دعای_دوم
🌸حَتَّى اسْتَتَبَّ لَهُ مَا حَاوَلَ فِي أَعْدَائِكَ
(پیامبرص) تا جایی که راه آنچه دربارۀ دشمنانت با چارهجویی و دوراندیشی، در هدف به دست آوردنش بود، برای او هموار شد.
فَنَهَدَ إِلَيْهِمْ مُسْتَفْتِحاً بِعَوْنِكَ ، وَ مُتَقَوِّياً عَلَى ضَعْفِهِ بِنَصْرِكَ
پس در حالی که از کمک دهیات، خواستار پیروزی بود و از یاریات به جبران ناتوانیاش درخواست نیرو داشت
صحیفه سجادیه
🏴الإمامُ الْحَسَنِ الْعَسْکَری علیه السلام :
مَنْ وَعَظَ أخاهُ سِرّاً فَقَدْ زانَهُ، وَمَنْ وَعَظَهُ عَلانِیَهً فَقَدْ شانَهُ.
هرکس دوست و برادر خود را محرمانه موعظه کند، او را زینت بخشیده; و چنانچه علنی باشد سبب ننگ و تضعیف او گشته است.
«تحف العقول، ص ۴۸۹»
امام باقر (ع):
طَلَبُ الحَوائجِ اِلَى النّاسِ اِستِلابٌ لِلعِزِّ...وَالیأس عَمّا فِى أَیدِى النّاسِ عِزُّ المُؤمِنِ فِى دِینِه»
(بحارالانوار، ج 75، ص 112)
حاجت خواستن از مردم، موجب سلب عزّت خواهد شد، و قطع امید از آنچه در دست مردم است، مایه عزّت مؤمن در دینش مىباشد.
امام صادق علیه السلام:
«لایَنبَغِى لِلمُؤمِنِ أَن یَذِلَّ نَفسَهُ قِیلَ لَهُ وَکَیفَ یَذِلّ نَفسَهُ؟ قالَ یَتَعَرَّضُ لِما لایُطیقُ.» (فروع کافى، ج 5، ص 63)
سزاوار نیست مؤمن خود را ذلیل کند، سؤال شد: چگونه خودش را ذلیل مىکند؟ فرمود: خود را در معرض کارى که از او ساخته نیست، قرار دهد.
🏴الإمامُ الْحَسَنِ الْعَسْکَری علیه السلام :
مَنْ وَعَظَ أخاهُ سِرّاً فَقَدْ زانَهُ، وَمَنْ وَعَظَهُ عَلانِیَهً فَقَدْ شانَهُ.
هرکس دوست و برادر خود را محرمانه موعظه کند، او را زینت بخشیده; و چنانچه علنی باشد سبب ننگ و تضعیف او گشته است.
«تحف العقول، ص ۴۸۹»
🌱از امام عسکری سلام الله علیه نقل شده که فرمودند:
خَيْرُ إخْوانِكَ مَنْ نَسِىَ ذَنْبَكَ وَ ذَكَـرَ إحسـانَكَ اِلَـيْهِ.
*بهترين برادر تو كسى است كه خـطاى تـو را فراموش كـند و نيكى تو را نسبت به خودش يادآورى كند*
اعلام الدّين ج۱ ص 313
🏴 قال علی عَلَيْهِ السَّلامُ:
مَرارَةُ الدُّنْيا حَلاوَةُ الاْخِرَةِ، وَ حَلاوَةُ الدُّنْيا مَرارَةُ الاْخِرَةِ.
تلخی دنیا شیرینی آخرت، و شیرینی دنیـا تلخـی آخـرت اسـت.
حکمت۲۵۱ نهجالبلاغه
نهج_البلاغه
🌺مَنْ وَضَعَ نَفْسَهُ مَوَاضِعَ التُّهَمَةِ فَلاَ يَلُومَنَّ مَنْ أَسَاءَ بِهِ الظَّنَّ
كسى كه خود را در مواضع تهمت قرار دهد نبايد كسى را ملامت كند كه به او سوء ظن پيدا مى كند .
حکمت_159