eitaa logo
کلاس مجازی حوزه
43.9هزار دنبال‌کننده
1 عکس
0 ویدیو
1 فایل
در این کانال دروس فقه و اصول و رجال شیخ فرهاد فتحی از اساتید سطوح عالی حوزه قم بارگذاری میشود. ... این کانال تخصصی و به صورت متنی است و فقط طلاب و افرادی که آمادگی فهم این مطالب رو دارند عضو شوند. 🗣️🗣️ ادمین کانال 👇 @mosalmaneagaah
مشاهده در ایتا
دانلود
درس هفتم علم رجال موضوع: «توثیقات عامّه (بخش اول)؛ مشایخ ثقات و قاعده اصحاب اجماع» جایگاه در نقشه جامع رجال: فاز سوم؛ شناخت توثیقات عامّه و خاصّه. > «أمّا ما قيل من أنّ جماعة من الرواة لا يروون ولا يُرسلون إلاّ عن ثقة، كابن أبي عمير... ۱. در دروس پیشین، منابع کهن پنج‌گانه رجالی شیعه (کشی، نجاشی، فهرست و رجال شیخ طوسی، و بررسی کتاب ابن‌غضائری) را شناختیم. اکنون وارد یکی از سرنوشت‌سازترین مباحث علم رجال می‌شویم: راویان چگونه توثیق (معتبر و امین) دانسته می‌شوند؟ توثیق راویان به دو دسته کلی تقسیم می‌شود: 1. توثیقات خاصّه: عالم رجالی مشخصاً بگوید: «فلان بن فلان ثقةٌ». 2. توثیقات عامّه: قاعده‌ای کلی بیان شود که صدها راوی مجهول را یک‌جا وارد دایره ثقات کند. در این درس به دو عنوان از مهم‌ترین توثیقات عامّه می‌پردازیم: مشایخ ثقات و اصحاب اجماع ۲. قاعده مشایخ ثقات («لا یَروونَ إلّا عن ثِقة») اصل ادعا: مرحوم شیخ طوسی در کتاب *عُدّة الاصول* ادعا فرموده‌اند که سیره طائفه شیعه بر این بوده است که مرسلات و مرویّات برخی از بزرگان اصحاب را مانند مسند می‌پذیرند؛ از جمله سه فقیه جلیل‌القدر معروف به «مشایخ ثلاثه»: 1. محمد بن أبی‌عُمیر 2. صفوان بن یحیی 3. احمد بن محمد بن أبی‌نصر بَزَنطی علت این امر آن است که مشهور قدما معتقد بودند این سه بزرگوار «لا یَروونَ ولا یُرسِلون إلّا عَن ثِقَة» (روایت نمی‌کنند و حدیث مرسل نمی‌آورند مگر از راوی ثقه). بنابراین اگر ابن‌ابی‌عمیر بگوید: *«عن رجلٍ عن الصادق (ع)»* یا از راوی ناشناخته‌ای حدیث نقل کند، آن راویِ ناشناخته خودبه‌خود ثقه محسوب می‌شود! نقد و ردّ موشکافانه آیت‌الله العظمی خویی: حضرت آیت‌الله خویی در مقدمه *معجم رجال الحدیث* با استقراء و تتبع فوق‌العاده در اسناد *کتب اربعه*، این ادعای مشهور را به چالش کشیده و رد می‌کنند: 1. نقض خارجی در اسناد روایات: مرحوم خویی با تتبع نشان می‌دهند که این سه نفر در موارد متعددی از اشخاصی روایت نقل کرده‌اند که در رجال تصریح به فسق، وقف یا ضعف آنها شده است (مانند روایت ابن‌ابی‌عمیر از علی بن ابی‌حمزه بطائنی کذّاب پس از انحرافش). 2. عدم امکان ملازمه عقلی و عرفی: اینکه ابن‌ابی‌عمیر شخصی را در زمان خودش ثقه می‌دانسته، ناشی از تشخیص اجتهادی خودش بوده است و حجیت اجتهاد یک مجتهد برای مجتهدین دیگر ثابت نیست (حجیت از باب شهادت حسی است نه حدس). 👈 نتیجه مکتب خویی: مرسلات ابن‌ابی‌عمیر و صفوان مانند سایر مرسلات، حجت نیستند و مشایخ این افراد خودبه‌خود توثیق نمی‌شوند مگر آنکه وثاقتشان مستقلاً ثابت شود. ۳. قاعده «اصحاب اجماع» (کشف رمز عبارت کشّی) اصل ادعا: ابوعمرو کشّی در رجال خود در سه موضع عبارتی آورده که محور صدها مسأله فقهی شده است: «أجمَعَتِ العِصابَةُ عَلَی تَصحیحِ ما یَصِحُّ عَن هؤُلاء...» (طائفه شیعه اجماع دارند بر تصحیح آنچه از این افراد به صحت برسد). این افراد ۱۸ نفر از برجسته‌ترین اصحاب ائمه (ع) هستند: * ۶ نفر از اصحاب باقرین (ع): مانند زُرارة بن أعیَن، معروف بن خَرّبوذ، محمد بن مسلم. * ۶ نفر از اصحاب صادق (ع): مانند جمیل بن درّاج، عبدالله بن مسکان، ابان بن عثمان. * ۶ نفر از اصحاب کاظم و رضا (ع): مانند یونس بن عبدالرحمن، صفوان بن یحیی، ابن‌ابی‌عمیر. دو تفسیر تاریخی و رجالی از این عبارت: * تفسیر مشهور متأخرین (مانند شهید اول و صاحب معالم): آنان گفتند معنای جمله این است که: «اگر سند تا یکی از این ۱۸ نفر صحیح بود، هرچه بعد از آنها تا معصوم بیاید (خواه مرسل باشد، خواه راوی ضعیف یا مجهول)، آن حدیث صحیح است!» این تفسیر باعث تصحیح هزاران روایت ضعیف می‌شد. * تفسیر دقیق آیت‌الله العظمی خویی (ابطال تصحیح السند): مرحوم آقای خویی اثبات می‌کنند که این تفسیر متأخرین کاملاً خلاف ظاهر کلام کشّی است: 1. عبارت می‌گوید: «ما یَصِحُّ عَنهُم» (آنچه از خودِ اینها با سند صحیح صادر شود)، یعنی خود این ۱۸ نفر در بالاترین درجه وثاقت، فقاهت و صدق قرار دارند. 2. کلام کشّی ناظر به وثاقت شخصیِ خود این ۱۸ نفر و اعتبار علمی آنهاست، نه اینکه اسناد مجهول یا ضعیفِ بعد از آنها را تطهیر کند! 3. چطور ممکن است زراره از شخصی فاسق یا کذاب روایت کند و ما بگوییم به خاطر زراره، سخن آن کذاب صحیح و حجت است؟ چنین نسبتی با موازین تعبدی شارع و عقل سازگار نیست. 🌱@fathi_dars
درس هفتم فقه استدلالی موضوع: «اقسام آب مطلق؛ آب کُر، میزان و مساحت آن، و حکم تلاقی با نجاست» > «الماءُ المُطْلَقُ إمّا لا مادّةَ لَهُ أو لَهُ مادّة، والأوّلُ إمّا قليلٌ أو كثير؛ والكثيرُ هو الكُرُّ وما زادَ عليه. والكُرُّ بحسبِ الوَزْنِ ألفٌ ومائتا رَطْلٍ بالعِراقيّ، وبحسبِ المِساحةِ ما بَلَغَ ثلاثةً وأربعينَ شِبراً وثُمُناً، أو سبعةً وعشرينَ شِبراً على قَوْلٍ، والأحوطُ الأوّلُ. والماءُ الكُرُّ لا يَنْجُسُ بمُلاقاةِ النَّجاسَةِ إلاّ إذا تَغَيَّرَ طَعْمُهُ أو لَوْنُهُ أو ريحُهُ بأوصافِ النَّجاسَة.» ۱. دسته‌بندی ابتدایی آب‌های مطلق در درس گذشته (درس ششم) دانستیم که آب یا «مضاف» است یا «مطلق». اکنون مرحوم ماتن در *تحریر الوسیلة*، آب مطلق را بر پایه دارا بودن یا نبودن منبع جوشان تقسیم‌بندی می‌فرمایند: 1. دارای مادّه (منبع طبیعیِ پیوسته): مانند آب باران، آب چاه و آب چشمه‌ها و رودها. 2. بدون مادّه (راکدِ محصور): آبی که اتصالی به زمین یا باران ندارد و خود به دو دسته بخش می‌شود: * آب کثیر (کُر): آبی که به اندازه حد نصاب شرعی رسیده باشد. * آب قلیل: آبی که کمتر از حد کُر باشد. محور درس حاضر، بررسی احکام و ادله فقهی «آب کُر» است. ۲. قاعده بنیادین: اعتصام و عدم انفعال آب کُر یکی از مسلم‌ترین احکام در فقه امامیه این است که آب کُر به صرف برخورد با نجاست (بدون تغییر)، نجس نمی‌شود. این ویژگی را اصطلاحاً «اعتصام» (مصونیت و پاک‌کنندگی برتر) می‌نامند. دلیل فقهی از سنّت قطعیه: مرحوم آیت‌الله فاضل لنکرانی در *تفصیل الشریعة* به روایات معتبر و مشهور متعددی استناد می‌کنند؛ از جمله: * صحیحه معاویة بن میسرة عن الصادق (ع): *«إِذَا كَانَ الْمَاءُ كُرّاً لَمْ يُنَجِّسْهُ شَيْءٌ»* (هرگاه آب به اندازه کُر باشد، هیچ چیزی آن را نجس نمی‌کند). * صحیحه اسماعیل بن جابر: *«الْمَاءُ كُلُّهُ طَاهِرٌ حَتَّى يُعْلَمَ أَنَّهُ قَذِرٌ... وَإِذَا كَانَ كُرّاً لَا يُنَجِّسُهُ شَيْءٌ»*. 👉 استثنای انفعال: تنها حالتی که آب کُر را نجس می‌سازد، تغییر اوصاف سه‌گانه (رنگ، بو یا مزه) به واسطه برخورد با عین نجاست است، نه به مجاورت صِرف (مانند بوی تعفن گرفتن از مردار مجاور بدون سرایت ذرات آن). ۳. موازین سنجش حدّ کُر در فقه فقها برای تعیین مقدار کُر، دو مقیاس بیان فرموده‌اند: الف) مقیاس وزنی: * در کلمات قدما و روایات، معیار کُر «هزار و دویست رطل عراقی» بیان شده است (*«أَلْفٌ وَمِائَتَا رَطْلٍ»*). * فقهای معاصر بر اساس محاسبات دقیق و تبدیل مقادیر درهم و مثقال شرعی به مقیاس‌های امروزی، وزن آن را حدود ۳۸۴ کیلوگرم (لیتر) یا بنا بر برخی احتیاطات تا ۳۸۰ الی ۳۸۴ لیتر تخمین زده‌اند. ب) مقیاس مساحتی (حجمی): در روایات برای تعیین حجم کُر بر حسب «شِبر» (وجب دست معمولی)، دو دسته روایت وارد شده است: 1. روایاتی که دلالت بر ۳ وجب در ۳ وجب در ۳ وجب دارند: (نظیر صحیحه اسماعیل بن جابر). 2. روایاتی که دلالت بر ابعاد بزرگ‌تر دارند: نظیر روایت حسن بن صالح ثوری که مساحت را حدو(سه وجب و نیم در هر ضلع) می‌داند. نظر تحلیلی آیت‌الله فاضل لنکرانی در *تفصیل الشریعة*: مرحوم آیت‌الله فاضل لنکرانی ضمن بررسی اسناد روایات و دیدگاه محقق خویی و امام خمینی بیان می‌دارند: * اگرچه از حیث سندی صحیحه اسماعیل بن جابر (۲۷ وجب) دارای اعتبار بالایی است، امّا به جهت اختلاف ابعاد وجب افراد و برای احراز قطع و یقین نسبت به خروج از طهارت قلیل و ورود به حالت اعتصام، قول احوط همان (سه وجب و نیم در طول، عرض و عمق) است؛ یا آنکه از حیث وزنی به ۳۸۴ کیلوگرم برسد. ۴. احکام تلاقی نجاست با آب کُر 1. برخورد بدون تغییر: آب پاک است و مطهِّرِ سایر اشیاء نیز می‌باشد. 2. برخورد با تغییر یکی از اوصاف سه‌گانه (رنگ، بو، مزه): تمام آب نجس می‌شود. 3. تغییر با اوصاف غیرسه‌گانه: اگر غلظت، حرارت یا سنگینی آب تغییر کند ولی بو، رنگ و مزه‌اش دگرگون نشود، نجس نمی‌شود. 4. تغییر به واسطه متنجّس (نه عین نجس): اگر چیزی که خودش به نجاست آلوده شده (متنجس) در آب کُر بیفتد و بو یا رنگ آب عوض شود بدون اینکه عین نجاست در آب باشد، اقوی عدم تنجس است، هرچند احوط اجتناب است. 🌱@fathi_dars
هدایت شده از کلاس مجازی حوزه
سوالات و نظراتتون درمورد درس رو به ادمین زیر بفرستید👇 @mosalmaneagaah .
زمان: حجم: 3M
پاسخ به سوال تکراری در ادمین☝️ 🌱@fathi_dars
بسم‌الله الرحمن الرحیم درس هشتم اصول فقه موضوع: «مطلق و مقید؛ حقیقت اطلاق، مقدمات حکمت و ضابطه انصراف» > «الإطلاقُ ليس أمراً وجوديّاً يُعتَبَرُ في اللّفظ، بل هو عبارةٌ عن عدمِ تقييدِ ما من شأنه أن يُقيَّد، فمعنى كون اللفظ مُطْلَقاً هو إرسالُه ورفضُ القيودِ عنه. والدالُّ على إرادةِ الشّياعِ والسَّعَةِ ليس هو اللفظَ بوضعه، وإنّما هو جريانُ مقدّماتِ الحِكمة، وتوقّفُ الإطلاقِ على عدمِ القَرينةِ مانعٌ من دعوى الوضعِ للماهيّةِ اللابشرطِ القِسمي.» ۱. پیوند بحث با نظام تشریع ثقلین و تفاوت بنیادین «عموم» با «اطلاق» در درس هفتم با بحث «عام و خاص» آشنا شدیم. اکنون این پرسش مطرح می‌شود که تفاوت «عام» با «مطلق» چیست؟ * عام: شمول و سرایت در آن با لفظ و ابزار زبانی فهمیده می‌شود؛ مانند الفاظ «کُلّ»، «جمیع»، «کافّة» (وضعی و باللفظ). * مطلق: لفظ به‌خودی‌خود هیچ اداتِ شمولی ندارد (مثلاً می‌فرماید: «أعتِقْ رَقَبَةً» = برده‌ای را آزاد کن)؛ بلکه به حکم سکوت شارع، جریان عقل و عقلا و چیدمان کلام (مقدمات حکمت) می‌فهمیم که هر برده‌ای (مؤمن یا غیرمؤمن) مراد بوده است. در لسان قرآن کریم و احادیث معصومین (ع)، بخش عظیمی از تکالیف با الفاظ مطلق وارد شده است؛ مانند: * قرآن کریم: «أَحَلَّ اللَّهُ الْبَيْعَ» (بیع به صورت مطلق حلال است، نقدی باشد یا نسیه). * سنّت: روایاتی که دستور به تطهیر با آب، اقامه نماز یا وفای به عهد می‌دهند بدون آنکه قید خاصی در متن آورده باشند. ۲. حقیقت اطلاق قدما گمان می‌کردند اسم جنس (مانند «انسان» یا «ماء») برای معنای «شیاع و گستردگی» وضع شده است. اما محقق خویی اثبات می‌کنند: 1. اسم جنس فقط برای «نفس الماهیة» (ماهیت مهمله/صِرف) وضع شده است: لفظ «آب» فقط معنای آب را حکایت می‌کند، نه آبِ باقید را و نه آبِ با وصفِ فراگیری را! 2. اطلاق، امر عدمی است نه وجودی: اطلاق یعنی «رها کردن و نفی قید» (رفض القید)، نه «جمع کردن همه قیدها» (جمع القیود). متکلم وقتی قیدی نیاورد، یعنی ذات طبیعت برای موضوع حکمش کافی است و هیچ ویژگی دیگری در غرض دخالت ندارد. ۳. ارکان سه‌گانه «مقدمات حکمت» (مجرای اصالة الاطلاق) چگونه کشف می‌کنیم که گوینده اراده اطلاق کرده و قیدی در نظر نداشته است؟ با احراز سه مقدمه قطعی عقلایی که به آن‌ها مقدمات حکمت می‌گویند: 1. امکان تقیید و در مقام بیان بودن متکلم (کون المولی فی مقام البیان): احراز شود مولا در مقام تشریعِ تمام وظیفه مکلّف است، نه صرفاً در مقام اجمال‌گویی، اهمال یا تشریع اصلِ حکم. (اگر مولا فقط در مقام بیان اصل حلیت چیزی باشد، نمی‌توان نسبت به شروط و خصوصیات دیگر آن به اطلاق کلامش تمسک کرد). 2. عدم ذکر قرینه بر تقیید (انتفاء القرینة): هیچ قید لفظی، حالی یا عقلی در کلام ذکر نشده باشد. سکوت در جایی که جا داشت قید بیاورد، نشانه عدم دخالت قید است: *«لو کان لبان»* (اگر قید دخیل بود، متکلم حکیم بیان می‌کرد). 3. نبودِ قدر متیقن در مقام تخاطب: در فضای گفتگو و صحنه صدور کلام، موردی چنان روشن نباشد که کلام بدون نیاز به قید فقط متوجه آن دانسته شود (آیت‌الله خویی برخلاف برخی متقدمین، قدر متیقنِ خارجی یا عقلی را مانع اطلاق نمی‌دانند و تنها قدر متیقنِ در مقام تخاطب را مانع می‌شمارند). 👉 هرگاه این سه شرط فراهم شد، عقلای عالم حکم می‌کنند که اراده جدی شارع بر شمول و گستردگی است و این همان «أصالة الإطلاق» است. ۴. چالش «انصراف» و مرز آن با اطلاق یکی از بزرگ‌ترین لغزشگاه‌ها در فقه، ادعای «انصراف» است. یعنی ادعا شود ذهن عرف هنگام شنیدن لفظ مطلق، به سمت فرد یا صنف خاصی متمایل می‌شود و فراگیری لفظ شکسته می‌شود. ضابطه محقق خویی در پذیرش یا ردّ انصراف: ایشان انصراف را به سه قسم تفکیک می‌کنند: 1. انصراف ناشی از کثرت وجود خارجی (غَلَبَة الوجود): مثلاً چون در شهری بیشتر گوشت‌ها گوسفندی است، لفظ «گوشت» به ذهن گوسفند بیاید. 👈 حکم: این انصراف هیچ ارزشی ندارد و مانع از اطلاق نمی‌شود؛ غلبه مصداق در خارج موجب تقیید لفظ نخواهد بود. 2. انصراف ناشی از تناسب حکم و موضوع: فهم عرفی ملاک را محدود کند؛ که معتبر است. 3. انصراف ناشی از کثرت استعمال (غَلَبَة الاستعمال): لفظ به دلیل کثرت کاربرد برای یک مصداق خاص، تقریباً حالت شبه‌وضع پیدا کرده است. 👈 حکم: تنها این قسم از انصراف مانع اطلاق است؛ زیرا مانع از انعقاد ظهور تصدیقی در سایر افراد می‌شود. 🌱@fathi_dars
بسم‌الله الرحمن الرحیم درس هشتم علم رجال موضوع: «ارزیابی توثیقات عامّه (بخش دوم)؛ مشایخ نجاشی، مشایخ اجازه، و بررسی تحلیلی اسناد کامل‌الزیارات و تفسیر قمی» > «أمّا مَشايِخُ النَّجاشِيِّ فَالَّتوثيقُ فيهِم تامٌّ؛ لِتَصريحِهِ في مُقَدَّمَةِ كِتابِهِ بأنَّهُ لا يَروي إلاّ عَن ثِقَة. وأمّا مَشايِخُ الإجازَةِ فَكَونُ الرَّجُلِ مِنها لا يَدُلُّ عَلی وَثاقَتِهِ لُغَةً ولا عُرْفاً. وأمّا الوُقوعُ في أسانيدِ "كامل الزّيارات" أو "تفسير القُمّي"، فَقَد ثَبَتَ عِندَنا أخيرَاً اختِصاصُ التَّوثيقِ بالمَشايِخِ المَواطِئينَ (المُباشِرينَ) لِلمُؤَلِّفِ دُونَ عامَّةِ مَن وَقَعَ في طَريقِهِما.» ۱. جایگاه بحث در فرایند اعتبارشناسی سنت (ثقل اصغر) پس از ارزیابی «مشایخ ثقات» و «اصحاب اجماع» در درس هفتم، در این درس به چهار عنوان بزرگ از توثیقات عامه می‌پردازیم. اهمیت این چهار مسأله در علم رجال از آن جهت است که تک‌تک آن‌ها تعیین‌کننده تکلیف صدها راویِ مجهول یا مهمل در اسناد شیعه هستند. آیت‌الله العظمی خویی در کتاب نفیس *معجم رجال الحدیث* با نگاهی دقیق و اجتهادی، مواضعی کارآمد و مشخص در برابر این عناوین اتخاذ کرده‌اند. ۲. بررسی تفصیلی عناوین چهارگانه در مکتب رجالی آیت‌الله خویی ۱) مشایخ نجاشی (اساتید مستقیم شیخ نجاشی) * بیان مسأله: آیا تمام کسانی که مرحوم نجاشی (صاحب دقیق‌ترین کتاب رجالی شیعه) مستقیماً و بدون واسطه از آن‌ها روایت نقل می‌کند، ثقه هستند؟ * استدلال محقق خویی: نجاشی در مقدمه کتاب *فهرست* خود تصریح می‌کند که از ضعفا و مخلّطین روایت نمی‌کند و تنها از استادان موثق و مورد اعتماد نقل حدیث دارد. * نتیجه: توثیقِ مشایخ مستقیم نجاشی کاملاً معتبر و تمام است. ۲) مشایخ اجازه (شیوخ الإجازة) * بیان مسأله: آیا کسانی که صرفاً واسطه نقل کتاب یا اجازه روایت به شاگردان خود بوده‌اند («مشایخ اجازه»)، بی‌نیاز از توثیق رجالی هستند؟ * استدلال و نقد محقق خویی: 1. دادنِ «اجازه نقل»، صرفاً یک سنّت و طریقِ تشریفاتی برای حفظ انضباطِ نسخه‌ها و رفع شائبه «وجاده» بوده است. 2. برخلاف نظر برخی متقدمین (مانند شهید ثانی)، اجازه نقل لغةً و عرفاً هیچ ملازمه‌ای با «راستگویی و وثاقت» راوی ندارد. * نتیجه: «مشایخ اجازه بودن» به‌خودی‌خود دلالت بر وثاقت نمی‌کند و باید وثاقت شخص با دلایل دیگر ثابت شود. ۳) راویان کتاب شریف *کامل الزیارات* (ابن‌قولویه قدس‌سره) * شهادت مؤلف: محدث بزرگ، ابن‌قولویه در دیباچه *کامل الزیارات* تعهد می‌دهد که روایات کتابش را از ثقات اصحاب نقل کرده است. * تطور نظری مهم آیت‌الله خویی: * موقف اول (قدیم): تمام راویانی که در کلِ اسناد کتاب (از اساتید مستقیم تا معصوم علیه‌السلام) قرار گرفته‌اند ثقه‌اند. * موقف نهایی (معجم رجال الحدیث): با بازخوانی دقیق عبارت مقدمه (*«ولم أخرج فيه حديثاً رُوي عن غيرهم إذا كان غير معروف بالخروج عنهم...»*)، محقق خویی عدول کرده و فرمودند: 👉 توثیق عام ابن‌قولویه تنها شامل «مشایخ بلاواسطه و مستقیم» او می‌شود، نه تمام راویانِ واقع در سلسله اسناد. ۴) راویان *تفسیر قمی* (علی بن ابراهیم قمی قدس‌سره) * شهادت مؤلف: علی بن ابراهیم قمی در مقدمه تفسیر خود تصریح کرده است که اخبار این کتاب را از مشایخ ثقه روایت می‌کند. * نظر محقق خویی و قید مهم آن: * اصلِ توثیق عام برای مشایخِ مستقیم علی بن ابراهیم قمی جاری است. * نکته انتقادی: تمام نسخه‌های موجود تفسیر قمی تلفیقی از روایتِ علی بن ابراهیم و اضافاتِ شاگردش (ابوالفضل العباس) از تفسیر «ابوالجارود» است. بنابراین تنها اسنادی مشمول توثیق می‌شوند که اصالتِ انتساب آن‌ها به خودِ علی بن ابراهیم قمی ثابت باشد. 🌱@fathi_dars
درس هشتم فقه استدلالی موضوع: «احکام آب قلیل؛ انفعال بملاقات نجس، استثنائات و مسأله خروج قطرات بول و استنجاء» > «الماءُ القَلیلُ ـ وَهُوَ ما دونَ الكُرِّ إذا لَم يَكُن لَهُ مادَّةٌ ـ يَنفَعِلُ بِمُلاقاةِ النَّجاسَةِ أو المُتَنَجِّسِ عَلی الأقوی... نَعَم، يُستَثنی مِن ذلِكَ ماءُ الاستِنجاءِ، و المَطَرُ حالَ نُزولِهِ، وَما إذا كانَ جارِياً مِنَ العالی إلی السّافِلِ أو مِنَ السّافِلِ إلی العالی بِدَفعٍ، فَإنَّ النَّجاسَةَ لا تَسري إلی المادَّةِ أو العالی.» ۱. تعریف دقیق «ماء قلیل» و تفاوت آن با سایر اقسام میاه در دروس پیشین دانستیم که ملاک عدم انفعال آب، «اعتصام» (دارا بودن ماده جوشان، اتصال به کر یا اتصال به باران) است. آب قلیل، آبی است ساکن و راکد که دو ویژگی منفی دارد: 1. حجم آن کمتر از کر است (کمتر از ۳۸۴ لیتر / ۴۲/۷۸ سانتی‌متر مکعب). 2. ماده و منبع جوشانِ زمینی یا آسمانی ندارد (مانند آب درون یک کاسه یا پارچ). ۲. حکم اولی: انفعال آب قلیل به مجرد ملاقات * قاعده کلی: هرگاه ذره‌ای نجاست (مانند قطره‌ای خون یا بول) با آب قلیل برخورد کند، تمام آن آب فوراً نجس می‌شود؛ حتی اگر رنگ، بو یا طعم آن هیچ تغییری نکرده باشد. * دلیل استدلالی محقق فاضل لنکرانی در *تفصیل الشریعة*: مفهوم روایات کُر (مانند: *«إذا کانَ الماءُ قَدْرَ کُرٍّ لَمْ یُنَجِّسْهُ شَیءٌ»*) دلالت صریح دارد که اگر آب به اندازه کُر نرسد، با برخورد شیء نجس، منجّس خواهد شد. افزون بر این، روایات خاصه‌ای همچون موثقه عمار و صحیحه علی بن جعفر نیز مستقیماً بر لزوم ریختن و اجتناب از آب اندکی که نجس با آن ملاقات کرده دلالت دارند. ۳. استثنائات قاعده انفعال آب قلیل (فروع بسیار کاربردی) در فقه اهل‌بیت (ع)، چند مسأله مهم از قاعده سرایت و نجس شدن کل آب قلیل استثنا شده است: الف) آب متدافع (جاری از بالا به پایین یا با فشار) اگر آب از آفتابه یا پارچ به سمت پایین بریزد و زمینِ نجس را لمس کند، یا با فشار فواره از پایین به بالا پرتاب شود: * حکم: فقط همان قسمتی که با نجاست تماس یافته نجس می‌شود. * علت فقهی: حرکت و فشار آب مانع از سرایت نجاست به بخش‌های بالادست یا داخل ظرف می‌شود؛ زیرا جهتِ جریان بر خلاف جهت نفوذ نجاست است ب) ماء الاستنجاء (آب شستشوی مخرج بول و غائط) آبی که برای تطهیر مخرج بول و غائط استفاده می‌شود، هرچند قلیل است و با عین نجاست برخورد می‌کند، اما شرع مقدس به جهت تسهیل بر مکلفین و به استناد روایات متعدده (مانند صحیحه احول)، احکام ویژه‌ای برای آن قرار داده است: * شرایط عفو ماء الاستنجاء: 1. رنگ، بو یا طعم آب به واسطه نجاست تغییر نکرده باشد. 2. نجاستی خارج از موضع به آن اضافه نشده باشد. 3. اجزای مشخص و متمایز نجاست همراه آب خارج نشود. * حکم وضعی: این آب هرچند پاک‌کننده شیء دیگری نیست، ولی اجتناب از ترشحات آن در لباس و بدن واجب نبوده و معفوّ است. 🌱@fathi_dars
درس نهم اصول فقه موضوع: «حمل مطلق بر مقید؛ کیفیت جمع عرفی میان دو دلیل، و مسأله تنافی در اسباب و مسبّبات» > «إذا وَرَدَ دَليلٌ مُطلَقٌ كَقَولِهِ: "أعتِق رَقَبَةً"، ثُمَّ وَرَدَ دَليلٌ مُقَيِّدٌ كَقَولِهِ: "أعتِق رَقَبَةً مُؤمِنَةً"، فَالقاعِدَةُ العُرفِيَّةُ تَقتَضي حَملَ المُطلَقِ عَلَی المُقَيَّدِ، ولا يُعَدُّ ذلِكَ مِن بابِ التَّعارُضِ المُستَقِرِّ؛ لِأنَّ الإطلاقَ ثابِتٌ بِمُقَدِّماتِ الحِكمَةِ وَعَدَمِ البَيانِ، وَالمُقَيِّدُ بَيانٌ صالِحٌ يَهْدِمُ تِلكَ المُقَدِّماتِ فَيَرتَفِعُ الإطلاقُ بِحُكمِ الجَمعِ العُرفِيِّ.» ۱. پیوند بحث با درس گذشته (از مقدمات حکمت تا جمع عرفی) در درس هشتم اثبات کردیم که دلالت مطلق بر شمول حالات و افراد، برخلاف «عام» لفظی نیست، بلکه عقلی و وابسته به مقدمات حکمت (به‌ویژه مقدمه سوم: نبودن قرینه و قید) است. اکنون پرسش بنیادین این است: اگر شارع مقدس در یک کلام کلمه‌ای را مطلق آورد، و در کلامی دیگر همان موضوع یا حکم را با یک قید ذکر کرد، با این دو دلیل چه رفتاری خواهیم داشت؟ آیا میان آن‌ها تعارض رخ می‌دهد و تساقط می‌کنند، یا شیوه‌ای عقلایی برای جمع وجود دارد؟ ۲. ضابطه «حمل مطلق بر مقید» در مکتب محقق خویی آیت‌الله العظمی خویی مسأله را از باب «جمع عرفی» (و تقدیم اظهر بر ظاهر) می‌دانند، نه تعارض مستقر. * دلیل فنی: حجیت کلام مطلق، معلق بر «عدم بیان قید» است. وقتی دلیل دوم صادر می‌شود و قید را بیان می‌کند، موضوع مقدمات حکمت نسبت به شمولیت زایل می‌شود؛ یعنی دلیل مقید به اصطلاح، بیانگر مراد جدی متکلم از همان دلیل نخست است. ۳. صورت‌های سه‌گانه در برخورد دلیل مطلق و مقید برای تطبیق این قاعده در فقه، سه حالت تصویر می‌شود: حالت اول: وحدت حکم و اختلاف در ایجاب و نفی (متخالفین در نفی و اثبات) * مثال: در دلیلی فرموده باشد: *«أعتِق رقبةً»* (مطلق / واجب است)، و در دلیل دیگر آمده باشد: *«لا تُعتِق رقبةً کافرةً»* (مقید / نهی و تحریم). * حکم: بلااشکال و به اتفاق، مطلق حمل بر مقید می‌شود؛ زیرا امکان ندارد هم آزادی کافر واجب باشد و هم حرام. نتیجه این است که آزادی خصوص برده مؤمن واجب است. حالت دوم: وحدت حکم و توافق در ایجاب و نفی با علم به وحدت تکلیف (مثبتین با وحدت تکلیف) * مثال: در کفاره یک گناه معین، یک دلیل می‌گوید: *«صُمْ یوماً»* (روزه بگیر - مطلق) و دلیل دیگر در همان ماجرا می‌گوید: *«صُمْ یوماً متتابعاً»* (یک روز پیاپی روزه بگیر - مقید). ما از خارج می‌دانیم مکلف تنها به یک روزه مکلف است. * حکم: در اینجا نیز حمل مطلق بر مقید قطعی است؛ قید دلالت دارد که آن تکلیف واحد، مشروط به این وصف است. حالت سوم: مثبتین با احتمال تعدد تکلیف (دقیق‌ترین مسأله فقهی) * مثال: دلیلی می‌گوید: *«إذا ظاهَرتَ فأعتِق رقبةً»*، و دلیلی دیگر می‌گوید: *«إذا قَتَلتَ خطأً فأعتِق رقبةً مؤمنةً»*. * تحلیل آیت‌الله خویی: چون سبب‌ها و موضوعات دو تکلیف متفاوتند (ظهار در برابر قتل خطایی)، دلیلی بر تنافی نیست. بنابراین هر دو دلیل به قوت خود باقی می‌مانند: - در ظهار: مطلق رقبه (مؤمن یا غیرمؤمن) مجزی است. - در قتل خطا: تنها رقبه مؤمنه کفایت می‌کند. *قاعده:* در دو دلیل مثبت با تعدد سبب، اصل عدم حمل مطلق بر مقید است مگر آنکه قرینه‌ای قطعی بر وحدت تکلیف اقامه شود. 🌱@fathi_dars
درس نهم علم رجال موضوع: «اصالة الوثاقة و العدالة، و ضوابط علاج تعارض توثیق و تضعیف در کلمات قدما» > «أمّا ما يُسَمّی بِـ"أصالَةِ العَدالَةِ" أو "أصالَةِ الوَثاقَةِ" في الرّاوِي، فَمِمّا لا أصلَ لَهُ شَرعاً ولا عُقَلاءً؛ إذ لا دَليلَ عَلی عَدالَةِ كُلِّ مُسلِمٍ أو إيمانِ كُلِّ رَجُلٍ حَتّی يَثبُتَ خِلافُهُ. وأمّا إذا تَعارَضَ التَّوثيقُ والتَّضعيفُ في رَجُلٍ واحِدٍ ـ كَما إذا وَثَّقَهُ النَّجاشِيُّ وضَعَّفَهُ الشَّيخُ ـ فَالمَشهورُ تَقديمُ الجَرحِ عَلی التَّعديلِ، ولَكِنَّ الحَقَّ هُوَ التَّساقُطُ والرُّجوعُ إلی الأصْلِ ما لَم يَقُم مُرَجِّحٌ قاطِعٌ.» ۱. پیوند بحث با مسأله راویان مهمل و مجهول در فقه و اصول، حجت بودن خبر واحد متوقف بر «وثاقت راوی» است. حال اگر راوی در کتب رجال ذکر شده باشد ولی نه مدحی داشته باشد و نه ذمی (راوی مهمل)، یا اصلاً نامش در کتب رجالی ثبت نشده باشد (راوی مجهول)، چه باید کرد؟ برخی برای حل این معضل متوسل به اصول عامه‌ای نظیر «اصالة العدالة» شده‌اند؛ و از سوی دیگر، در مواردی که کلمات ارباب رجال متعارض است دست به ترجیحات ذوقی زده‌اند. آیت‌الله العظمی خویی در این دو محور، انضباط روش‌شناختی دقیقی بنا نهاده‌اند. ۲. بررسی و رد «اصالة العدالة» و «اصالة الوثاقة» * ادعای قائلین: ادعا شده است که اصل در هر مسلمانی عدالت، صداقت و پاکی است مگر آنکه فسق او آشکار گردد؛ پس هر راوی شیعه یا مسلمانی را باید ثقه دانست تا وقتی که تضعیفی علیه او ثبت شود. * نقد و رد محقق خویی: 1. عدم سیره عقلایی: عقلا در امور خطیر و سرنوشت‌ساز زندگی، سخن هر فرد ناشناخته‌ای را تصدیق نمی‌کنند تا عدالت و صداقتش محرز شود. 2. مفاد آیه نبأ: آیه شریفه *«إِن جَاءَكُمْ فَاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَيَّنُوا»* و ارکان حجیت خبر بر «احراز وثاقت» تکیه دارد، نه بر «فرض وثاقت تا زمان ثبوت فسق». 3. نتیجه: راویِ مجهول‌الحال یا مهمل، حجت نیست و به مجرد اسلام یا ذکر نام در سند، نمی‌توان روایتش را معتبر دانست. ۳. علاج تعارض توثیق و تضعیف در مکتب خویی گاه پیرامون یک راوی معین، در یک کتاب رجالی توثیق صادر شده و در کتابی دیگر تضعیف آمده است (مانند: *ابراهیم بن عمر الیمانی* یا *محمد بن سنان*). قدما و متأخرین در حل این تضاد چند راه پیموده‌اند: دیدگاه اول (قول مشهور متأخرین): تقدیم الجرح علی التعدیل * می‌گویند کسی که تضعیف می‌کند به عیبی پنهان دست یافته که توثیق‌کننده از آن بی‌خبر بوده است؛ پس جرح (تضعیف) مقدم است. دیدگاه دوم (مبنای استدلالی محقق خویی): تساقط و رجوع به عدم حجیت * آیت‌الله خویی می‌فرمایند: توثیق و تضعیف هر دو خبر ثقه (شهادت حسی یا قریب به حس) هستند. وقتی یکی می‌گوید «فلان شخص ثقه و عادل است» و دیگری می‌گوید «کذاب یا ضعیف است»، این دو شهادت تکاذب دارند و هر دو در شرایط حجیت مساوی‌اند. * بنابراین: 1. اصل اولی: تعارض و تساقط هر دو قول است؛ نتیجه تساقط این است که وضعیت راوی «مجهول» می‌شود و روایتش از مدار اعتبار خارج می‌گردد. 2. استثنا (وجود مرجّح معتبر): تنها در صورتی یک قول بر دیگری مقدم می‌شود که دلیلی قطعی و شایسته در کار باشد؛ برای نمونه: - ترجیح رجال نجاشی بر رجال و فهرست شیخ طوسی: نجاشی در ضبط اسامی، تمایز طبقات و نقد راویان، اهتمام تام و تخصصی بی‌بدیل داشته و خطای او به مراتب کمتر از شیخ طوسی است که در مواضع متعدد دچار تشویش یا ضبط‌های دوگانه شده است. - آشکار بودن منشأ تضعیف: اگر تضعیف ناشی از انتساب به «غلوّ» در مدرسه قمیین باشد (که گاهی مقامات والای ائمه را غلو می‌پنداشتند)، اما نجاشی او را توثیق کرده باشد، تضعیف به جهت مبتنی بودن بر اجتهاد فاسد قمیین کنار گذاشته شده و توثیق اخذ می‌شود. 🌱@fathi_dars
درس نهم فقه استدلالی موضوع: «کیفیت تطهیر آب قلیل متنجس؛ اشتراط اتصال به معتصم، امتزاج و احکام زوال تغیّر» > «الماءُ القَليلُ المُتَنَجِّسُ يَطهُرُ بِاتِّصالِهِ بِالماءِ المُعتَصِمِ ـ كَالكُرِّ وَالجارِي وَالمَطَرِ ـ مَعَ امتِزاجِهِ بِهِ عَلی الأحوَطِ؛ وإن كانَ الأقوی كِفايَةَ مُجَرَّدِ الاتِّصالِ إذا صارا ماءً واحِداً عُرفاً، ولا يُشتَرَطُ إلقاءُ كُرٍّ عَلَيهِ دَفعَةً واحِدَةً، وَلَو كانَ مُتَغَيِّراً بِالنَّجاسَةِ فَلا بُدَّ في طَهارَتِهِ مِن زَوالِ التَّغَيُّرِ مَعَ الاتِّصالِ.» ۱. صورت مسأله: بازگرداندن طهارت به آب نجس در درس گذشته اثبات شد که آب قلیل به محض تماس با نجاست، نجس (منجّس) می‌شود. حال اگر کاسه، دیگ یا حوضچه‌ای کوچک از آب قلیل نجس شد، چگونه می‌توان آن را دوباره پاک کرد بدون آنکه نیاز به دور ریختن آن باشد؟ پاسخ این مسأله در گرو متصل کردن این آب به یک «آب معتصم» (مانند آب کر، لوله‌کشی شهری، آب باران یا چشمه جاری) است. اما فقها بر سر کیفیت این فرایند دو شرط اساسی را به بحث گذاشته‌اند: اتصال و امتزاج. ۲. بررسی شروط طهارت آب قلیل متنجس شرط اول: اتصال به آب معتصم (بالاتفاق) بدون پیوند با یک منبع معتصم، آب قلیل به هیچ وجه پاک نمی‌شود (نه با جوشاندن، نه با تصفیه فیزیکی، و نه با گذشت زمان). آب قلیل باید به نحوی با آب کر یا جاری پیوند برقرار کند که عنوان آن منبع بر او نیز صدق کند. شرط دوم: مسأله «امتزاج» (آیا آمیختگی لازم است؟) * بیان مسأله: آیا صرف اینکه آب شیلنگ (متصل به کر) سطح آب ظرف نجس را لمس کند کافی است تا کل آب کاسه پاک شود، یا حتماً باید آب کر درون آب نجس نفوذ کرده و با آن مخلوط شود؟ * دیدگاه قدما و مشهور: امتزاج شرط است؛ تا آب پاک با آب نجس درهم نیامیزد، نجاست از اجزای زیرین زائل نمی‌شود. * دیدگاه تحقیقی امام خمینی و محقق فاضل لنکرانی در *تفصیل الشریعة*: ایشان می‌فرمایند اقوی کفایت مجرد اتصال است، مشروط بر اینکه به نظر عرف، این دو آب به یکدیگر پیوسته و عنوان «آب واحد» پیدا کنند. بله، احتیاط مستحب در امتزاج است. *دلیل:* روایاتی که در باب مطهّریت آب جاری و غدیر وارد شده است، ملاک را سرایت اعتصام به سبب اتصال می‌داند (*«ماءٌ جَرى عَلَيْهِ ماءٌ طاهِرٌ فَطَهَّرَهُ»*) و قید زائدی به نام اختلاط فیزیکی در لسان ادله نیامده است. ۳. حکم آب قلیلی که بو، رنگ یا طعم آن تغییر کرده است. اگر نجاست نه تنها آب قلیل را نجس کرده، بلکه اوصاف آن را نیز دگرگون ساخته باشد (مثلاً رنگ آب از خون سرخ شده یا بوی مردار گرفته باشد): 1. صرف اتصال کفایت نمی‌کند. 2. شرط طهارت: باید اتصال به کر یا جاری استمرار یابد تا آن تغییر و بوی ناپسند یا رنگ نجاست در درون آب معتصم مستهلک و برطرف شود. لحظه‌ای که آب به حالت طبیعی خود برگشت و پیوستگی با کر حفظ شد، پاک می‌گردد. ۴. ثمره عملی در زندگی روزمره (استفاده از شیر آب لوله‌کشی) * آب لوله‌کشی شهری در حکم آب کُر است. * اگر ظرفی حاوی آب نجس باشد (مانند تشت لباس)، کافی است شیر آب متصل به کر را باز کرده و به درون تشت بریزیم تا آب از لبه‌های آن سرریز شود. * به مجرد ورود آب کُر و برقراری پیوستگیِ عرفی (و بنا بر احتیاط، با کمی هم زدن جهت امتزاج)، تمامی آب داخل ظرف و حتی بدنه داخلی ظرف پاک می‌گردد. 🌱@fathi_dars
بسم‌الله الرحمن الرحیم درس دهم اصول فقه موضوع: «مفاهیم؛ حقیقت مفهوم و ضابطه ثبوت مفهوم شرط در کلام شارع» جایگاه در نقشه جامع ثقلین: ادوات مشترک فهم و استنباط کتاب و سنت (ثقل اکبر و ثقل اصغر) > «إنَّ المَفهومَ لَيسَ مُجَرَّدَ انْتِفاءِ الحُكمِ عِندَ انتِفاءِ قَيدِهِ، بَل هُوَ انتِفاءُ سِنخِ الحُكمِ المَدلولِ عَلَيهِ بِالقَضيَّةِ لا شَخصِ الحُكمِ؛ ولِذلِكَ يَتَوَقَّفُ ثُبوتُ مَفهومِ الشَّرطِ عَلی دَلالَةِ الجُملَةِ الشَّرطيَّةِ عَلی ثَلاثَةِ أُمور: اللُّزومِ، وعَلی وَجهِ العِلِّيَّةِ، وكَوْنِ العِلَّةِ مُنحَصِرَةً. فَإذا ثَبَتَت هذِهِ الأُمورُ بِالوَضعِ أو بِمُقَدِّماتِ الحِكمَةِ، تَمَّ المَفهومُ وكانَ حُجَّةً عُقلائيَّةً.» ۱. ورود به مبحث بنیادین «مفاهیم» پس از اتمام مباحث الفاظ پیرامون عام و خاص و مطلق و مقید، وارد یکی از کارآمدترین ابزارهای استنباط فقهی یعنی «مباحث مفاهیم» می‌شویم. آیات و روایات سرشار از جملات شرطیه، غاییه و حصر هستند؛ مانند: - *«إِن جَاءَكُمْ فَاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَيَّنُوا»* (اگر فاسقی خبری آورد، تحقیق و تبین کنید). - *«إِذَا كَانَ المَاءُ قَدْرَ كُرٍّ لَمْ يُنَجِّسْهُ شَيْءٌ»* (اگر آب به اندازه کر باشد، چیزی آن را نجس نمی‌کند). آیا از این کلام که «اگر آب کر بود نجس نمی‌شود»، عرفاً و عقلاً فهمیده می‌شود که «اگر کر نبود نجس می‌شود»؟ پاسخ به این پرسش، بحث مفهوم شرط است. ۲. حقیقت مفهوم و تمایز «سنخ حکم» از «شخص حکم» آیت‌الله العظمی خویی در ابتدای بحث یک مرزبندی دقیق علمی ترسیم می‌کنند: * شخص حکم: یعنی همان وجوب یا حرمت مشخص و انفرادی که در این کلام صادر شده است. بدیهی است هر قیدی منتفی شود، آن فرد مشخص از حکم منتفی می‌شود (مثلاً با انتفای شرط، شخصِ همان وجوب می‌رود). این را مفهوم نمی‌گویند. * سنخ حکم (ماهیت و نوع حکم): مفهوم وقتی محقق می‌شود که با رفتن شرط، کل جنس و ماهیت حکم در آن موضوع منتفی گردد؛ یعنی هیچ وجوب یا حکمی از راه دیگر نیز برای آن موضوع ثابت نباشد. ۳. ارکان سه‌گانه برای اثبات مفهوم شرط در مکتب محقق خویی محقق خویی اثبات می‌کنند که برای اثبات مفهوم در یک جمله شرطیه (مانند *«إن جاءک زیدٌ فأکرمه»*)، باید سه مرحله اثبات شود: 1. رابطه لزوم: میان شرط (آمدن زید) و جزا (اکرام کردن) پیوند و ملازمه باشد، نه صرف تقارن اتفاقی. 2. رابطه علیت و ترتّب: آمدن زید، «علت» برای وجوب اکرام باشد نه برعکس، و نه هر دو معلول علت سومی باشند. 3. انحصار علت: علت بودنِ آمدن زید منحصر به فرد باشد؛ یعنی اکرام زید هیچ علت و سبب دیگری در عالم نداشته باشد. زیرا اگر سبب دیگری (مانند عالم بودن زید) هم وجود داشته باشد، با نیامدن او وجوب اکرام به طور کلی منتفی نمی‌شود. ۴. نحوه اثبات این ارکان (وضع یا مقدمات حکمت؟) اکنون این پرسش پیش می‌آید: آیا ادات شرط (مانند «إنْ» و «إذا») لغویاً برای علیت منحصره وضع شده‌اند؟ * تحقیق آیت‌الله خویی: ادات شرط لغةً تنها برای «تعلیق و لزوم ترتّب جزا بر شرط» وضع شده‌اند و وضعی برای علیت منحصره در لغت عرب وجود ندارد. اما رکن دوم و سوم (علیت تامّه و انحصار) از طریق «اطلاق و مقدمات حکمت» اثبات می‌شود: متکلم در مقام بیان بوده و برای جزا تنها همین شرط را ذکر کرده و عِدل یا جانشینی برای آن نیاورده است (نگفته *«اگر زید آمد یا اگر سلام کرد اکرامش کن»*). سکوت متکلم و عدم ذکر عدل، اطلاق ایجاد می‌کند و عرف از این اطلاق، «انحصار» را کشف می‌کند. در نتیجه، مفهوم شرط شکل می‌گیرد و حجت عقلایی است. 🌱@fathi_dars
بسم‌الله الرحمن الرحیم درس دهم علم رجال موضوع: «تحقیق پیرامون توثیقات عامه؛ شهادت ابن‌قولویه در دیباچه *کامل الزیارات* و عدول تاریخی محقق خویی» > «أمّا كِتابُ كامِلِ الزِّياراتِ، فَقَد ذَكَرَ مُؤَلِّفُهُ أَبُو القاسِمِ جَعفَرُ بنُ مُحَمَّدِ بنِ قُولَوَيْهِ فِي ديباجَتِهِ أَنَّهُ لا يَرْوي في كِتابِهِ إلّا عَن ثِقَةٍ مِن أَصحابِنا. وَقَد كُنّا نَبْني سابِقاً عَلی شُمولِ هذِهِ الشَّهادَةِ لِجَميعِ مَن وَقَعَ فِي أَسنادِ الكِتابِ حَتّی المَعصومِ (ع)، وَلكِنَّ الدِّقَّةَ في عِبارَةِ الدّيباجَةِ تَقْتَضي أَنَّ الشَّهادَةَ مَقصورَةٌ عَلی مَشايِخِهِ الَّذينَ رَوی عَنْهُم بِلا واسِطَةٍ؛ فَمَن لَم يَكُن مِن مَشايِخِهِ المُباشِرينَ لا يَشْمَلُهُ التَّوثيقُ.» ۱. تعریف «توثیق عام» و جایگاه تاریخی کتاب *کامل الزیارات* در علم رجال، اگر رجالیان نام یک راوی مشخص را برده و او را ستایش کنند (نظیر: *«زرارة ثقة»* یا *«محمد بن مسلم ثقة عین»*)، به آن توثیق خاص می‌گویند. اما گاهی محدثان و ارباب جوامع حدیثی ضابطه‌ای کلی و قانونی عام می‌گذارند که ده‌ها یا صدها راوی به واسطه آن قاعده، به یک‌باره مورد اعتماد شناخته می‌شوند؛ این را توثیق عام می‌نامند. یکی از اثرگذارترین و چالش‌برانگیزترین توثیقات عامه در طول تاریخ فقه شیعه، مربوط به دیباچه کتاب شریف کامل الزیارات تألیف محدث و فقیه نامدار، مرحوم ابن‌قولویه قمی (متوفای ۳۶۷ ق) است. ۲. واکاوی متن دیباچه ابن‌قولویه مرحوم ابن‌قولویه در آغاز کتاب خود می‌نویسد روایاتی که در باب فضیلت و ثواب زیارت معصومین(ع) به او رسیده بسیار گسترده است، اما او همه را درج نکرده، بلکه دست به گزینش زده است: > *«...وَقَد عَلِمنا أَنَّا لا نُحیطُ بِجَمیعِ ما رُوِيَ عَنهُم في هذا المَعنى... وَلكِن ما وَقَعَ لَنا مِن جِهَةِ الثِّقاتِ مِن أَصحابِنا رَحِمَهُمُ اللهُ بِرَحْمَتِهِ، وَلا أَخرَجتُ فيهِ حَديثاً رُوِيَ عَنِ الشُّذَّاذِ مِنَ الرِّجالِ...»* > (ما می‌دانیم که بر تمامی روایات وارده در این باب احاطه نداریم... لکن تنها اخباری را آوردیم که از جهت راویان مورد اعتماد و ثقه از اصحابمان به دست ما رسیده است و در آن روایتی را که از افراد شاذ و غیرمعتبر نقل شده نیاورده‌ام...) ۳. نظر متقدم محقق خویی (نظریه شمول عام برای تمام طبقات سند) آیت‌الله العظمی خویی در دوره‌های نخست تدریس خارج و در طبع اول کتاب گران‌سنگ *معجم رجال الحدیث* بر این باور بودند که: 1. عبارت *«مِن جِهَةِ الثِّقاتِ مِن أَصحابِنا»* ظهور در این دارد که تمامی زنجیره نقلِ حدیث، از ابن‌قولویه تا خود معصوم(ع)، متشکل از راویان موثق است. 2. عبارت *«وَلا أَخرَجتُ فيهِ حَديثاً رُوِيَ عَنِ الشُّذَّاذِ»* یعنی ابن‌قولویه صحت کل طریق را تضمین فرموده است. ثمره این مبنا: بسیاری از راویانی که در کتب اربعه (کافی، من لایحضره الفقیه، تهذیب، استبصار) نامشان آمده بود ولی در کتب رجالی هیچ مدح یا ذمی نداشتند (مجهول یا مهمل بودند)، صرفاً به واسطه آنکه نامشان در یکی از اسناد *کامل الزیارات* ذکر شده بود، ثقه شمرده شده و احادیثشان در ابواب مختلف فقه تصحیح می‌شد. ۴. عدول تاریخی آیت‌الله العظمی خویی (انحصار در اساتید بلاواسطه) محقق خویی پس از بازبینی‌های موشکافانه، از نظر پیشین خود عدول قطعی فرمودند. ایشان در آخرین ویرایش‌های *معجم* و در سال‌های پایانی تدریس، قلمرو این توثیق را محدود دانستند: * دلیل اول (دقت در معنای عرفی «روایت کردن»): انسان زمانی می‌تواند وثاقت طرف مقابل را به عهده بگیرد که خودش مستقیماً از او کلامی را شنیده یا دریافت کرده باشد. تعهد ابن‌قولویه متوجه مشایخی است که خودش بدون واسطه از آنها نقل روایت می‌کند. * دلیل دوم (وجود ضعفا و غلات در طبقات بعدی): با استقرای دقیق در اسناد *کامل الزیارات*، روشن می‌شود که در طبقات میانی و قدیمی‌تر، نام راویانی به چشم می‌خورد که خود ابن‌قولویه و بزرگان قم آنها را به ضعف، جعل یا غلو متهم می‌دانند (مانند برخی از غلات و ضعفا). پذیرفتنی نیست که ابن‌قولویه خودْ راوی ضعیف یا مجهولی را در اعماق سند توثیق کرده باشد در حالی که ضعف او در بین اصحاب معلوم بوده است. * نتیجه نهایی: توثیق دیباچه *کامل الزیارات*، تنها و تنها شامل «مشایخ بلاواسطه ابن‌قولویه» است (افرادی چون پدرش محمد بن قولویه، برادرش، علی بن حسین بن بابویه و دیگر اساتید مستقیم او). راویان طبقات قبل از این مشایخ، برای احراز وثاقت، نیازمند توثیق خاص یا دلیل عام دیگری هستند. 🌱@fathi_dars