مسیر پیاده‌روی اربعین از مبدأ حرم کاظمین از مرکز شهر بغ‌داد عبور می‌کند تا به دروازه‌ی جنوبی شهر و ابتدای جاده‌ی کربلاء برسد. این هم‌آن جایی است که موکب‌های فرهنگی مدعی ایرانی باید تعارف را کنار بگزارند، و در یک قلم توانایی‌شان برای ترویج حجاب در محله‌یی چون المنصور را رو کنند...

یک هفته راه، از پشت مرز خسروی در خانقین تا مقدادیه (شهربان) تا بعقوبه تا بغ‌داد تا جرف‌الصخر در شمال کربلاء، عبور زائران پیاده‌ی ایرانی در این پهنه‌ی مخلوط و ملتهب شیعی-سنی به تقویت امامی‌هایی منجر می‌شود که تا اکنون سایه‌‌ی تکفیری‌های بدخیمی از سنخ داعش را پشت سر خود دارند...

برخورد شیعه‌های شهربان، مقدادیه، با پیاده‌های ایرانی هم‌آن برخورد شیعه‌های نبل و الزهراء با رزمنده‌های ایرانی بود؛ اقلیت شیعه‌ی در محاصره‌ی اکثریت سنی و سلفی‌های ناسره که تا پای نسل‌کشی رفته بودند، و ایران و ره‌بر و ارتش آن‌ را ناجی خود می‌دانستند...

عصبیت عربی عراقی‌ها را دیده‌ییم؛ در مقدادیه اما شیعه‌ها به نام پارسی آن، شهربان، افتخار می‌کردند. روایتی را می‌گفتند که امیرالمؤمنین این شهر را به نام پارسیش خطاب کرده است...

گرانش داعش؛ به روایت محمد مهدی فاطمی صدر. نشست‌ هفته‌یی مدیران گروه‌های تبلیغی طلاب. چهارشنبه، ۳۱ خرداد ۱۴۰۲؛ تشکل فراگیر تبلیغ گروهی طلاب حوزه‌های علمیه...

بیاده در صبح اربعین در کربلاء تمام نمی‌شود. تنها رنگ بیرق آن عوض می‌شود؛ از سیاه مرثیه به سرخ حماسه‌. به که جا می‌رود؟ پیاده به غرب، به رطبه و طربیل، مرز عراق-اردن، و از آن جا به زرقا و امان و رود اردن و مرز فلسطین، و از آن جا به بیت‌المقدس و مسجدالاقصی و قبة‌الصخرة..‌.

پیاده تا قدس...

آماج راه‌پی‌مایی بازگشت، احیای سنت ابراهیمی زیارت بیاده‌ی بیت‌المقدس و مسجدالاقصی است...

آرمان قدس این سال‌ها در موکب‌های مقاومت در مسیر کویر نجف تا کربلاء بروز کرده است. گام بعد بروز آن در پیاده‌روی به طرف فلسطین است: از عتبه‌ی حسینی تا میدان الزهراء تا حرم حر تا جاده‌ی الانبار تا طربیل تا رود اردن و تا دروازه‌ی شرقی بیت‌المقدس و مسجدالاقصی؛ تا هر جا که می‌شود...

سیاست کلان ما در توسعه‌ی مناسک بیاده و اربعین باید بردن و آوردن جاده‌های پیاده‌روی تا کرانه‌ی باختری رود اردن باشد...

شریان‌های جهانی بیاده به عتبات عراق ‌و شام و حجاز انضمام جغرافیایی محور مقاومت است...