و ناگهان دلت میگیرد، از فاصله انچه میخواستی و انچه هستی.

به قصد پرواز تجربه کردم سقوط را

دو آدم باهوش نمی‌توانند عاشق یکدیگر باشند،عشق واقعی به یک ادم احمق نیاز دارد.

شناخت ادم ها نه نیازی به کند و کاو دارد نه آزمون و خطا می‌خواهد،نه غم و شادی را باید زیست کنارشان،نه سفر رفتن می‌خواهد.آدم ها به وقتش دقیقا همانجا که فکرش را نمیکنی نقاب را کنار میزنند و درون سیاه و سفیدشان را آشکار خواهند کرد.

جوانی ما حکایت یخ فروشی است که از او پرسیدند: فروختی ؟ گفت نه ولی تمام شد.

وقتی مردم،درخت بیدی در قبرستان بنشانید،شاخ و برگ های گریانش را دوست می‌دارم.رنگ پریدگی اش برایم شیرین و گران بهاست و سایه‌ی اندکش بر خاکی خواهد افتاد که در آن می‌خوابم.

اوه فروغک،قطعا میدانی که تنها ماندن چقدر سخت خواهد بود و چه غم انگیز است که تنها هستی و هیچ خاطره ای نداری که حداقل برایش تاسف بخوری،هیچ،مطلقا هیچ.همه چیز هایی که از دست داده ای، همه چیز،مطلقا هیچ بود.احمقانه،پوچ،چیزی جز رویا وجود نداشت.