فروغک عزیزم اگر بدانی این زندگی چگونه کلافه ام کرده.
خب خودت میدانی من ادمی نیستم که دلم برای ادم ها تنگ شود،ولی برای خاطراتی که با انها داشتم چرا.ولی فکر کردن درباره انها و اتفاق ها دارد دیوانه ام میکند،انقدر فکر میکنم تا شبیه دیوانه ها گریه ام در میآید و خودم را هرچقدر که فکر کنی ناسزا میگویم که چرا نمیتوانم این مزخرفات را از ذهنم بیرون کنم و یک خواب اسوده داشته باشم.بخدا که دیوانه شده ام،دلم میخواهد سرم را بکوبم به دیوار،متاسفانه فایده ای هم ندارد وگرنه لحظه ای تعلل نمیکردم،راستش را بخواهی فروغک،دلم برای آن زمانی که تا چشم روی هم میگذاشتم سریع به خواب میرفتم تنگ شده.گیج شده ام گیج. بخدا که خسته شدم فروغک،میدانم که زندگی سخت است ولی من آدم قوی ای نیستم که بتوانم از پس این سختی ها بربیایم،دیگر کم اوردم. باور کن این متنی را هم که الان نوشته ام بخاطر این بود حتی یک ذره ام شده این مغز بی صاحاب مانده ام خالی شود تا شاید بتوانم خوب بخوابم ؟ ،نمیدانم فایده ای دارد یا نه ولی دیگر چه کنم فروغک ؟ تو بگو. مگر انسان میتواند با نغزی که دائم درحال فکر کردن است به خواب برود ؟ان هم نه یک روز یا دو روز بلکه ماه ها.واقعا خسته کننده نیست که مدت ها نتوانی خواب راحت داشته باشی؟
از ادم ها خسته ام،از رفتار هایشان خسته ام،ارامش میخواهم.ارامش.
_از آبیِ کوچک به فروغک ؛
من سعی کردم غصه هامو غرق کنم، ولی یادگرفتن چطوری شنا کنن و الان این منم که غوطه ور شدم.
چقدر زیباست کسی را دوست بداریم،نه برای نیاز،نه از روی اجبار و نه از روی تنهایی،فقط برای اینکه ارزشش را دارد.