هیچ میلی در من شدیدتر از میل به خواب نیست. پناه بردن به پشت پلکها و نیستیِ موقت.
از یه جایی به بعد که غم بزرگتر میشه، دیگه نمیشه نوشت. نمیشه توضیحش داد. هرجوری بخوای بگی، کوچیکتر جلوهش میده. پس سکوت میکنی و تو تنهاییت زار میزنی.