در حاشیه: این دعای قدرتمند؛ متن همان «حرز» خاص امام جواد علیه السلام است. به امید اینکه ایران و همهٔ ایرانیان در پناه خداوند مهربان باشند.

دو #حدیث از پیشوای عارفان #امام_علی (علیه السلام) به نقل از #غرر_الحکم @FihMaFih

🇻🇪 نبرد یک ملت برای آزادی (مروری بر تاریخ خصومت آمریکا علیه ونزوئلا) [صفحهٔ ۱/۲] ۱. حدوداً ۲۰۰ سال پیش، حوالی ۱۸۲۰، با رهبری آزادی‌خواه بزرگ «سیمون بولیوار»، #ونزوئلا نخستین کشور آمریکای لاتین بود که توانست با قیام علیه استعمارگری امپراتوری اسپانیا به استقلال برسد. این استقلال حدوداً ۱۰۰ سال بعد از آن، در قالب آغاز دوستی و حمایت آمریکا ظاهرش را حفظ کرده بود ولی باطنش را با غارت نفت ونزوئلا توسط شرکت‌های آمریکایی نه. ۲. اگر نمی‌دانید بدانید کشورهای آمریکای لاتین عموما دارای منابع طبیعی ارزشمندی هستند که همین باعث شده هدف چپاول آمریکایی‌ها و غربی‌ها باشند (شیلی: مس؛ بولیوی: قلع؛ آرژانتین: لیتیوم؛ کلمبیا: زغال‌سنگ و زمرد؛ کوبا: نی‌شکر و تنباکو و...) و این میان ونزوئلا هم دارای معادن طلای فراوان است و هم بیشترین نفت را در کل قارۀ آمریکا و بلکه جهان دارد، امری که از ۱۹۱۰ با کشف نفت، آمریکایی‌ها و انگلیسی‌ها را در ونزوئلا مستقر کرد و با «دکترین مونرو»ی آمریکا، به مرور انگلیسی‌ها کمرنگ شدند. در صدۀ پیشین گزارش‌ها تایید می‌کنند که آمریکایی‌ها آنقدر که می‌توانستند در ونزوئلا کاسب شوند هرگز در کشور خودشان نمی‌توانستند. در یک گزارش مربوط به ۱۹۶۵ سود سالیانۀ شرکت‌های آمریکایی از مدیریت نفت ونزوئلا ۹۰% عنوان شده. در این صد سال ونزوئلا بهشت آمریکا بود. ۳. در ۱۹۹۹ «هوگو چاوز» با شعار «انقلاب بولیواری» و گرامیداشت سیمون بولیوار در انتخابات پیروز شد. او پس از صدسال برای اولین‌بار نفت ونزوئلا را ملی کرد، دست شرکت‌ها و کارتل‌های نفتی آمریکایی را تا حد زیادی از نفت کشورش کوتاه کرد و درآمدهای عظیم نفتی را به خدمات اجتماعی ملی اختصاص داد. سال ۲۰۰۲ آمریکایی‌ها کودتایی را علیه او طراحی کردند ، چاوز به مدت ۴۸ ساعت ربوده شد! کودتا سرانجام با حضور مردم در خیابان‌ها ناکام ماند ولی باعث شد چاوز به روسیه، چین و ایران نزدیک شود و نسبت به توطئه‌های آمریکایی هوشیار شود. تا سال ۲۰۱۳ که در ۵۸ سالگی با مرگی مشکوک از دنیا برود چاوز با انتخاب مردم در قدرت بود و تلاش شدید آمریکا نیز تحریم، محاصره، تخریب رسانه‌ای، فشار اقتصادی و تلاش برای ایجاد جنگ داخلی در ونزوئلا بود. (در نسخۀ ایرانی سناریو یاد چه کسی افتادید؟). ۴. سال ۲۰۱۳ برخلاف طراحی‌های آمریکا «نیکولاس مادورو» معاون چاوز: یک انقلابی وطن‌پرست دیگر پیروز انتخابات شد. از آن‌روز آمریکا شمشیر را برای مردم ونزوئلا از رو بست، دورۀ دوم اوباما و دورۀ اول ترامپ: تحریم‌های اقتصادی هولناک، اتهام‌های تقلب و فساد و دیکتاتوری، جایزه‌ها برای وطن‌فروشی و طراحی‌های براندازی به حد شدیدی افزایش پیدا کرد. نیروهای غربگرا و خائن بسیار بیشتر از قبل مورد حمایت غرب قرار گرفتند. در این مدت او بارها هدف ترور قرار گرفت از جمله سال ۲۰۱۸ که در سخنرانی عمومی هدف حملۀ پهبادی ناموفق قرارگرفت. در ۲۰۱۹ که دوباره رأی‌آورد، آمریکا ریاست جمهوری‌اش را نامشروع اعلام کرد و مثل ۲۰۱۳ سعی کرد گروه مقابل را با «ادعای تقلب» به خیابان بکشاند. با همۀ این‌ها و با سروصدای بالا و اغراق‌شدۀ مخالفان، تبلیغات انفجاری و نبرد رسانه‌ای آمریکا با ذهن مردم، مادورو طی این ۱۲سال محبوبیت خود را بین اکثریت حفظ کرد و سال گذشته نیز با کسب ۵۱ درصد آراء در مرداد ۱۴۰۳ پیروز انتخابات شد. ۵. پس از پیروزی سال گذشته فشار آمریکا و اسرائیل علیه ونزوئلا بیشتر شد. از اینطرف هم مادارو از فعال‌ترین دولتمردان جهان در حمایت از فلسطین بود. دی ۱۴۰۳ آمریکا مبلغ جایزۀ وطن‌فروشی و کمک به ربایش مادورو را به ۲۵ میلیون دلار افزایش داد. در جنگ ۱۲روزه نیز مادورو از واضح‌ترین و شریف‌ترین صداها در حمایت از ایران بود، او نتانیاهو را «هیتلر قرن ۲۱» نامید و ایران را «صدای رسای دلیرانه در دفاع از ملت‌ها». [ ادامه 👇🏽] @FihMaFih

🇻🇪 نبرد یک ملت برای آزادی (مروری بر تاریخ خصومت آمریکا علیه ونزوئلا) [صفحهٔ ۲/۲] ۶. «ماریا کورینا ماچادو» از معروف‌ترین مخالفان غربگرای مادورو و ستایشگران ترامپ است. تمام فرزندان و اعضای خانوادۀ او در آمریکا زندگی می‌کنند. در سال‌های اخیر آمریکا سرمایه‌گذاری زیادی روی او کرد؛ چون جزو معدود غربگرایانی است که وقیحانه حامی تحریم و حتی جنگ خارجی علیه ونزوئلاست. سه ماه پیش، در ۱۸ مهر ۱۴۰۴ جایزۀ صلح نوبل با طراحی و توصیۀ آمریکا به این زن جنگ‌طلب رسید. او فردای دریافت جایزه، جایزه را به ترامپ تقدیم کرد! و گفت: «امروز بیش از هر زمان دیگری نگاهمان به ترامپ است! ...ما به حمایت بین‌المللی برای سرنگونی رژیم احتیاج داریم ، هرچند که موضوعی داخلی است! ... آمریکا قانون را اجرا خواهد کرد!» (در نسخۀ ایرانیِ قصه یاد کی افتادید؟!). او همچنین از هواداران جدی اسرائیل است و وعده داده با به قدرت رسیدن روابط ونزوئلا را با اسرائیل عادی می‌کند. ۷. از نیمۀ پاییز، آمریکا با ادعای مبارزه با مواد مخدر ونزوئلا نیروهای نظامی گسترده‌ای را در دریای کارائیب مستقر می‌کند. ترامپ مدام اتهام مدیریت مواد مخدر را نسبت به مادورو مطرح می‌کند؛ این اتهام یک ریشۀ تاریخی دارد؛ آمریکایی‌ها در ۱۹۹۹ حاکم پاناما را به همین اتهامِ مثلا مشروع ربودند. مادورو در مقابل اصرار داشت موضوع مواد مخدر نیست، موضوع تصاحب نفت ملی ونزوئلا است. رسانه‌های غربی مدام مشغول بزرگنمایی مواد مخدر بودند. این بگو مگو ادامه داشت تا اینکه ترامپ علنا گفت «باید نفت‌مان و زمینمان و پول‌هایمان را پس بدهید!» آذرماه ترامپ دولت #ونزوئلا را یک سازمان تروریستی اعلام کرد + جایزۀ کمک به ربایش مادورو را به ۵۰ میلیون دلار افزایش داد + اقدام به توقیف نفتکش‌های ونزوئلا کرد + قایق‌رانان غیرنظامی ونزوئلایی هدف تیراندازی آمریکایی‌ها قرار گرفتند و بیش از ۸۰ غیرنظامی کشته شدند (قاتلان و دزدان دریای کارائیب!). ۸. هفتۀ قبل #ونزوئلا پیشنهاد مذاکرۀ آمریکا را قبول کرد. فردایش آمریکا رسما به ونزوئلا حمله نظامی کرد. دیروز مادورو اعلان کرد هم درمورد مواد مخدر هم درمورد نفت آمادۀ مذاکره است و می‌شود آمریکایی‌ها هم با شرایط برابر در خاک ونزوئلا کار کنند. امروز با تشدید حملات آمریکا و با همراهی خائنان، آمریکا توانست در اقدامی وقیحانه رئیس جمهور قانونی ملت ونزوئلا و همسرش را برباید و از کشور خارج کند. ترامپ در نشست خبری رسما اعلام کرد: ونزوئلا فعلا توسط آمریکا اداره خواهد شد! + ادارۀ نفت ونزوئلا تماما در اختیار شرکت‌های آمریکایی قرار خواهد گرفت + این نفت ما بود که پسش گرفتیم + آمادۀ جنگ‌های بعدی هستیم + امیدواریم همۀ کشورهای جهان درس گرفته باشند + این صلح از طریق قدرت است + دوست داریم به مردم کوبا هم کمک کنیم! با اعلان خبر ربایش مادورو، ماچادو از اعلام آمادگی کاملش برای مدیریت ونزوئلا خبر داد، اما ترامپ در نشست خبری گفت: او گرچه زن خوبی است ولی توانایی و محبوبیت لازم را برای حکومت ندارد! ۹. ترامپ ضمن تهدید هیئت دولت ونزوئلا از اقدام مشابه در ربایش آن‌ها و همچنین آغاز موج سنگین‌تر حملات نظامی اعلام کرده در صورت همکاری معاون مادورو، نیاز به ادامۀ جنگ نیست. رسانه‌های غربی معاون مادورو را رئیس جمهور موقت ونزوئلا اعلام کرده‌اند؛ با اینحال، معاون مادورو، خانم «دلسی الوینا رودریگز گومز» اعلام کرد: تنها رئیس جمهور ونزوئلا نیکلاس مادوروست + آمادۀ دفاع از کشور خود هستیم + ونزوئلا هرگز مستعمره نخواهد شد! ۱۰. یکی از ویدئوهایی که این روزها در سراسر جهان وایرال شد، پیشبینی هوگو چاوز فقید از حملۀ آمریکا به ونزوئلا بود. پیشبینی‌ای که از سوی غربگرایان کشورش فقط یک «توهم توطئه» عنوان می‌شد. @FihMaFih

پیشبینی دقیق چاوز از حملهٔ آمریکا به #ونزوئلا @ShidTv @FihMaFih

🔺تماشای آینده، با دوربین گذشته [#ایران_طلبی | قسمت یکم] وقتی در یک‌ کشور معمولی تنشی رخ می‌دهد، مرحلهٔ بعدی یا گفتگو و تنش‌زدایی‌ست، یا تنش‌افزایی و سرکوب، یا بی‌محلی دولت به مردم و بعد پایان تنش. یعنی کل‌ فرایند -در هر سه حالتش- دو سه مرحله‌ای است. ولی در کشورهای «جهان جنوب» که منابع و‌ موقعیتشان محل طمع و سوژهٔ استعمار و استثمار است، پس از رخ‌دادن تنش با انبوهی از مراحل سخت دیگر مواجهیم که طبیعی نیستند و استعمار طراحیشان می‌کند. من این مراحل را برای خودم چند جور صورت‌بندی‌اش کردم. یک مدلش -اگر‌ خودمان را جای طراحان بگذاریم- اینطوری است: 🔬مرحله‌شناسی تنش خیابانی در ایران ۱. تفسیر خصمانهٔ تنش و سوارشدن مزدوران استعمار پشت آن، برای ایجاد جو رسانه‌ای ۲. فراگیرشدن و انعکاس تفاسیر استعماری در بخشی از افراد هیجانی جامعه ۳. افزایش دوقطبی + آشوب خیابانی + قلاب‌انداختن طراحان آشوب برای سوژه‌های افزایش تنش + پمپاژ روایت‌گری استعمار (راست) + پمپاژ روایت‌سازی استعمار (دروغ) ۴. سکوت و انفعال نیروهای وفادار به وطن در پاسخ درست، هوشمندانه و به موقع + در نتیجه گیج‌شدن و فریب‌خوردن گروه‌های زیادی از جامعه ۵. وطن‌فروشی و خودشیرینی بخش‌هایی از صاحبان ثروت و شهرت برای استعمار، از ترس عقب‌ماندن و‌ حذف‌شدن + غالب‌شدن صدای قطب منفی، و پذیرش آن به عنوان «نظر اکثریت» توسط گروه‌هایی از مردم + تفسیر مقاومت پلیس به استبداد و خشونت + توجیه خشونت آشوب‌طلبان به قهرمانی و ضرورت ۶. تک‌صدایی و تک‌قطبی‌شدن فضا + پیوستن اقشار زیادی از جامعه به قطب منفی، صرفا به دلیل «احساس غلبهٔ قطب منفی» ۷. پذیرش ذهنی شکست از سوی نیروهای وفادار به وطن + افزایش اعتماد به نفس آشوب‌طلبان ۸. بالا گرفتن آشوب خیابانی + بالا رفتن آمار کشته‌ها و مجروحان طرفین + کین‌کشی و فوران خشم کور + برادرکشی ۹. شکستن آخرین و بزرگترین سد وفاداران وطن + خارج‌شدن کنترل خیابان و فضا از دست حاکمیت + آغاز مداخلۀ خارجی + آغاز قتل عام و‌ جنایات گسترده ۱۰. سقوط دولت + تجزیه یا تصرف کشور + هرج و‌ مرج + نابودی زیرساخت‌ها + سرقت اموال + قرارگرفتن منابع، مدیریت و موقعیت سرزمین در اختیار استعمارگران 🔭جمع‌بندی به نظرم الآن بین مرحله دوم تا چهاریم؛ البته بنا به باورهای شخصی‌ام اعتقاد دارم ما هیچ‌گاه به شمارهٔ ۱۰ نمی‌رسیم -به دلیل حضور خون مقدس انبوه پاک‌ترین شهیدانی که برای حفظ این سرزمین و آیین، با خاک ما آمیخته شده- اما واقع‌بینانه می‌بینم هربار از مرحلهٔ ۱ تا ۹ را کم یا زیاد، به شیوه‌های گوناگون، با ترتیب و بی‌ترتیب، در آشوب‌های گوناگون می‌پیماییم. و تلخی ماجرا اینجاست که آنچه این روند را تا قبل از مرحلهٔ پایانی متوقف می‌کند فدا شدن انبوهی دیگر از پاک‌ترین جان‌ها و خون‌هاست؛ دیو تا قربانی نگیرد و خون نیاشامد آرام نمی‌گیرد، آنهم فقط خون پاک و مقدس. نکتهٔ دیگر این است که در هرکدام از این مراحل که هستیم می‌توانیم جلوی پیشروی روند بیماری را بگیریم و به مرحلهٔ سیاه‌تر بعدی نرویم، چگونه؟ با: منظرنگری + مسئولیت‌پذیری و رفتار مسئولانه + گفتگو + مطالعه + کنش‌گری + دلسوزی + هوشیاری + تدبیر + اولویت‌دادن اخلاق به ایدئولوژی + اولیت‌دادن تفکر به احساسات + اولیت‌دادن مصلحت اجتماعی به منفعت فردی ... و مهم‌تر از همه: عدم انفعال. فقط کافی‌ست دستکم سی سال عمر کرده باشی + در این مملکت زندگی کرده باشی + دست‌کم دوتا کتاب دربارۀ تاریخ رفتار استعمار با دیگر کشورها خوانده باشی + و البته حافظۀ تاریخی‌ات را با پاک‌کننده‌های قوی ِتفاسیر احساسی و خیالی یا اسیدهای لج و جدل از بین‌ نبرده باشی؛ تا ببینی این وضعیت چقدر تکراری است و چه فرجام سیاهی می‌تواند برای مردم داشته باشد. وضعیت آنقدر تکراری است که حتی آشوب‌‌طلبان برای نمایشش خیلی اوقات از فیلم‌های سال‌های قبل استفاده می‌کنند! الآن حتی وقت اعتراض درست هم نیست. عقل می‌گوید وضعیت جنگی قواعد خودش را دارد. وقتی کشورت در محاصرهٔ کفتارهای بیگانه است، وقتی جان میلیون‌ها انسان بی‌گناه در خطر است، وقتی رسماً از سوی وحشی‌ترین تمدن‌ها تهدید به جنگ می‌شوی، وقتی تفالهٔ گندیدهٔ سلطنت پدرپسری فراخوان اعتراض می‌دهد و وقتی رژیم کودک‌کش می‌گوید ما در خیابان در کنار شماییم! مسالمت‌آمیزترین دعوت و بی‌خشونت‌ترین حضور در اعتراضات و آشوب‌ها هم، آشکارا بوی وطن‌فروشی، بی‌شرفی و بلاهت می‌دهد. @FihMaFih

🌷 رهبر انقلاب: ان‌شاء‌الله به زودیِ زود، خداوند احساس پیروزی را در دلهای همه‌ی مردم ایران رواج بدهد. ۱۴۰۴/۱۰/۱۹ 📥 نسخه قابل چاپ | استوری 💻 Farsi.Khamenei.ir

⭐️ فیلم کامل بیانات امروز رهبر انقلاب در دیدار اقشار مختلف مردم در سالروز مبعث پیامبر اعظم صلّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم. ۱۴۰۴/۱۰/۲۷ 💻 Farsi.Khamenei.ir

ای نام تو بهترین سرآغاز بی نام تو نامه کی کنم باز؟ #نظامی

📮 کارنامهٔ یازده‌روزهٔ وبلاگی من پیشخوان: امیدوارم هرجا هستید سالم و سلامت و در امان و امنیت باشید. همه‌چیز که قطع شد، این وبلاگ‌نویس قدیمی هم برگشت به وبلاگ. به بهشت گمشده و آرمان‌شهر متروکه. و البته فرصتی هم نبود که نشانی‌اش را جایی بگذارم: FihMaFih.blog.ir بیان وضع جالبی ندارد، البته مهم این است که کار می‌کند و بخش زیادی از امکانات خوبش را دارد. ولی به‌روز نیست و یک چیزهایی خراب است. مثلاً تقویمش یک روز جلوست! یا آمار بازدید و بسته‌هایش قفل است فعلا . در این ۱۱ روز، از ۱۸ دی، ۱۱ تا مطلب در وبلاگم منتشر کردم که به استثنای یکیش هیچ‌کدام اینجا نیست. پنج‌تایش یادداشت بود و باقی شعر و حدیث. تعدادی هم کامنت نوشتم و خواندم و جواب دادم. طبیعتاً در این روزها مسئلهٔ اصلی‌ام سیاست و وطن بود و اکثر کامنت‌های دریافتی‌ام سیاسی بود. در میان کامنت‌های مخالف، اکثریت قاطع بدون هیچ منطق و استدلالی، فقط فحاشی بود و من به جز آن‌ها که فحش ناموسی خیلی زشت داشتند بقیه را تایید کردم و پاسخ دادم. { تنها مطلبی هم که بیرون از وبلاگ نوشتم باز از جنس سیاست و وطن بود: «شعر شاملو برای شاه» } این مدت یک عالمه مطلب از دیگر وبلاگ‌نویسان هم خواندم. از روزمره‌نویس‌ها، از تبلیغات‌چی‌ها، از ادایی‌ها، از وظیفه‌گراها، از ایران‌ستیزها و سلطنت‌طلب‌ها، از وطن‌پرست‌ها و از ایران‌طلب‌ها، از نفرت‌پراکن‌ها، از امیدپراکن‌ها، از کسی که هرروز درباره وضعیت اتصال یا قطعی اینترنت مطلب می‌نوشت، از کسی که با ده‌تا وبلاگ تبلیغ و شماره فحشا و اجارهٔ زنان برای ده شهر مختلف را می‌گذاشت، از وبلاگی که مسجد یا نهاد امام جمعهٔ یک روستای کوچک هرروز اخبار رسمی آن روستا را به‌ اطلاع می‌رساند و از کسی که در شلوغ‌ترین و خونین‌ترین شب‌ها هم هرشب وبلاگش را با جهان فانتزی کرهٔ جنوبی‌اش به‌روز می‌کرد. وبلاگ‌نویس‌ها خیلی کم شده‌اند و شاید نصفشان دیگر اصلا وبلاگ‌نویس نباشند. القصه دلم حسابی برای وبلاگ تنگ شده بود و البته تا حدی هم دلی از عزا درآوردم، با چرخیدن در وبلاگستان. همچنان و همچنان هیچ‌چیز جای وبلاگ را نگرفته و نخواهد گرفت. جا نه به معنای فرصت زمانی، به معنای فرصت وجودی. اما ۱۰ مطلبی که آنجا گذاشتم و اینجا نیست فعلا: ۱. مراحل تنش‌های خیابانی در ایران و دیگر کشورهای جهان جنوب ۲. آموزش کودتا در ایران، با دکترین آمریکایی ۳. «نخوانند بر ما کسی آفرین | چو ویران بود بوم ایران‌زمین» ۴. یک دیالوگ خیابانی: این بود حکومت علی؟ ۵. و باز هم: «ایران زخمی» ۶. روایتِ خیزشِ امروزِ تهران: ۲۲ دی ۱۴۰۴ ۷. حدیثی از امام کاظم علیه السلام ۸. «چو ایران نباشد تن من مباد» ۹. «شمعی برای شب مهمانی تو» ۱۰. حدیثی از پیامبر خاتم صل الله علیه و آله @FihMaFih