هدایت شده از نسلهـداوینچی
به حدی بهش افتخار میکنم که نمیشه با حرف گفتش
باید چشمام و ببینه
وقتی در آغوش تنهایی فرو میروی، سکوت مثل پتویی نامرئی دورت را میگیرد و تورا وادار میکند ریشهی احساس هایی را ببینی که در شلوغی روزمره نادیده ماندهاند.
یکی از دلایلی که دربارهاش با کسی حرف نمیزنم اینکه گریهام میگیره.
نمیخوام دیگران بفهمن ضعیف و آسیب دیدهام.