آخرین تماسی که با او گرفتم ... حال خوبی نداشتم ، خسته بودم..خسته از همه چیز! از زندگیم ، از حال و هوایم و از هرچه بتواند تصور کند.. میخواستم با صدایش آرامشم شود و انگیزه ای به جان خسته ام بخشد.. اما انگار او قصدش چیز دیگری بود! خرد کردن من با هر روشی.. بدون حتی یک کلمه تماس را خاتمه داد و من ماندم و خلع خاکستری بین زمین و زمان! افکار بهم ریخته ام را برای دومین بار سر و سامانی دادم.. به یاد دارم که اولین دوره ای که این طور خردم کرد و پشت سرش مرا گزارد، ابر بهاری پیش تر نبودم.. آنقدر اشک ریختم تا به خواب رفتم ، انقدر خودم را نفرین میکردم تا در آخر به یک جادوگر تبدیل میشدم، آنقدر در خود غرق میشدم که در خلع خاکستری زمان فرو میرفتم ! اما این بار فرق دارد من دیگر برایش اشک نریختم ، دیگر جادوگر زمانه خاکستری ام نشدم، دیگر خودم را غرق نکردم! این بار نوبت اوست! که غرق شود و در خلع خاکستری زمانه فرو رود ، میدانم که نقش هایمان روزی تغییر خواهند کرد ، اکنون نوبت اوست! هنوز هم جانِ من و دلبند من است... اما میخواهم درد کشیدنش را ببینم ، میخواهم تجربه دردی که از دوری اش کشیده ام ببیند.. تقلایی که برای بازگشتنش میکردم حس کند.. همین! شاید بگویی سنگدلم اما تو جای من نیستی.. اما__ باشد من قبول میکنم که سنگدل شده ام در برابر او! اما بدان این خودش بود که قلب در تپش من را چنان سنگی برای خودش کرد.. -سخن بی پایانم این بود...

ناه من

اااااههههه بیا پیوی

قربونت

هردو

باشه

🤌🏻🍀

دو نفر دیگه بیان میدم

عالیه

اصن چتمون عالیه...

دارم از دستت فشار میخورم