وقتی مردم،درخت بیدی در قبرستان بنشانید،شاخ و برگ های گریانش را دوست می‌دارم.رنگ پریدگی اش برایم شیرین و گران بهاست و سایه‌ی اندکش بر خاکی خواهد افتاد که در آن می‌خوابم.

اوه فروغک،قطعا میدانی که تنها ماندن چقدر سخت خواهد بود و چه غم انگیز است که تنها هستی و هیچ خاطره ای نداری که حداقل برایش تاسف بخوری،هیچ،مطلقا هیچ.همه چیز هایی که از دست داده ای، همه چیز،مطلقا هیچ بود.احمقانه،پوچ،چیزی جز رویا وجود نداشت.

علائم حیاتی داشتم اما از درون زنده نبودم.