مرا تبعید کن
میانِ حلقهیِ بازوانت
بگذار این سقوطِ باشکوه
دستهای تو باشد...
غمگینم میکرد؛ اما نمیتوانستم رهایش کنم. گمان میکردم او آخرین کسی است که در من حسی ایجاد میکند.
خیالت گر چه عمری یار من بود
امیدت گر چه در پندار من بود
بیا امشب شرابی دیگرم ده
ز مینای حقیقت ساغرم ده
چرا رفتی؟
چرا من بیقرارم
به سر سودای آغوش تو دارم
فوآدبهرَنگِغَمگین
وَ...
بين خودمان باشد؛
من شايد آدم دوست داشتني نبودم،
اما دلم مي خواست
او اندكي دوستم داشته باشد...