حالا تنها یادگاری‌ام از بهشت و لطافتش، چند قطره اشک است که گوشه‌ی‌ دلم پنهانش کرده ام، گریه نمی‌کنم تا تمام نشود، می‌ترسم بعد از آن از چشم‌هایم سنگ‌ریزه ببارد.

" این رسم دنیاست که شیشه‌ها بشکند و دل‌های نازک شرحه شرحه شود؟ "

اشتباه‌های کوچک او مثل لباسی نامناسب بود که گاهی کسی بر تن می‌کند. اما ما همیشه تنها لباسش را دیدیم و هرگز قلبش را ندیدیم که زیر پیراهنش بود. ما از هر اشتباه او سنگی ساختیم و به سمتش پرت کردیم. سنگ‌های ما روحش را خط‌ خطی کرد و ما نفهمیدیم.

" او رفت اما نه مثل شیطان مغرورانه تا گناه کند، او رفت تا کودکانه اشتباه کند. "

قلبم کاروانسرایی قدیمی است. همه می‌آیند و می‌روند و هیچکس نمی‌ماند. هیچ‌کس نمی‌تواند بماند، که مسافرخانه جای ماندن نیست. می‌روند و جز خاک رفتنشان چیزی برای من نمی‌ماند.

کاش قلبم خانه بود، خانه‌ای کوچک و کسی می‌آمد و مقیم می‌شد. می‌آمد و می‌ماند و زندگی می‌کرد. سال‌های سال شاید.

" خوشبختی دروغ نیست اما شاید تو خوشبخت نشوی زیرا خوشبختی خطر کردن است و زیباترین خطر، از دست دادن. "

بهار که بیاید، دیگر رفته‌ام. بهار، بهانه‌ی رفتن است. حق با هدهد است که می‌گفت : رفتن زیباتر است، ماندن شکوهی ندارد؛ آن هم پشت این سنگریزه‌های طلب.