از من فاصله بگیر! هربار که به من نزدیک میشوی ، باور میکنم هنوز هم می‌شود زندگی را دوست داشت.

به سراغ من اگر می‌آیید من پشت هیچستانم.

مرگ باید خیلی زیبا باشد،درحالی که علف ها روی سرت موج می‌زنند.روی زمینِ نرم قهوه‌ای دراز بکشی و به سکوت گوش بسپاری.نه گذشته ای داشته باشی و نه آینده‌ای.زمان را فراموش میکنی،زندگی را فراموش میکنی.زنده ها هم اگر تورا فراموشت کنند گله ای نکنی و فقط در آرامش باشی.مرگ باید خیلی زیبا باشد.

وداع

از آنچه بر سرش امده بود به هیچکس چیزی نمی‌گفت.اما گاهی،خاصه در غروب،در ساعتی که آوای ناقوس کلیسا زمانی را به یادش می‌آورد که احساسی ناشناخته سراپایش را لرزانده و در تپش انداخته بود ، در جان جاودانه مجروحش طوفانی برمی‌خاست.آن روحش به لرزه می‌افتاد و درد عشق باز در دلش شعله ور می‌شد و سینه اش را به آتش می‌کشید.تنهه و افسره.

تو بعدا مرا پیدا خواهی کرد،مگر نه ؟ پیدایم خواهی کرد ؟

اگر زنده ماندم و یک روزی باهم در یک خانه چای خوردیم،برایت تعریف میکنم که این روزها چقدر سخت و دیر و دور گذشت.

گریز و درد

ادم ها فکر می‌کنند اگر یک بار دیگر متولد شوند جورِ دیگری زندگی میکنند،شاد و خوشبخت و کم اشتباه خواهند بود،فکر میکنند میتوانند همه چیز را از نوع بسازند،محکم و بی نقص.اما حقیقت ندارد.اگر ما جسارت طور دیگر زندگی کردن را داشتیم، اگر قدرت تغییر کردن را داشتیم،اگر ادم ساختن بودیم،از همین جای زندگیمان به بعد را می‌ساختیم