🎙 طرح کلی از دریچه‌ی امروز ▪️شماره‌ی ۱ ⭕ ایمان (۱) ✍ در اندیشه بودم که: با طولانی شدن حضور خیابانیِ مردم، فرصتِ خوبی برای بیان "حرف های عمیق تر و دنباله‌دار تر" فراهم شده است. 🔹️به گمانم رسید که شاید مروری بر "اندیشه‌ی قدرت آفرینی که ایرانِ قدرتمندِ امروز را ساخته است"، گزینه‌ی خوبی برای این حرف های دنباله‌دار باشد. 🔸️چه منبعی بهتر از "طرح کلی"! کتابی که این اندیشه‌ی قدرت‌آفرین را از زبانِ رهبری روایت می‌کند، که با همین اندیشه، ایرانِ عزیز را به یک قدرتِ نوظهور تبدیل کرد... ✅ اعترافات: @eterafat_ir

📃 "طرح کلی" از دریچه‌ی امروز ▪️جلسه‌ی اول - ایمان (۱) (خلاصه‌ی متنی جهت توزیع در تجمعات) 🔴 ابعاد: کاغذ آ ۶ ✅ اعترافات: @eterafat_ir

🎙طرح کلی از دریچه‌ی امروز - ۲ ▪️شماره‌ی ۲ ⭕ ایمان (۲) ✅ اعترافات: @eterafat_ir

📃 "طرح کلی" از دریچه‌ی امروز ▪️جلسه‌ی دوم - ایمان (۲) (خلاصه‌ی متنی جهت توزیع در تجمعات) 🔴 ابعاد: کاغذ آ ۶ ✅ اعترافات: @eterafat_ir

📄 #یادداشت | "تحمیل به رهبری" چه زمانی ممکن است؟ بسم الله الرحمن الرحیم 🔸️"تحمیل" چیست؟ در نگاه اول، زمانی که به هر علتی، رهبری تصمیمی بگیرد که آن را "بهترین تصمیم" نمی‌داند، تحمیلِ بر او رخ داده است؛ مانند آنکه رهبری، بهترین تصمیم را ادامه‌ی جنگ بداند، اما تصمیم بر مذاکره بگیرد. 🔹️اما چنین پدیده‌ای (تحمیل به رهبری)، چه زمانی رخ می‌دهد؟ و به عبارتی: چه عاملی باعث می‌شود که رهبری، از بهترین تصمیم دست بردارد و به تصمیمِ دیگری تن دهد؟ 🔸️بازویِ قدرت رهبری -یعنی آنچه که با مدد از آن، کارِ جامعه را پیش می‌برد- عبارت است از: اراده‌ی عمومی مردم. • إِنَّمَا عِمَادُ الدِّينِ وَ جِمَاعُ الْمُسْلِمِينَ وَ الْعُدَّةُ لِلْأَعْدَاءِ، الْعَامَّةُ مِنَ الْأُمَّةِ (نامه‌ی ۵۳ نهج‌البلاغه) - جز این نیست که عمود دین و پناهگاه مسلمین و تجهیزات جهاد مقابل دشمنان، "عمومِ از امت" اند. 🔹️از این رو، آن‌گاه که "اراده‌ی عمومیِ مردم" برای به پیش بردنِ "اراده‌ی رهبری" به میدان نیاید، دستِ رهبری از قدرت خالی می‌شود و تصمیماتی که آنها را بهترین تصمیم نمی‌داند، بر او تحمیل می‌گردد؛ یا به قول امیرالمومنین علیه‌السلام، "رأی و تدبیر او فاسد می‌شود": • أَفْسَدْتُمْ عَلَيَّ رَأْيِي بِالْعِصْيَانِ وَ الْخِذْلَانِ حَتَّى قَالَتْ قُرَيْشٌ إِنَّ ابْنَ أَبِي طَالِبٍ رَجُلٌ شُجَاعٌ وَ لَكِنْ لَا عِلْمَ لَهُ بِالْحَرْبِ (خطبه‌ی ۲۷ نهج‌البلاغه) - با نافرمانى و ذلّت پذيرى، رأى و تدبير مرا تباه كرديد، تا آنجا كه قريش در حق من گفت: «بى ترديد پسر ابى طالب مردى دلير است، ولى دانش نظامى ندارد». 🔸️این پدیده، نمونه های تاریخی نیز -مانند جنگ اُحُد (خروج از مدینه بر خلاف نظر پیامبر) و جنگ صفّین (پذیرش حکمیت)- دارد. 🔹️اکنون چطور؟ آیا تصمیماتِ رهبری (آیت الله سید مجتبی خامنه‌ای)، برآمده از تحمیل است؟ چگونه می‌توان فهمید؟ کلید پاسخ، در "بازوی قدرت رهبری" است؛ باید ببینیم "اراده‌ی عمومیِ مردم"، برای به پیش بردنِ اراده‌ی رهبری، به میدان آمده است یا خیر؟ 🔸️نخست آنکه: • در آستانه‌ی جنگ تحمیلیِ سوم و در ۲۲ بهمن ۱۴۰۴ -آن‌گاه که تهدید جنگ از سوی آمریکا، شاید جدی تر از همیشه مطرح می‌شد- بر اساس برآورد ها، بین ۲۳ تا ۲۶ میلیون نفر در حدود ۱۴۰۰ شهر، در راهپیماییِ سالگرد پیروزیِ انقلاب اسلامی شرکت کردند.(منبع) • پس از آن و با آغاز جنگ، نزدیک دو ماه است که جمعیتِ انبوهی از مردم، هر شب در تجمعاتِ خیابانی شرکت می‌کنند و حمایت خود از ایرانِ عزیز و رهبر انقلاب را نشان می‌دهند. بر اساس برآورد مرکز تحقیقات صدا و سیما در ۹ و ۱۰ فرودین، حدود ۲۰ میلیون نفر در این تجمعات شرکت کرده اند.(منبع) • در یکی از جدید ترین نظرسنجی های مرکز تحقیقات صدا و سیما نیز، "۶۴.۲ درصد از پاسخگویان اعلام کرده‌اند که یا با مذاکره با آمریکا موافق نیستند یا در حد کم یا خیلی کم موافقند." و همچنین "۴۵.۷ درصد از پاسخگویان اعلام کرده‌اند که در تجمعات شبانه در میادین و خیابان‌ها شرکت می‌کنند و ۶۷.۸ درصد خواستار ادامه این تجمعات هستند."(منبع) • به همه‌ی این ها، باید پویش ۳۰ میلیونیِ جان‌فدا را اضافه کرد؛ به ویژه اینکه فقط ۶ میلیون نفر از ثبت نام کنندگانِ آن، در کمتر از ۴۸ ساعت پس از پیام ۲۰ فروردین رهبر انقلاب و اشاره‌ی ایشان به این پویش، ثبت نام کرده اند.(منبع) 🔹️همه‌ی این شواهد، به خوبی نشان می‌دهند که اگر رهبری، تصمیم درست را ادامه‌ی برخورد نظامی بدانند، بازویِ قدرت خویش -یعنی اراده‌ی عمومیِ مردم- را در مشت دارند. 🔸️علاوه بر آن: مسئولینی که از اراده‌ی مردم برآمده و امروز زمام امور کشور را در دست دارند، دوشادوش مردم، در میدانِ پیش‌بردنِ اراده‌ی رهبری، حضور دارند؛ و این مطلبی است که رهبر شهید، در واپسین لحظات حیات خود، بدان تصریح کردند: • قدر اینها را ما بدانیم؛ قدر مسئولینی که وقتی یک ‌چنین حادثه‌ای برای کشور پیش می‌آید، از مردم کناره نمیگیرند. گاهی ما در گذشته داشته‌ایم که مردم وسط میدان بودند، مسئولین تماشا میکردند، گاهی هم علیه مردم یک حرفی میزدند. این دفعه، نخیر، مسئولین در کنار مردم بودند، در بین مردم بودند، با مردم حرکت کردند، با همان هدف تلاش کردند، کار کردند.(بیانات ۲۷ دی ۱۴۰۴) 🔹️حاصل آنکه: 1️⃣ به نظر می‌رسد که در شرایط فعلی، بازوی قدرتِ رهبری در اختیار ایشان است و اکنون، امکانِ تحمیلِ بر ایشان، وجود ندارد؛ الحمدلله. 2️⃣ برای خلاصی از "نگرانیِ تحمیل"، باید بازوی قدرتِ ایشان را حفظ کرد؛ یعنی با قدرت و قوت، حضورِ در "میدان پیش‌بردنِ اراده‌ی رهبری" را ادامه داد: 👈 ادامه‌ی حضور در خیابان (و اظهار آمادگی برای برخورد پشیمان‌کننده با دشمن) 👈 حفظ اتحاد و انسجام ملی 👈 دستگیری از یکدیگر در شرایط جنگی 👈 و مهم‌تر از همه: کبریت احمر و اکسیرِ اعظمِ: "توسل و تضرع" ✍ جوانِ عصر خمینی ✅ اعترافات: @eterafat_ir

📄 #یادداشت | پیشنهاد: "یک گام" رو به جلو، برای عبور از دشواری های اقتصادیِ جنگ بسم الله الرحمن الرحیم 🔸️در شرایط فعلی -که علاوه بر جنگ، دشواری های اقتصادی نیز به مردم فشار می‌آورد- به گمان می‌رسد که وجود دو گروه در میان مردم، مسلّم است: 1️⃣ کسانی که دچار مشکلات اقتصادیِ ریز و درشت اند و حتی زندگیِ بسیاری از آنها، در "بحرانِ اقتصادی" قرار دارد. 2️⃣ کسانی که "انگیزه و اراده‌ی لازم" را برای کمک به دیگران -حتی به اندازه‌ی بسیار کم و غیر قابل توجه- دارند. 🔴 توضیح آنکه: انگیزه های "ایمانی" -در میان مردم مومن و حزب اللهی- و نیز انگیزه های "انسانی" -در میان مردمی که شاید مذهبی و حتی مسلمان نباشند- این "اراده" را تولید می‌کند که برای کمک به دیگرانی که دچار مشکل اند، اقدامی انجام دهند؛ حتی اگر آن اقدام، بسیار ناچیز و کوچک باشد. 🔹️موکب های سراسری -که مرکز تجمعات مردم هستند- می‌توانند نقش "حلقه‌ی اتصال" بین گروه اول و گروه دوم را ایفاء کنند و "اراده‌ی" گروه دوم را به "کمک های عینی" برای گروه اول تبدیل نمایند؛ چنین کارویژه‌ای (حلقه‌ی اتصال بین گروه اول و دوم) آن‌قدر مهم و حیاتی است که بدون آن، اراده‌های آماده‌ی گروه دوم، به طور جدی به میدان نمی‌آیند و دست گروه اول، از کمک های مورد نیاز خالی می‌ماند. 🔸️انجام این کارویژه، "یک اتصال دو طرفه" می‌خواهد: 👈 از یک سو، موکب ها باید به افراد نیازمندِ به کمک، دسترسی داشته و آنها را به خوبی شناسایی کرده باشند. 🔴 خیریه ها، ساکنانِ قدیمی محله ها و... جزو اولین منابعی هستند که از طریق آنها، می‌توان افراد نیازمندِ به کمک را شناسایی کرد. 👈 از سوی دیگر، موکب ها باید اراده‌های گروه دوم را "به میدان بیاورند" و "تجمیع کنند" تا به کمک های "کارگشا" برای گروه اول تبدیل شود؛ و به تعبیرِ دیگر: از قطره قطره‌ی اراده‌های به میدان آمده‌ی گروهِ دوم -که شاید به تنهایی، هیچ گیاهی از آنها نمی‌روید- دریایی از کمک برای گروه اول بسازند. 🔴 حضور طولانی مدت مردم در تجمعات و در مجاورت موکب ها، فرصتی بی‌بدیل برای انجام این کار ایجاد کرده است. 🔹️به نظر می‌رسد که ایفایِ این نقش، باید با ملاحظات زیر همراه باشد: 1️⃣ هر موکبی، به عنوانِ یک "مستقلِ مرتبط" عمل کند؛ بدان معنا که: - تمرکزِ خود را روی محله‌ی خود بگذارد؛ - اما با دیگر موکب ها -که محوریتِ سایر محله ها را بر عهده دارند- هم‌پوشانی و ارتباط داشته باشد تا هم "تقویت کند" و هم "تقویت شود". 2️⃣ مبانیِ فکری و اندیشه‌ی پشتیبانی که "به میدانِ آمدنِ" گروه دوم را تقویت می‌کند، در برنامه های تبیینی و هنریِ موکب ها گنجانده شود؛ نقش روحانیون، شعراء، مداحان و... در این زمینه برجسته می‌شود. 3️⃣ ایفای این نقش، در برنامه های موکب ها "نمایان" باشد و "فریاد زده شود"؛ طوری که علاوه بر پرچم‌گردانان، رهگذران و کاسبانِ مجاور موکب ها نیز متوجه شوند که موکب، در حال ایفای چنین نقشی است. 🔴 به نظر می‌رسد که این کار، نسیمی حیات‌بخش در تجمعات می‌دمد و در مردم -چه آنها که پرچم می‌گردانند و چه آنها که عبور می‌کنند- "احساس کارآمدیِ مضاعفی" نسبت به موکب ها ایجاد می‌کند. 4️⃣ گزارش فعالیت های مربوط به این کار (این که مشکلاتِ افرادِ شناسایی شده دقیقا چیست و چه کمک هایی نیاز دارند و نیز اینکه با کمک های مردمی، چه مقدار از این مشکلات برطرف شده و چقدر باقی مانده) به صورت شفاف و مستمر ارائه شود. 🔴 چرا که به نظر می‌رسد این کار، تاثیری جدی در "جدی‌گرفتنِ" مسئله و به میدان آمدن گروه دوم دارد. 5️⃣ هر موکبی که وارد ایفای این نقش می‌شود، روند فعالیت خود و دستاورد های آن را برای دیگر موکب ها (در قالب های رسانه‌ای و...) "روایت" کند تا باعث تشویقِ آنها و ان‌شاءالله، فراگیریِ این کار در سایر موکب ها بشود. 🔸️به نظر می‌رسد که این پیشنهاد، می‌تواند صرفا به اندازه‌ی "یک گام"، تجمعاتِ شبانه‌ی ملّتِ مبعوث شده را به سوی ایجادِ یک "شبکه‌ی پدافندی برای مقابله با ضرباتِ اقتصادیِ جنگ" پیش ببرد؛ ان‌شاءالله. 🔴 و اهمیت ایجاد چنین شبکه‌ای، در این روز ها که دشمن با فشارِ اقتصادیِ هر چه بیشتر، سعی در سست نمودن عزم ملت و خالی کردن سنگر خیابان دارد، غیر قابل انکار است. ✍ جوانِ عصر خمینی ✅ اعترافات: @eterafat_ir

🎯 تجمعات و تورم! • این روزها غیر از مشاغل آسیب دیده و تعدیل های نیروی کارگری، شاهد تورم نقطه به نقطه سه رقمی به خصوص در هزینه های اصلی خانوار یعنی خوراکی ها هستیم! چقدرش آثار جنگ است و چقدرش آثار سیاستهای غلط پیشا جنگ(۱) یا جنگی پنهان برای تسلیم، مجال دیگری می طلبد! ❓اما نسبت تجمعات شبانه مردم با این پدیده که تاب آوری را هم تهدید می کند، چگونه باید باشد؟! 1⃣ تجمعات خیابانی نباید پاندولی و نوبتی شود! بدین معنا که پاندول آن از «تجمعات اعتراضی دیماهی» به «تجمعات حمایت و مقاومت دوماه اخیر» برگشته و دوباره از اینجا به آن یکی برگردد! مردم، همه مردمند! اقشار آسیب دیده و ضربه پذیرتر این شبها بیشترند! باید در همین بزرگترین و طولانی ترین تجمعات ایران،«خاستگاه اعتراضات اقتصادی» هم لحاظ، و با «قدرت و انسجام ملی» حل شود. ⬅️ پس پرداختن درست و دقیق به خاستگاه تورم و گرانی در همین تجمعات لازم است تا انسجام ملی حفظ بماند و حضور مردم «نوبتی»( نوبت اعتراض به جای حمایت) و «طیفی»( معترض به جای مقاوم) نشود! 2⃣ حل گرانی ذیل مقاومت، طرح و طلب شود! قاعده رعایت «امر جامع» می گوید نباید طرح مسائل جانبیِ جنگ (مثل گرانی یا حتی اداره غلط امور و...) «مساله اصلی» را به محاق ببرد! مساله «پایان بندی جنگ رمضان» ( چه به روش نظامی، چه دیپلماسی ) مساله اصلی و امر جامع است. چگونگی حل این مساله است که تجاوز مجدد به کشور را «ممکن» یا «منتفی» می کند. در «موقعیت نه جنگ نه صلح»، آثار زیان بار جنگ ابقا و حتی تشدید می شود! ⬅️ پس در کنار اصل قبل باید این توجه را افزود که: مسائل جانبی جنگ از جمله تورم و گرانی باید ذیل آن امر جامع و در چتر تاب آوری اقتصادی «تبیین»،«توصیه» و «مطالبه» شود؛ نه «به جای آن امر جامع» یا «مقدم بر آن»! 3⃣ نحوه مواجه با دو محور تاب آوری اقتصادی: «تاب آوری اقتصادی» مثل بازسازی آشیانه های موشکی، لازمه حتمی جنگ است و دو محور اصلی دارد: • محور وظایف دولت و نهادهای عمومی • محور همیاری ها و همکاری های نهادهای مردمی در محور اول،«نقاط سلبیِ لازم» ( مثل شوک درمانی در پساجنگ/ کاهش اقدامات دولت در تأمین اجتماعی و رفاه عمومی طبقات پایین و...) باید به شکل جدی در تجمعات مطالبه شود و مثل خطوط قرمز مذاکرات، اینها هم خطوط قرمز اداره کشور شود. در محور دوم(بخش نهادهای مردمی و مدنی)، توجه داشته باشیم اصل این تجمعات، خودجوش و با انگیزه های الهی و میهنی شکل گرفته و می تواند بیشترین ظرفیت برای کارهای ترمیمی و تکمیلی در تاب آوری اقتصادی داشته باشد. در اینباره برخی مراکز علمی و اندیشکده ای، ایده پردازی هایی کردند از جمله به «رویداد خانه اندیشه ورزان تهران» و «فراخوان ایده های تاب آوری اقتصادی بنیاد شیخ انصاری قم» می توان اشاره کرد. خدا را شکر هم افزایی هایی هم بین اینها شکل گرفت. از بین ایده های متعدد، با طراحی «یک ساختار تحقق محلی و میدانی»، ایده هایی تجمیع و تکمیل شد که در «زیست بوم محله گرا» بتواند مراحل «مصرف»، «توزیع» و «تولید» را شامل می شود. این بسته به زودی رونمایی و در ۱۰۰۰میدان و محله موجود پایلوت می شود. قبلا هم بیان شد اگر خود این تجمعات انقلابی برای آسیب های جنگ و تاب آوری اقتصادی دست بالا نزند، کسانی با ارائه فهرست مبالغه آمیز هزینه های جنگ، نتیجه سازش می گیرند؛ چنانچه نمونه ای از آن به توئیت ترامپ مبنی بر آستانه فروپاشی هم کشید! ........................... ۱. خودِ تورم نقطه به نقطه مساله اصلی نیست، روند صعودی آن در ماه های آتی مساله اصلی است. برخی کارشناسان این تورم نقطه ای سه رقمی در خوراکی ها را نتیجه حذف ارز ترجیحی دیماه دانسته که در ماه های آتی هم خودنمایی کرده و حتی بدون پیامدهای جنگ و آسیب به صنایع بالا دستی هم صعودی خواهد بود! ✍ محسن قنبریان ۱۴۰۵/۲/۱۲ #تاب_آوری #گرانی #حل_مساله ☑️ @m_ghanbarian

✍ به نظر می‌رسد که چارچوب خوبی برای ادامه‌ی فعالیت های موکب های تجمعات شبانه، در این یادداشت ترسیم شده است. 🔴 شاید "مهم‌ترین" کاری که در این مقطع باید به آن فکر کرد، "حفظ، تقویت و ساماندهیِ" تجمعات مردمی، در مقابل راهبرد های متنوع دشمن است.