مهربون بمون، احساساتی بمون، قلبت رو لطیف نگه دار، هیچوقت نذار از آدم‌هایی که دلشون قشنگ نیست، قشنگیه دل تو رو هم ازت بگیرن.
اگه محافظت از خودت تورو به آدم بده‌ی داستان تبدیل میکنه، این نقش رو با افتخار بپذیر.
خیلی وقته ساعت ها خیره شدن به سقف اتاقمو به حرف زدن با ادما ترجیح میدم.
آدما هیچوقت نمی‌فهمن من چقدر ریزبینم؛ شاید به روم نیارم، ولی خیلی چیزا رو می‌بینم و خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی، متوجه می‌شم. شاید این از تروماهای گذشته‌مه، شاید از سختی‌های زندگیه که باعث شده به جزئیات بیشتر از حرفای قشنگ توجه کنم. گاهی یه رفتار کوچیک، یه تغییر لحن یا حتی یه سکوت، چیزایی رو بهم نشون می‌ده که شاید خودت هم فکر نکنی قابل فهمیدن باشن. شاید تو اصلاً قصد ناراحت کردنم رو نداشته باشی، ولی همیشه نداشتن نیت بد به معنی آسیب نزدنه. من باور دارم هر آدمی که وارد زندگیمون می‌شه، یه درسی برامون داره؛ یکی عشق یادمون می‌ده، یکی صبر و یکی ارزش خودمون رو. ولی هیچ تجربه‌ای نباید باعث بشه یادمون بره که تو هر شرایطی باید احترام همدیگه رو نگه داریم. به نظرم شخصیت واقعی آدما نه تو روزای خوب، بلکه تو لحظه‌های عصبانیت، دلخوری و اختلاف معلوم می‌شه. منم ممکنه اشتباه کنم یا چیزی رو اشتباه برداشت کنم، ولی احساسات و جزئیاتی که می‌بینم رو بی‌دلیل نادیده نمی‌گیرم. چون بعضی چیزا شاید برای تو خیلی ساده و پیش‌پاافتاده باشن، ولی برای یکی دیگه معنایی داشته باشن که حتی تصورش رو هم نمی‌کنی. آخرش هم زندگی به همه‌مون یاد می‌ده که همون‌قدر که دوست داریم درک بشیم، باید یاد بگیریم دیگران رو هم درک کنیم و مراقب قلب همدیگه باشیم.
واقعیت اینه پولدارا تمام آزمایشاتشون رو روی ما آدم های عادی انجام میدن