مجال کوتاه می‌خواهم به یک جنبۀ هنری خاص آن نگاهی بیندازم: به مسئلۀ اثرپذیری در آثار هنری. کاری که حاج‌محمود کریمی در روز اول محرم به اجرا درآورد و شب عاشورا در حسینۀ امام‌خمینی به درخواست رهبر انقلاب مجدداً بازخوانی کرد، بازسرایی یکی از آهنگ‌های قدیمی و آشنای میهنی با صدای مرحوم محمد نوری و شعر تورج نگهبان بود؛ یعنی استفاده از نغمۀ همین آهنگ و تغییر و اصلاح بخش‌هایی از شعر آن و حفظ بخش‌های دیگر؛ چیزی که می‌‌توان تحت عنوان تأثیرپذیری آثار هنری از یکدیگر دربارۀ آن گفتگو کرد و ذیل مباحث کلاسیکی چون نسخ و انتحال یا نظریه‌های جدیدتری چون بینامتنیت به نقد آن پرداخت. به‌راستی کاری که حاج‌محمود کریمی انجام داده چه نام دارد؟ تضمین، اقتفا، استقبال، اقتباس یا چیز دیگر؟ اگر انتحال را طبق تعریف منتهی الارب، بستن شعر دیگری بر خود بدانیم و تضمین را طبق تعریف رادویانی آوردن بیتی از شاعر دیگر در میان شعر به عنوان مهمان، نوحۀ «ای ایران» هیچ‌کدام از آن‌ها نیست؛ چراکه نه امکان بستن در میان است و نه در اینجا بیتی وام گرفته شده. بلکه در کل اثر دخل و تصرف شده است؛ چیزی که شاید نزدیک‌ترین برداشت به آن را بتوان در مفهوم «از آن خودسازی» (appropriation) بازجست؛ به معنی بازتولید یا تقلید آثار هنرمندان یا سایر مواردِ از پیش موجود که می‌تواند شامل اقتباس از فرهنگ، هنرهای تجسمی، وام گرفتن از فرم‌ها یا سبک‌های هنری، بازتولید و همانندسازی، یا به مالکیت در آوردن ایده‌های هنری، سمبل‌ها، آثار باستانی، تصاویر، اصوات، اشیاء، تاریخ هنر، فرهنگ‌عامه و مصنوعات بشری باشد. شیوه‌ها و کارکردهای «از آن خودسازی» را نیز می‌توان در سه دستۀ مختلف گنجاند: 1. فراخوان گذشته در وضعیت معاصر 2. ترجمه یا گفتگوی بینافرهنگی 3. معنی‌گردانی آثار درون‌فرهنگی پیشین. اما به باور نگارنده، کاری که حاج‌محمود کریمی در نوحۀ «ای ایران» انجام داده، به شکل دقیقش «از آن خودسازی» هم نیست. به گمان من، این کار را باید از سنخ کاری دانست که پیش از این در ادبیات ارجمند فارسی، نوابغی چون حافظ علیه‌رحمه با ابیات درخشان شاعران پیش از خود انجام داده‌اند و پس از آن موضوع بحث‌ها و گفتگوهای بسیاری در نقد ادبی واقع شده است. از آن جمله می‌توان به گفته‌های بهاءالدین خرمشاهی در مقدمة «حافظ‌نامه» اشاره کرد که با ذکر شواهدی تأثر حافظ را از شاعران گذشته نشان داده است. یا سید‌علی میر‌افضلی که در تکمیل بحث تأثیرپذیری حافظ، در مقاله‌ای با عنوان «زین قصة دراز...» در مجلة نشر دانش در سال 1369، به ابیات و شواهدی از شاعران دیگر پرداخته که از چشم خرمشاهی دور مانده است؛ چنانکه گاهی با تغییر چند واژه و گاه یک واژه و حتی واج یا طرز کاربرد کلمات در محور همنشینی کلام، بیتی را تماماً حافظانه و متعلق به خویش ساخته است؛ به‌نحوی که منتقدان ادبی با وجود حداقلی‌بودن این تصرفات، همگی اذعان به هنرمندانگی کار حافظ کرده‌اند و معتقدند با این تغییر اندک، بیت درخشان پیشین به‌‌‌‌شکلی رندانه ارتقا یافته و این تغییر جنبۀ استعلایی داشته است. به‌راستی کاری که محمود کریمی با اثر ارزشمند و ماندگار مرحوم نوری کرده‌ است، از همین سنخ است. او با هوشمندی، ضمن احضار خاطرۀ جمعی ایرانیان و فراخواندن حس میهن‌دوستی و وطن‌پرستیِ درآمیخته با این اثر هنری، در این لحظۀ تاریخی خطیر، مفهوم وطن را بیش از پیش با معانی و ارزش‌های دینی گره زده و مفهومی والاتر و گرامی‌تر از میهن را به مخاطبان رشدیافته و بالغ خود در سال‌های طی شدۀ تاریخ انقلاب، پیشکش کرده است. این اثر، نه اقتباسی ساده از کار نخست یا تضمینی صرفاً هنری از آن و نه حتی از آن خودسازی یک اثر آشنا، بلکه احیا و استعلای آن به درست‌ترین شکل ممکن و در حساس‌ترین لحظات تاریخ این ملت و زنده‌داشتن کار گرامی پیشین و اهدای یک اثر هنری والا و جدید به ایران و ایرانیان است. #هنر_متعهد #ای_ایران_بخوان #محمدرضا_وحیدزاده ➕ @esharat_57

💠 گفتارهای جنگ و وطن 🔻 گفتار هجدهم؛ 🔹 «هنر زمانه جنگ بر مدار قرآن» ♦️ صادق جمالی 🔸اصلی‌ترین و محسوس‌ترین مفهومی که در زمانه جنگ متوجه‌ آن می‌شویم، مفهوم امنیت و امن است. این مفهوم پایه‌ای‌ترین و اصیل‌ترین معنای مواجهه با کتاب مقدس و به طور خاص قرآن است که تحت عنوان ایمان مطرح شده است. استخراج مضمون و مدل‌های ساختاری از بیان‌های گوناگون قرآن به ما دستگاه بسیار پر تنوعی برای ارائه آثار هنری در زمانه جنگ می‌دهد. ➕ @esharat_57 👈پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی در فضای مجازی: [بله] | [ایتا] 🌐 [سایت پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی]

💠 گفتارهای جنگ و وطن 🔻 گفتار نوزدهم؛ 🔹 «انسجام ملی از رؤیا تا واقعیت» ♦️ سید آرش وکیلیان 🔸هر چه ما از حالت در معرض حمله بودن خارج بشویم، اختلافات گذشته، روی هم‌گرایی ملی اکنون، تأثیر می‌گذارد. ➕ @esharat_57 👈پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی در فضای مجازی: [بله] | [ایتا] 🌐 [سایت پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی]

💠 گفتارهای جنگ و وطن 🔻 گفتار بیستم؛ 🔹 «حماسه ایرانی؛ آن‌چه از ما نمی‌دانند!» ♦️محمدحسن یادگاری 🔸مثلث خون و خاک و ناموس که یک ریشه دارند، آن سیمرغ ایرانی بود که در این جنگ اخیر، سیلی را به وجود آورد که همه در آن جای گرفتند. ➕ @esharat_57 👈پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی در فضای مجازی: [بله] | [ایتا] 🌐 [سایت پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی]

💠 گفتارهای جنگ و وطن 🔻 گفتار بیست و یکم؛ 🔹 «عقل ایرانی اسلامی در میانه نبرد» ♦️محسن دنیوی 🔸یکی از نکات در این جنگ این بود که، حضرت آقای خامنه‌ای در جایگاه رهبری، در حال خلق یک عقلانیت جدید بودند. آن هم خلق یک عقل ایرانی اسلامی. ➕ @esharat_57 👈پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی در فضای مجازی: [بله] | [ایتا] 🌐 [سایت پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی]

🌕 ایرانی بودن چه معنایی دارد؟! 🖋میثم مهدیار 🔻گفتار مکتوب حاضر، ماحصل گفتگویی رسانه‌ای با میثم مهدیار (عضو هیات علمی مطالعات فرهنگی دانشگاه علامه طباطبایی) در تاریخ ۹ تیرماه ۱۴۰۴ است که در آن از زاویه‌ای متفاوت، پیرامون جامعه‌شناسی تاریخیِ امر ملی در ایران و همبستگی معاصر ایرانیان بحث شده است. 🔸برخی از اصحاب علوم اجتماعی که سالها با ساخت مفاهیم و مقولاتی چون "ایران یک جامعه رو به فروپاشی اجتماعی" "ایران یک جامعه دوقطبی" و .. نسبت به آینده‌ای تاریک و از هم پاشیده در ایران هشدار می‌دادند، گویا از این همبستگی غافلگیر شده بودند و آن را مطابق چارچوبهای مفهومی قبلی خود نمی‌دانستند. لذا تلاش کردند که ایجاد و شکل‌گیری چنین همبستگی را ذیل یک رویکرد "استثنا گرایانه " تحلیل کنند. 🔸در واقع معتقدم به جای استثناگرایی و جعل دوقطبی باید لایه‌های عمیق‌تر فرهنگ ایرانی را که چنین مشارکتها و بسیج‌ شوندگی‌هایی را ممکن می‌کنند ملاحظه کرد تا غافلگیر نشد. از این جهت به نظرم نه‌ تنها دوگانگی میان مذهب و ملیت وجود ندارد بلکه از قضا انقلاب اسلامی و جمهوری اسلامی یکی از اصلی‌ترین محمل‌های وحدت بخشی مجدد بین دین و ملیت بوده است. برای بحث درباره این مدعا لازم است ابتدا تقریری اجمالی از رابطه دین و ملیت طرح شود..... ادامه مطلب....👇👇👇 https://eitaa.com/esharat_57/152 #میثم_مهدیار ➕ @esharat_57

🌕 ایرانی بودن چه معنایی دارد؟! 🖋میثم مهدیار #ایران #ایرانی #همبستگی #نهاد #نماد #میثم_مهدیار ➕ @esharat_57

🌕مسیر هویت تاریخی یا ایستگاه ملّی‌گرایی ایدئولوژیک؟ 🖋آرین طاهری https://eitaa.com/esharat_57/154 #ایران #هویت #اسلام #ای_ایران_بخوان #آرین_طاهری ➕ @esharat_57