و من عمیقاً عاشق اون آدمی‌ام که کتاب‌ها رو با بند بند وجودش نفس می‌کشه. از تیکه‌های مورد علاقه‌اش برام عکس می‌فرسته و می‌شینیم راجع به کتاب‌ها با هم حرف می‌زنیم. اینجوریه که از لابه لای حرف‌هاش، پنجره‌های جدیدی از علاقه‌مندی‌هاش به روم باز می‌شه؛ می‌فهمم از چی خوشش میاد و از چی نه، و هی بیش از پیش درگیرش می‌شم :)

اصن منکه فک میکنم خدا حاج حسینو شهید نکرده تا به واسطه اون مارو به خودش نزدیک کنه تا آدم شیم تا بفهمیم زندگی یعنی چی یه بغل محکم از من به خدا به خاطر خلق حاج حسین و همه شهیدا :))))))))

هر وقت رسیدی به روضه ای که تاحالا با اون روضه گریه نکردی حتما براش گریه کن. چون اینطوری میتونی وقتی رسیدی محضر ابی عبدالله بگی آقا نشد من یه روایت از داغ تو بشنوم و اشک نریزم ..

گربه ی ملوس من ‌..