فراموشم کرده ای؟تکرارم کن!

عارفه؟

[ بیگانه ] بیگانه ای را درون آینه می‌بینم و به حالش تلخند می‌زنم،حیران و ویران است!چشم‌هایش از ندیدن‌ها لبریز است،لبش از نبوسیدن‌ها بی‌زار است،گوش‌هایش از نشنیدن‌ها پریشان است.خال کنار گوش بیگانه بوسه‌های او را تمنا می‌کند،چشم‌هایش از دلتنگی به ستوه آمده اند! پیچک عشق قلبش را می‌آزارد و او را اندر قفس چشم‌های معشوقش زندانی می‌کند.تمام بیگانه به انتظار نشسته است.تمامش کو؟معبودش را می‌گوید که به دادش برسد،معبود و بیگانه هر دو می‌دانند که درمان درد بی‌علاج بیگانه فقط حضور او است. یعنی روزی او سهم بیگانه می‌شود؟بیگانه به راه خیره می‌ماند و در پی او چشمانش را در حفره می‌رقصاند،شاید تا به ابدیت!

می‌خواستم بمانم،رفتم.می‌خواستم بروم،ماندم.نه رفتن مهم بود ونه ماندن،مهم من بودم که نبودم!

به حرمت لاله‌های پرپر شده..

خدای خامنه‌ای زنده است!

و من به خدایش مومنم، حتی بیش از خدایِ حکام کشورهای مسلمان.