خلاصه که قلب اگر مهربان و خیرخواه باشد، با هر غمی اندوهگین خواهد شد؛ فارغ از تمام چیزهای نفی کننده‌ی‌ صاحب اون غم در ذهن این فرد مهربان ما.

بازم میگم که این مهربون و خیرخواه یک طیف بسیار گسترده با جزئیات و چیزای مختلفه و کسی صرف نداشتن یکی از خصوصیات از زمره‌ی‌ مهربون های خیرخواه حذف نمیشه.

مگر اینکه یک خشم شخصی‌ای در میان باشه.

و باز هم واسه بار هزارم، این حرفای من به معنی رد کردن حالات دیگه در انسان نیست. هیچکسی مجبور نیست این طوری باشه تا از نظر من تایید شده باشه، مگه من کی‌ام که اصن تایید کنم؟ چیو تایید کنم اصن؟ اینا صرفا افکار خودم هستن، تعمیم به همه ندارن، هرکسی درمورد افکار خودش مسئوله و همین، تمام. من به هیچکسی نه دارم توهین می‌کنم به واسطه‌ی‌ داشتن یا نداشتن خصوصیات مختلف و نه کسی رو به سبب داشتن برخی خصوصیات تا عرش بالا میبرم. انسان به واسطه‌‌ی ارزش انسان بودنش از اول‌ همون قدر بالا هست.

میگم که، مرزش رو شدت کارهای بدش و اینکه چی هستن تعیین میتونه بکنه

آدم چطوری زندگیش رو ممکنه بتونه بریزه توی یه کوله و یه کیف؟ مثلا چطور بگم که همون‌قدر که کنسرو و دارو اهمیت داره، دسته‌گل هام هم واسم مهمن و نمیخوام ولشون کنم برم، که نمیخوام عروسک‌هام رو رها کنم، دلم نمیخواد این تاج کاغذی یا اون کتاب‌های بچگیم رو ول کنم اینجا و خودم برم؟ همه‌ی‌ دفتر انشاهام و گردنبندام و اتاقم و خونه‌مون. چیو جمع کنیم آخه واقعا که بعدش بگیم اوکی‌ همه چیو برداشتم. مثلا دیوارها رو بکنم ببرم با خودم یا تختم رو یا باغچه‌ رو؟ پنجره‌ی اتاقمو؟ کوچه‌مون رو یا نیمکتی که بعد دانشگاه روش لم می‌دادیم رو یا اون پل هوایی رو؟ چیو ببرم که بگم زندگیم رو جمع کردم و بعدش دیگه دلم نخواد بشینم میون‌شون زیر بمب و دود ولی ترک‌شون نکنم؟

بچه‌ها وقتی تاریخ رو می‌نوشتم فهمیدم ۱۲/۱۲ عه، و به این فکر می‌کردم که قبلا توی این تاریخ‌ها عروسی می‌گرفتن آدم‌ها و سعی می‌کردن بچه‌هاشون رو این روزها به دنیا بیارن. ولی الان احتمالا حتی متوجه این رند بودن هم نیستیم دیگه.

جنگنده شهر رو زد و من دارم می‌نویسم.

جنگ فاینال استیج

فکر کن هم جنگ زده باشی هم پی ام اس باشی هم نویسنده باشی سه تا چیزی که نشون میدن تو واقعا یک دیوونه‌ی حرفه‌ای هستی