#روانشناسی_توحیدی
🔸 ما میتونیم فرزندمون رو به گل تشبیه کنیم؛
📌 اگه شما صبح به گل آب دادید، ظهر آب دادید عصر آب دادید، شبم دوباره آب دادید، این گل پژمرده میشه، خراب میشه، فاسد میشه؛
👈 کودک ما هم به مثابه همین گلِ
✨ تذکر مداوم و به هر بهانه و دلیلی، حکم همون آب زیادی دادن به گل رو داره؛ مطلق تذکر ندادن و جلوی خطا نایستادن هم مثل اینه که به اون گل هیچ وقت آب ندیم؛ در هر دو صورت چه آب زیادی، چه بیآبی، عامل اساسی توی فاسد شدن و یا مرگ اون گلِ؛
👈 لذا باید به اندازه تذکر داد و به اندازه جلوی خطاش ایستاد؛ یعنی وقتی که آب به گل دادیم، صبر کنیم این آب جذب بشه، ریشههای گل، این آب رو دریافت کنن، تجلی این آب در گل نمود پیدا بکنه، رشدش رو درش ببینیم، سرحالی و شکوفایی گل رو ببینیم، وقتی که دوباره تشنه شد و دیدیم موقعیت مناسبه، نوبت بعدی آبیاری رو در موردش اِعمال کنیم؛
📌 تذکر دادن هم دقیق به همین شکله
روانشناسی توحیدی
کــلــیــنــیــک کُـــــــلــبــــه
@ganjma
🏴امام عسكرى عليه السلام :
ما مِن بَلِيّةٍ إلاّ وللّه ِ فيها نِعمَةٌ تُحيطُ بِها .
هيچ گرفتارى و بلايى نيست مگر آن كه نعمتى از خداوند آن را در ميان گرفته است .
بحارالانوار جلد ۷۸ ص ۳۷۴ ح ۳۴
عَنْأَبِيحَمْزَةَالثُّمَالِيِّ عَنْ أَبِيجَعْفَرٍ ع:
... و إِنْ أَصْبَحْتُمْ يَوْماً لاَ تَرَوْنَ مِنْهُمْ أَحَداً فَاسْتَغِيثُوا بالله عَزَّوَجَلَّ،
وَ اُنْظُرُوا السُّنَّةَ الَّتِي كُنْتُمْ عَلَيْهَا وَ اتَّبِعُوهَا، وَ أَحِبُّوا مَنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ وَ أَبْغِضُوا مَنْ كُنْتُمْ تُبْغِضُونَ،
فَمَا أَسْرَعَ مَا يَأْتِيكُمُ الْفَرَجُ!
روزگاریکه هیچیکاز ائمه را نمیبینید،
١.به خداوندمتعال استغاثه كنيد و پناه بخواهید،
٢.به وظایفدینی که دارید عملکنید،
٣.محبّیناهلبیت را دوست بدارید و دشمنانشان را دشمن،
✓ درنتیجه فرج چهزود فرا میرسد!
کمالالدين(شیخصدوق) ج۱ص۳۲۸
امیرالمومنین علی علیه السلام:
🌺وَاجْعَلْ لِنَفْسِکَ فِیمَا بَیْنَکَ وَبَیْنَ اللهِ أَفْضَلَ تِلْکَ الْمَوَاقِیتِ، وَأَجْزَلَ تِلْکَ الاَْقْسَامِ، وَإِنْ کَانَتْ کُلُّهَا لِلَّهِ إِذَا صَلَحَتْ فِیهَا النِّیَّةُ، وَسَلِمَتْ مِنْهَا الرَّعِیَّةُ.
بايد بهترين اوقات و بهترين بخش هاى عمرت را براى خلوت با خدا قرار دهى،
هرچند تمام کارهايت براى خداست اگر نيّت خالص داشته باشى و رعيت به سبب آن در سلامت و آرامش زندگى کنند.
نامه53
🍀از پیامبر رحمت صلوات الله علیه و آله نقل شده که فرمودند:
يُؤتى يَوْمَ الْقِيامَةِ بِرَجُلٍ فَيُقالُ: احْتَجَّ، فَيَقُولُ: يا رَبِّ خَلَقْتَنى وَهَدَيْتَنى فَأوْسَعْتَ عَلَىَّ، فَلَمْ ازَلْ اوَسِّعُ عَلى خَلْقِك و ايَسِّرُ عَلَيْهِمْ لِكَىْ تَنْشُرَ عَلَىَّ هذَا الْيَوْمَ رَحْمَتَك وَ تُيَسِّرَهُ فَيَقُولُ الرَّبُّ- جَلِّ ثَناؤُهُ وَتَعالى ذِكْرُهُ صَدَقَ عَبْدى، أدْخِلُوهُ الْجَنَّةَ.
*شخصى را در قیامت حاضر مى كنند، به او خطاب مى رسد: آنچه ( در دفاع از خود داری) بیان كن، عرضه مى دارد: پروردگارا! مرا آفريدى و هدايت كردى و به وسعت رزق و روزى سرافرازم نمودى، من هم تا بودم بر بندگانت وسعت دادم و بر آنان آسان گرفتم تا امروز بال رحمتت را بر من بگسترانى و در چنين گذرگاه و موقفى بر من آسان بگيرى. از پيشگاه حضرت حق خطاب مى رسد: بنده ام صادقانه سخن گفت، او را به بهشت ببريد.*
الکافی ج۴ ص۴۰
دعای_دوم
🌸حَتَّى اسْتَتَبَّ لَهُ مَا حَاوَلَ فِي أَعْدَائِكَ
(پیامبرص) تا جایی که راه آنچه دربارۀ دشمنانت با چارهجویی و دوراندیشی، در هدف به دست آوردنش بود، برای او هموار شد.
فَنَهَدَ إِلَيْهِمْ مُسْتَفْتِحاً بِعَوْنِكَ ، وَ مُتَقَوِّياً عَلَى ضَعْفِهِ بِنَصْرِكَ
پس در حالی که از کمک دهیات، خواستار پیروزی بود و از یاریات به جبران ناتوانیاش درخواست نیرو داشت
صحیفه سجادیه
🏴الإمامُ الْحَسَنِ الْعَسْکَری علیه السلام :
مَنْ وَعَظَ أخاهُ سِرّاً فَقَدْ زانَهُ، وَمَنْ وَعَظَهُ عَلانِیَهً فَقَدْ شانَهُ.
هرکس دوست و برادر خود را محرمانه موعظه کند، او را زینت بخشیده; و چنانچه علنی باشد سبب ننگ و تضعیف او گشته است.
«تحف العقول، ص ۴۸۹»
امام باقر (ع):
طَلَبُ الحَوائجِ اِلَى النّاسِ اِستِلابٌ لِلعِزِّ...وَالیأس عَمّا فِى أَیدِى النّاسِ عِزُّ المُؤمِنِ فِى دِینِه»
(بحارالانوار، ج 75، ص 112)
حاجت خواستن از مردم، موجب سلب عزّت خواهد شد، و قطع امید از آنچه در دست مردم است، مایه عزّت مؤمن در دینش مىباشد.
امام صادق علیه السلام:
«لایَنبَغِى لِلمُؤمِنِ أَن یَذِلَّ نَفسَهُ قِیلَ لَهُ وَکَیفَ یَذِلّ نَفسَهُ؟ قالَ یَتَعَرَّضُ لِما لایُطیقُ.» (فروع کافى، ج 5، ص 63)
سزاوار نیست مؤمن خود را ذلیل کند، سؤال شد: چگونه خودش را ذلیل مىکند؟ فرمود: خود را در معرض کارى که از او ساخته نیست، قرار دهد.