باران عزیزم تو اینجا میباری یکی از باید بستن چتر و زیر باران رفتن می‌نویسد و اما من چه؟ من تنها دفتری را خیس میکنم و چشمی را ضعیف و در نهایت پدر جیب خالی میشود از خرید عینک ته اسکانی و دفتر نو.

به طرز مردانه ای فاقد هرگونه انرژی زنانه هستم‌.

کل زندگیمو غصه خوردم برای آدمایی که رفتن در صورتی که اصلا وجود نداشتن.

از آدمایی که زندگیو عالی و وری گود بدون در نظر گرفتن سختی و پستی میبینن متنفرم.

به کدامین گناه نکرده، محکومم کردی به گوشه ای خزیدن و اشک ریختن؟

و بعد انتظار بعدی‌ات چه بود؟ که بگویم تورابه‌خدا بیا و زهر کن باقی روزم را؟ 🤡

خدا سگشان کند.

قانون بیست و سه" جادوی وجود و استعداد درون خودرا پیدا کنید" جادوی وجود من گریه کردن بود

ارتباط گرفتن با ادما از حیطه کاریم خارجه‌

هی رنگو اینجا ی عده میگفتن آزادی اندیشه با ریش و پشم نمیشه / ننگ بر آخونديسم و در نهایت ۵۵ میلیون و ۹۳۶ هزار نفر سال ۹۶ لباس بنفش پوشیدن رفتن به حسن روحانی رأی دادن

شبیه ادمای خسته و تنها شدم.

امروز ی پیکج کامل از جمعه بود فکر کنم دیگه نیاز نیست فردا جمعه ای وجود داشته باشه