...

زینب مانده بود برود سمت میدان جنگ و از امامش حمایت کند یا حرف همان امام را گوش کند و بماند در کنار خیمه‌ها که صدای برادر او را به خودش آورد: خواهرم، عبدالله... زینب سر چرخاند. عبدالله پسر کوچک برادرش حسن می‌دوید به سمت میدان جنگ. زینب دوید و دست عبدالله را گرفت. عبدالله اما تصمیمش را گرفته بود. دستش را از دست عمه بیرون کشید و خودش را رساند به عمو. ابجر پسر کعب شمشیر را برای حسین حواله کرده بود که عبدالله دستش را جلو آورد و گفت: تو با عموی من چه کار داری ای ناپاک! شمشیر ناپاک اما دست پاک عبدالله را از پوست آویزان کرد. عبدالله فریاد زد: وای مادر! حسین عبدالله را بغل زد و گفت: صبر کن عزیزم، پسر برادرم، الان پدرت را می‌بینی و در آغوش پیامبر آرام می‌گیری... هنوز حرف حسین تمام نشده بود که شمشیر دیگری عبدالله را به دیدار پدرش و پیامبر برد. _قصه کربلا_

با وجودی که ندارم زره و تیغ مگر مرده باشم بگذارم که سرش را ببری...💔

…

بس کن رباب، سربه‌سر غم گذاشتی… اصلا خیال کن که تو اصغر نداشتیŸŸ

بسم‌اللّٰه‍

...

- یه‌چیزۍبگم‌باهم‌بسوزیم؟؛🙂 حتی‌دیدن ِخواب ِڪࢪبلا‌‌هم‌لیاقت‌‌می‌خواد! 💔:)

…

لشکری سنگ زد و تیر به ترفند آمد حرمله خیر نبینی نفسش بند آمد💔

تیغ اگر داشت چه درسی به جنم ها می داد؛ پاسخ شبهه ی صلح پدرش را می داد…

بی‌سبب‌نیست‌تمامابغلش‌کرده‌حسین ؛ بعدده‌سال‌دوباره‌حسنش‌رادادند ..💔