دوست دارم یکبار حسابی و آزادانه از تو اتوبوس عکس بگیرم
چون خیلی فرق میکنه، تو ماشین شخصی تو منظره و غروب و طلوع رو از چند تا شیشه محدود میبینی، اما اینجا با همه پنجرهها میتونی تماشا کنی
این چند روز امتحانات به اندازه یک ترم خاطره و تجربه اندوختم، یعنی در طول ترم چنین خبرهایی نبود، بقول دوستم: خاطرات ساختنی ان
یک مشکلی که با عکاسی از بقیه دارم اینه که من یک عکس ازشون میگیرم، بنظر خودم هم از نظر استانداردی هم چهرهای خیلی ناز و گوگوله، اما خودشون اینو قبول ندارن
کلا اکثر ماها یک خود زشت پنداری خاصی داریم، اما بقول اون جمله معروف: وقتی آدمها از ماه عکس میگیرن و بد میشه، نمیگن ماه بد عکسه، بلکه اونا خوب نگرفتن
اصلا فراتر از این، آدم باید بتونه خودش رو حتی تو همه حالات بپذیره
مثلا دوست صمیمی من هر عکسی ازش بگیرن، نمیگه زشته، اجازه نمیده کسی بهش بگه موهات کمپشت شده، میگه: خیلی هم خوبه، دوستشون دارم:)