اگه اسم شبِ آرزوها شب رغائب و رغبت‌هاست میدونی یعنی چی ؟ یعنی اینکه خدای قشنگ و مهربونِ من تنها کسی که واقعا دوستم داره و برای منه؛ آرزوهام، دستِ تو .. یکاری کن ته ته تهِ آرزوهام ، تو وایساده باشی .. میل و علاقهٔ قلبمو واسه آرزو کردنای اینجوری زیاد کن.

صبحمو باید با بیدار شدن از یه خواب با محتوای شوهرعمه و سپس یه پیام که یادم میندازه چقدر پیر شدم شروع کنم اخه؟

—

"مهم بود چگونه می‌خوانی و چگونه می‌فهمی و چگونه می‌بینی. آدم‌های الان، می‌خواهند خوانده باشند؛ می‌خواهند برای چیدن نام کتاب‌ها و داشتنِ پر آوازه‌هایشان لیست ارائه داشته باشند. اکنون ، زمانی نیست که کسی حتی از خواندنِ قصهٔ شنگول و منگول و حبهٔ انگور، دنبالِ کشفِ حقیقتی و جویای فهمِ جدیدی باشد. قصه‌هارا بی‌هدف ورق می‌زنند و برای کشمکش‌های خیالیِ بین شخصیت‌ها تنها خیال‌پردازی‌های بیشتر می‌کنند ، گاه با اشک و گاه نیز با تبسم. بی تفاوت از این موضوع که هر داستانی ساخته و برگرفته از واقعیتی‌ست که برای تو عبرت گرفتن‌ش مهم است، نه اینکه تنها ببینی چگونه بهم عشق می‌ورزند و چگونه قلب‌های دیگر را زخم می‌زنند —که این‌هم مهم است، اما اهم نه— . قوهٔ عبرت‌پذیری ، تجربه‌‌پذیری و نگاهِ عمیق‌مان به مسائلی که انگار نیازی به عمیق بودن ندارند ، از بین رفته‌است. سطحی شده‌ایم و با توهم دانایی پُر؛ که همین برای بسته شدن راهِ فکر کردن و درست زندگی‌کردنمان کافی‌ست. -در اکثر ما انسان‌های کنونی و نوعی قصه این است– "

نمیشه امروز با پتوم برم دانشگاه؟

—

. . . . .

—

" هربار مرا در اشک می‌خندانی.. در خجالتِ خودت آب می‌کنی و در عشقِ خودت تاب می‌دهی. هربار که قلب‌م ، لمسِ مهر تورا حس می‌کند ، درد از تو می‌شود و درمان هم باور کن که از دست تو جاری‌ست.. رنجی که برایت می‌کشم هربار با چایِ مهمانی‌ات شیرین می‌کنی و در طعم دلتنگی آن تشنه نگهم می‌داری تا به هوایش باز هم به دیدارت بیایم. هنوز نفهمیدم این چه سبک و سیاقی‌ست که عاشقی‌ در رسم و قاعدهٔ خانهٔ شما دارد ؟ چه رازی‌ست که مرا گویی که چیزی خورانده باشند، سِحر می‌شوم. روحم را سبک می‌کنی .. خاطرم را راحت می‌کنی .. غم، رنگ پریده می‌شود و جایش را دوست‌ داشتنی آرام می‌گیرد. نفهمیده‌ام هنوز من عاشق‌ترم یا تو ؛ و نفهمیده‌ام چه کسی دست چه کسی را پیش‌تر و زودتر گرفته است.. چنگ از من است که بمانم ، یا چنگ از توست که نگهم داری ؟ دل را من به تو داده‌ام ، یا تو قرضش گرفته‌ای؟ دوست‌دارمَش هرچه که هست! باز مرا به صرفِ نگاهت دعوت کن. " - Abr .