اینجا دنیاست، بهشت نیست... لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِي كَبَدٍ. #بیت‌الزهرا

پذیرش، رمز آرامش است.

اگه خواستی حالت خوب باشه دوتا کار و انجام بده: ۱_تعهد ۲_پذیرش(آرامش) گاهی باید بپذیری که دنیا بر وفق مراد تو نیست. به قول جانِ عالم: روزی به سود تو و روزی به زیان تو...

مومن باید قوی باشه. اون هایی که با ۴ تا جمله زود بهم میریزن، باید خیلی خودشون و قوی کنن. مواظب باشید که تایید دیگران، شما رو زمین گیر نکنه. یک عده تو این دنیا راه میرن که شما رو پایین می کشن که زندگی و حال تون و پایین بکشن، حالتون و بگیرن، شما باید قوی باشید. قوی بودن به این که بپذیرید دنیا سختی و گرفتاری داره. حالا که سختی داره، بشینم گریه کنم! غر بزنم؟ زاری کنم؟ نه خیر. الدنیا مزرعه الاخره وقتی میری تو باغ غم تو زیاد میکنی یا تخلیه میکنی خودت؟ اگه دنیا باغه، نمیری توش حرص تو زیاد کنی که، میری که آرامش تو زیاد کنی... بابد به این فهم برسیم که تو این دنیا مسافریم. مگه این دنیا برا توعه که حرصش و میخوری زن؟؟؟(این لفظ اضافه شده توسط بنده می‌باشد، نه استاد.) کجا داریم سیر میکنیم؟ اینجا بازیه...

ماها زجر میکشیم چون دلمون میخواد اتفاقاتی رقم بزنیم که نمییییشه

رشد بچه ها، بر اساس رشد پدر و مادر است.

👆🏻آنچه در دوشنبه شب های هیئت بیت الزهرا (س) میگذرد. #بیت‌الزهرا

🟢آنچه در جلسه ی تبیین گذشت: شنبه، نتونستم خودم رو برسونم به مقرری هفته از کتاب طرح کلی، خانم اعلم نیا هم وقتی به عنوان ناظر تشریف آوردن، دل در دلم نبود که نکنه سوالی بپرسن و توی جواب اون درمانده بشم!‌ در به اصطلاح آلاچیق دانشگاه نشستیم، با اضطراب pdf کتاب رو بالا و پایین(اسکرول) میکردم و چشمم رو روی کلید واژه ها میچرخوندم، تا بتونم محتوای کلی درس و به خاطر بسپارم. اما آن جلسه، طبق انتظارات من، پیش نرفت. اولش، بله! توضیح کلی از درس ایمان ۶ را که دادم متوجه خستگی جسم و روحم شدند، کمی که خانم اعلم نیا در رویم خندیدند، غر زدن هایم را از سر گرفتم؛ نمیشود، نمیخواهم، خسته شدیم، پس تا به کی؟، من صبور نیستم، خدا دارد چه کار میکند و.....

و اما، قسمت مهم از اینجا آغاز میشود؛ از کلماتی که به زبان خانم اعلم نیا روان میشد و به جانم می نشست... اول از مقام محمود بنویسم: خیلی وقت بود که سوالی ذهنم را مشغول کرده بود، در زیارت عاشورا داریم که: ان یبلغنی المقام المحمود لکم عندالله... من از خدا میخوام که من رو به اون مقام محمودی که تو(امام حسین(ع)) نزد خدا داری، برسونه... ذهنم مثل صفحه ی گرامافون، سوزنش روی مقام محمود گیر کرده بود، انگار در ذهنم یکی به آن پاسخ داده بود، اما، جوابی در ذهنم برایش پیدا نمیکردم، تا اینکه خانم اعلم نیا اینطور برایم شرح دادند، کاملا اتفاقی(هیچ چیز اتفاقی اتفاق نمیفته!): _ خدا، احدِ و پیامبر احمد، یک میم اضافه تر داره و همین میم اضافه باعث شده که پیامبر چشم گوی خدا باشه، و این پیامبر رو خدا بهش مقام محمود میده...باید دنبال وظیفه باشی، نه نتیجه، آدمی که دنبال وظیفه میره، براش مهم نیست آخر کار قراره چی بدست بیاره، آدمی که هرچی خدا گفته، در جواب چشم گفته، این آدم، به مقامی میرسه که خدا بهش چشم میگه... خدا بهش چشم میگه؟؟! یعنی چی؟ یک روز یکی از علمای اهل معنا داشت در کوچه ایی راه میرفت که کارگری روی داربست مشغول کار بود، ناگهان پاش لیز میخوره و از بالای داربست در حال افتادن بوده، که کارگر پایینی با دستش بهش اشاره میکنه و میگه: نیفت!... اون کارگری هم که داشته میفتاده، آروم به روی زمین میاد. عالِمی که تماشاگر بود، تعجب میکنه و حیرت زده میشه، میره سمت کارگری که این کار و کرده و ازش می پرسه که: چطور تونستی این کار و کنی؟ چه مقامی داری؟ و... کارگر میگه: یک عمر خدا هرچی گفت، من گفتم چشم. حالا هم یکبار من به خدا گفتم: خدایا این بنده ات نیفته پایین، خدا گفت: چشم... این مقام محموده.... #مقام‌محمود

نکته ی بعدی: الشیطانُ یعدکم الفقر، شیطان به شما وعده ی فقر میدهد. فقر؛ میگفتن فکر میکنید فقر فقط بی پولیه؟‌ نداشتن ماله؟ نه! شیطان به شما وعده ی فقر میده و فقر میتونه هرچیزی باشه، دیدی یک وقتایی که میخوای کار مهمی انجام بدی، مدام فکر میکنی وقت نداری؟ وقتش نیست که فلان کار و بکنم، وقت ندارم قرآن بخونم و... اینجا فقر=وقت گاهی فقر میشه بی حوصلگی میشه شک و دروغ و هرچیزی که تو رو از مسیر بیرون کنه... منم که کلا عادت به جاده خاکی دارم:)