خوش به حال روزهایی که این موسیقی با لمس کلاویه های پیانو ، توسط دستاش نواخته میشد ... روز هایی که هرچند کم اما واقعی، بودم تا به داشتنش ، وجودش و در نهایت هنرمندیِ خارق‌العادش افتخار کنم تا با قلب کبوتریش بگه " گلبم اکلیلی شد" :)

دیدی آن را که تو خواندی به جهان یار ترین؟ سینه را ساختی از عشقش سرشار ترین آنکه میگفت منم بهر تو غمخوار ترین ... چه دل آزار ترین شد،چه دل آزار ترین ...

درود بر تو. تاسیان صحبت می‌کنه، بدون هیچ مقدمه‌ای یک پست از خونه‌ی من که به دلتون نشست به همراه این پست رو فور کنید، و نامه‌ای که بهش نیاز داری "از طرف مستمع ناله و غمامون" (خدامون) تقدیمت می‌کنم. ببینم چنل‌های فاخرتون رو؟ لطفا تا زمانی که گفتم پاک نکنید پستو، صندوقچه‌ی تگ.

از یه جایی به بعد یاد میگیری، بعد شکستن بشینی دونه دونه تیکه هاتو جمع کنی بهم بچسبونی اشکاتو پاک کنی و یه نفس عمیق بکشی یه جوری وانمود کنی انگار اتفاقی نیوفتاده، کی؟ من؟ نه بابا امکان نداره، اصلا من نبودم.

داشتم از تو خیابون رد میشدم کنار تیر برق یه جوجه رنگی صورتی چشماش و بسته بود و خوابیده بود :) برای ابد :) آخه چجوری دلتون میاد؟ :)

انقدر ناز بود که خدا میدونه .. اون لحظه پتانسیل اینو داشتم که همونجا بشینم لب جوب و تا صبح به خاطرش گریه کنم :)

دلخراش تر از صحنه جوجه رنگی ای که تو بی پناهی و سرما چشم بسته بود تا به این شب ندیده بودم :)