[ چه مبارک است این غم که تو در دلم نهادی به غمت که هرگز این غم ندهم به هیچ شادی ز تو دارم این غم خوش،به جهان از این چه خوش‌تر تو چه دادی ام که گویم که از آن به ام ندادی چه خیال می‌توان بست و کدام خواب نوشین به از این در تماشا که به روی من گشادی؟ تویی آن که خیزد از وی همه خرمی و سبزی نظر کدام سروری؟نفس کدام بادی؟ ز کدام راه رسیدی؟ز کدام در گذشتی ندیده دیده ناگه به درون دل فتادی به سر بلندت ای سرو که در شب زمین کن نفس سپیده داند که چه راست ایستادی به کرانه‌های معنی نرسد سخت چه گویم که نهفته با دل سایه چه در میان نهادی ]

باشد که با ما خو کنی'

اینا بچه‌های بی‌گناه نبودن نه؟لایق استوری اینستا نبودن نه؟

بیگانه بمان،آشنایان دگر اعتبار ندارند

سرخ.

بابا جان یک ساعت خواب مارو از مرگ نجات داد.

دو شب صدای موندن،دو شب ندای رفتن.

مجنونیم؟مجنون می‌مونیم.

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم،دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا؟!

عقیق