نان را از من بگیر، اگر میخواهی
هوا را از من بگیر، اما
خنده ات را نه،
گل سرخ را از من بگیر
سوسنی را که می کاری...
از پس نبردی سخت باز میگردم
با چشمانی خسته
که دنیا را دیده است
بی هیچ دگرگونی
اما خنده ات که رها میشود
و پرواز کنان در اسمان مرا میجوید
تمامی در های زندگی را
به رویم می گشاید
-پابلو نرودا