به سنی میرسی که دیگه هیچ کس رو جز خودت نداری
خودی که باید
خرجتو بده
بهت محبت کنه
درکت کنه
دلداریت بده
تشویقت کنه
امیدوارت کنه
ادبت کنه
دستت رو بگیره
و در نهایت هم بغلت کنه
ادبیات خوندن ترسناکه
اگه یکی از همین شبا بیهوا نگاهمون به یه کلمه افتاد و ما رو بلعید چی؟
اگه یه جمله هوس کرد شاهرگمون رو بزنه چی؟
اگه سرمون رو گذاشتیم روی پای کاراکتر اصلی که یه ساعت بخوابیم اما دیگه نتونستیم بیدار شیم چی؟
