کار ناتمام سید اسرای ایران، سید علی‌اکبر ابوترابی، را چه طور تمام کنیم؟ با شروع پیاده‌روی اربعین از کنار مدفن او از حرم امام هشتم، یا شروع کردن از مولد او قزوین و از شازده حسین، یا شروع پیاده‌روی از حرم حضرت روح‌الله یا از تنگه‌ی مرصاد یا از مرز خسروی به اربعین کربلای حسین...

روی این بحث می‌کردیم که پیاده‌روی اربعین را از صفر مرز خسروی باید شروع کرد یا ارتفاع بازی‌دراز یا تنگه‌ی مرصاد؟ یک دفعه گفت: حاج طالبی از ما سن‌دارتر است، اما ام‌سال گفته است: من از در خانه‌ام [در کرمانشان] پیاده به کربلاء می‌‌روم. حاج محمد طالبی سال‌ها است در جبهه‌ی غرب خط‌شکن است...

تابستان ۱۳۹۴ خورشیدی، در مدرسه‌ی وتر، ما ایده‌ی عبری‌نویسی روی موشک‌های سپاه پاس‌داران انقلاب را برای زدن نخست‌وزیر وقت کیان موقت اسرائیل طراحی کردیم؛ این که تا نزدیک یک دهه بعد هنوز رئیس جمهور وقت ایران را می‌سوزاند اما غریب است...

شکسته‌نویسی، با دست‌رسی دادن به وندها و بن‌ها، پارسی‌آموزی ناایرانی‌ها را بسی سهل می‌کند. جهت دیگرش آن است که این دبیره نشانه‌ی جمعی آن‌ طلبه‌های امی است که پارسی را زبان انقلاب می‌دانند؛ لغة الثورة...

جهانی کردن اربعین معناش آوردن موکب‌های کشورهای مختلف به جاده‌ی پیاده‌ی نجف تا کربلاء است؟ و یا بردن جاده‌ی پیاده‌روی نجف و کربلاء تا کشورهای مختلف است‌؟ یا چه..

هزار سال است اهل سلوک سنخ‌های مختلفی از چله گرفتن را آزموده‌اند؛ نسخه‌ی شیعی اما شاید چله گرفتن در پیاده رفتن به عتبه‌ی سیدالشهداء است؛ چله‌‌ی بیاده، از عصر عاشورای حرم رضوی تا صبح اربعین حرم حسینی...

جاده‌های اربعین گام به گام تا در خانه‌ی زائرهای پیاده در حال حرکت در عمق امت است؛ این دلیل ساده‌ی آن است که پس از عراقی‌ها و ایرانی‌ها، اکنون پاک‌ها در شرق و ترک‌ها در غرب فعال‌ترین ملیت‌های مناسک اربعین شده‌اند...

پهنه‌ی چالش این روزهای عموم فعالان ایرانی‌ و ایرانی‌مشرب اربعین موکب‌داری و سیاست‌گزاری و نظریه‌پردازی، و نه خود پیاده‌روی است...

پس از حرکت عمرانه‌ی پیاده از خانه تا عتبه، چه گونه بیاده باید رفت؟ چله‌ی پیاده از عصر عاشورای عتبه‌ی رضویه تا صبح اربعین عتبه‌ی حسینیه؛ چله‌ی حکمت‌...

هر که از رفقای نهضت که به دمشق می‌آمد می‌خواست تا بیروت هم برود، به زیارت عماد مغنیه. هر بار اما در آن سال‌ها تنها به مدفن متروک علی شریعتی در گورستان دیوار به دیوار زینبیه رفتم‌. نهضت اسلامی راهش را یافته بود...

عموم عراقی‌ها که پیاده از خانقین، مندلی، نهروان می‌آیند وارد بغ‌داد نمی‌شوند و از هم‌آن حاشیه‌ی شرقی شهر تا جنوب و جاده‌ی کربلاء می‌روند. ما روز هفدهم حرکت از حرم خانم فاطمه‌ی معصومه از پل کرایب باید رد می‌شدیم و آن سوی دجله به حرم کاظمین می‌رسیدیم، تا از آن جا به کربلاء برویم...