من نگویم که خدا بود علی، نه هرگز! گر بشر بود خدا، حضرت حیدر می‌شد...

و میفرمود حضرت‌صادق‌علیه‌السلام: که هر کسی چشمش برای جدِ ما‌ حسین‌علیه‌السلام به اندازه‌ی پَر پشه‌ای تَر شود؛ خداوند تمام گناهانش را می‌آمرزد! حتی اگر به اندازه کف دریا ها گناه کرده باشد...

حال و احوالت خوب نیست؟ حس میکنی حقت این نبوده؟! ما‌ پیوند خورده‌ی علیﷺ هستیم؛ آخر خودش میفرماید: به خدا قسم! که همیشه، از رسیدن به حق خودم محروم ماندم؛ از هنگام وفات پیامبر تا همین امروز، حق مرا از من بازداشتند، و به دیگری اختصاص دادند. #کفیل

البته گریه‌ بدون اخلاص گریه‌ بدون توبه‌ی دل💔 گریه با قصد ادامه‌ی گناه گریه بدون ترک کوچکترین اشتباه گریه برای دیده شدن گریه همراه با خوردن مال مردم گریه همراه با بازی با ناموس مردم گریه همراه با بد رفتاری با پدر و مادر گریه همراه با کتک زدن همسر و فرزند🧑🏻‍🦯 شما را بیشتر به "شمر" نزدیک میکند!

عید قربان آمد و عیدم شده چشمان طُ عید به قربان نگاهت جان من قربان تو¹¹⁰

عیدتون مبارک...🤍

عید قربان، شگفتی بی نظیر در تاریخ.

در عید قربان جان ما به قربان شما یا اباصالح🤍

اَزْ‌ اَخْلٰاقِ‌ اَمِيْرِ‌الْمُؤْمِنِيْن‌ عَلِيٍّ‌(ع)‌ بُوْدْ: [هشت روز مانده به غدیر]

#از_امیرالمونین_بگو روزی امام علی ـ علیه السلام ـ درباره برادر و دوست خود (به عنوان مثال) سخن می گفت و می خواست به یاران بگوید که برادر و دوست من کسی است که با من پیوند مکتبی داشته باشد و چنین فردی باید دارای ویژگیهایی باشد. یاران گوش فراداده بودند تا بنگرند آن ویژگیها چیست آیا آن ویژگیها در آنها وجود دارد تا برادر و دوست علی ـ علیه السلام ـ به شمار آیند یا نه؟! به هر حال، در این زمان نیز علاقمندان به علی ـ علیه السلام ـ باید با دقت در این تابلو بیاندیشند که آیا برادر و دوست علی ـ علیه السلام ـ هستند یا نه؟ آن‌حضرت «سیزده ویژگی» برای برادر و دوست حقیقی خود به این ترتیب برشمرد: من در گذشته، برادری داشتم. برادر دینی که دارای این ویژگیها بود: 1. دنیا در نظرش حقیر و کوچک بود. 2. به خوردن و آشامیدن دل نبسته بود و اسیر شکم خویش نبود. 3. خاموش بود و پرچانگی نمی کرد. 4. اگر سخن می گفت، سخن او حق و مفید بود و عطش پرسش کنندگان را فرو می نشاند. 5. در ظاهرانسانی ضعیف و مستضعف (فروتن) بود. 6. هنگام پیکار و جهاد یکّه تاز میدان بود و چون شیر می خروشید و چون مار بیابانی حرکت می کرد. 7. قبل از حضور در دادگاه، اقامه دلیل نمی کرد. 8. هیچکس را در مورد کارش (در صورت امکان پذیرفتن عذر) قبل از شنیدن عذرش، ملامت نمی کرد. 9. از هیچ دردی جز هنگام بهبودی، گله نمی کرد. 10. آنچه می گفت، به آن عمل می کرد و چیزی را که عمل نمی کرد، نمی گفت. 11. وقتی با شخص دیگری سخن می گفت همین که از او سخن حق می شنوید، سکوت می کرد (و تسلیم حق می شد). 12. بر شنیدن، حریصتر بود تا گفتن و نظر دیگران را در توجه به گفتار واعظان جلب می نمود. 13. هر گاه دو کار برایش پیش می آمد، می اندیشید که کدام به هوسهای نفسانی نزدیکتر است آن را که از هوی و هوس دورتر و به عقل و هدایت نزدیکتر بود، انتخاب می نمود سپس فرمود: فعلیکم بهذه الخلائق فالزموها و تنافسوا فیها، فان لم تستطیعوها فاعلموا انّ اخذ القلیل خیرٌ من ترک الکثیر : بر شما باد به داشتن این گونه اخلاق نیک و در داشتن این ویژگیها از همدیگر سبقت بگیرید و اگر قدرت اجرای همه آنها را ندارید، بدانید که انجام اندکی از آنها بهتر از ترک بسیار است. به قول مولوی: آب دریا را اگر نتوان کشید پس به قدر تشنگی باید چشید

بعضی می گویند: منظور امام از این برادر، پیامبر ـ صلی الله علیه و آله و سلم ـ یا ابوذر یا مقداد بوده است ولی علامه خوئی در شرح خود بر نهج البلاغه این قول را به «عنوان مثال» پسندیده است. (شرح خوئی، ج 21، ص 379)