. . . .

—

نشسته‌ای که چرا اویی که هرروزَش بی نوشتن به سر نمی‌شد، حالا کجاست؟ که چرا دیگر نه فقط حرف‌هایش، که تبریک‌هایش هم آرام و بی‌صدا و ناپیدا شده است؟ آری، ذهن و دستِ من از شور و شوقِ نوشتن‌هایش پر شده است.. از چه بنویسم؟ حرف‌هارا بزنم که به چه برسم؟ وقتی جوابِ تمامِ نامه‌ها و نقطهٔ جملهٔ تمامِ بند های نتیجه‌گیری‌ منتهی به توست؟ تویی که مرا سال‌هاست دور خود می‌چرخانی و این مِی دگر، جان به دعا و سر به فنا نمیبرد ای ساقی .. مدام می‌گوید دلتنگم مدام دل گرفته و بارانی؛ من که دیگر کار ازین دل و حرف ازین عقل نمی‌برم که هردو به راهی مرا دیوانه می‌سازنند. دلی که ساز دلَش به اشاره کوک است و به شماره می‌ایستد و سری که نقابِ دل جدا کرده و مدام از فکر می‌گوید ، از راه‌حل ، از بدیهی بودن و تدریجی بودن و روزی رسیدن به نقطه‌ای که امروز ، رسیدم. از دل که نه سود ولی از عقل؟ من چه خوشحال و چه دلگیرم؛ که می‌داند دلم چه میخواهد و هم، می‌داند نظرم با عقل است و کرسی‌ِ او گرم. - Abr .

شب یلدا نزدیکیِ عجیبی به جمعه‌های پاییزی داشت.

[ می‌ترسم. ] حرفی که اینبار دل، سرش فریاد زد.

رفتیم با خدای خودمون یکم حرف زدیم دلمون باز شد

میدونی.. آرزو کردن قشنگه آرزو داشتن هم ..

خیلی‌ها آرزوهاشونو گم کردن خیلی‌هام ، آرزوهاشون دیگه مالِ خودشون نیست مالِ اون قلبِ سادهٔ کودکی‌شون ..