پهنه‌ی چالش این روزهای عموم فعالان ایرانی‌ و ایرانی‌مشرب اربعین موکب‌داری و سیاست‌گزاری و نظریه‌پردازی، و نه خود پیاده‌روی است...

پس از حرکت عمرانه‌ی پیاده از خانه تا عتبه، چه گونه بیاده باید رفت؟ چله‌ی پیاده از عصر عاشورای عتبه‌ی رضویه تا صبح اربعین عتبه‌ی حسینیه؛ چله‌ی حکمت‌...

هر که از رفقای نهضت که به دمشق می‌آمد می‌خواست تا بیروت هم برود، به زیارت عماد مغنیه. هر بار اما در آن سال‌ها تنها به مدفن متروک علی شریعتی در گورستان دیوار به دیوار زینبیه رفتم‌. نهضت اسلامی راهش را یافته بود...

عموم عراقی‌ها که پیاده از خانقین، مندلی، نهروان می‌آیند وارد بغ‌داد نمی‌شوند و از هم‌آن حاشیه‌ی شرقی شهر تا جنوب و جاده‌ی کربلاء می‌روند. ما روز هفدهم حرکت از حرم خانم فاطمه‌ی معصومه از پل کرایب باید رد می‌شدیم و آن سوی دجله به حرم کاظمین می‌رسیدیم، تا از آن جا به کربلاء برویم...

روی جاده‌ی ابری‌شم اگر ساکنید، مشهد، سمنان، طهران، قم، اراک، همدان، کرمانشان، بغ‌داد، گام اول پیاده از خانه به عتبه رفتن برای‌ شما آن است که موسم اربعین بعد از آخرین ایست‌گاه، بغ‌داد، پیاده به کربلاء بروید، تا سال به سال عقب‌تر بیایید و یک سال از در خانه پیاده‌روی را شروع کنید...

زر و انصرف؛ پیاده‌روی موسم اربعین را از حرم کاظمین بغ‌داد شروع کنید و سه‌‌چهار روزه به حرم حسینی کربلاء بروید و از آن جا دوسه روزه پیاده تا حرم علوی نجف بروید؛ می‌شود: پنج تا هفت روز. از حرم فاطمی قم یا حرم رضوی مشهد اگر مسیر بیاده را شروع کنید می‌شود: بیست تا چهل روز...

تبلیغ در اربعین عیان‌ترین تبلیغی است که می‌شناسیم. این که ما در مسیرهای این موسم روزاروز تبلیغ‌مان رایان‌تر می‌شود، دلیل ساده‌اش هم‌گام نبودن گوینده‌ی ایستاده و شنونده‌ی رونده است...

کم‌ترین تأثیر تعریف بغ‌داد و حرم کاظمین به عنوان دومین مبدأ میانی پیاده‌روی اربعین ایرانی‌ها، هم‌این خروج موکب‌های تبلیغی ما از این هیأت بی‌آبانی و عشائری و بازتعریف آن‌ها در بافت فرهنگی پای‌تخت عراق و شهرهای دیگر این مسیر است...

مسیر پیاده‌روی اربعین از مبدأ حرم کاظمین از مرکز شهر بغ‌داد عبور می‌کند تا به دروازه‌ی جنوبی شهر و ابتدای جاده‌ی کربلاء برسد. این هم‌آن جایی است که موکب‌های فرهنگی مدعی ایرانی باید تعارف را کنار بگزارند، و در یک قلم توانایی‌شان برای ترویج حجاب در محله‌یی چون المنصور را رو کنند...

یک هفته راه، از پشت مرز خسروی در خانقین تا مقدادیه (شهربان) تا بعقوبه تا بغ‌داد تا جرف‌الصخر در شمال کربلاء، عبور زائران پیاده‌ی ایرانی در این پهنه‌ی مخلوط و ملتهب شیعی-سنی به تقویت امامی‌هایی منجر می‌شود که تا اکنون سایه‌‌ی تکفیری‌های بدخیمی از سنخ داعش را پشت سر خود دارند...

برخورد شیعه‌های شهربان، مقدادیه، با پیاده‌های ایرانی هم‌آن برخورد شیعه‌های نبل و الزهراء با رزمنده‌های ایرانی بود؛ اقلیت شیعه‌ی در محاصره‌ی اکثریت سنی و سلفی‌های ناسره که تا پای نسل‌کشی رفته بودند، و ایران و ره‌بر و ارتش آن‌ را ناجی خود می‌دانستند...

عصبیت عربی عراقی‌ها را دیده‌ییم؛ در مقدادیه اما شیعه‌ها به نام پارسی آن، شهربان، افتخار می‌کردند. روایتی را می‌گفتند که امیرالمؤمنین این شهر را به نام پارسیش خطاب کرده است...