اینو خوندم و دارم به این فکر می کنم که چرا ما در سراسر تاریخ این افراطی بازی ها رو می بینیم؟
چرا همیشه یک دید رو به صورت افراطی قبول می کنیم و اون یکی رو تا جا داره می کوبیم چون فکر می کنیم حیات اون دید به معنای ممات دیدگاه ماست؟
الان توی این بخش کتاب اومده از حرکت جمعی تقدیر کرده و بعد در برابرش فرد گرایی رو کوبیده.
خب یعنی چی؟
جفت اینا درستن در جای خودشون
و در تضاد با همدیگه هم نیستن، مگر اینکه توی افراطی ترین حالت نگاه شون کنیم.