میخواهم صریحتر و راحتتر بنویسم اما طبق معمول باید ملاحظه کرد. شما نمیدانید سر همین ماجرای قرهباغ و جنگی که با خائنان به وطن داشتیم چه بلایی سرمان آمد اما امروز سر همه ما بالا است. شهید فخری زاده هم بر اثر مماشات ترور شد، اگر یک بار یک موشک به وسط تلآویو میخورد هم تحریمها به پایان میرسید و هم دیگر کسی ترور نمیشد. یک بار بزنید، یک عمر راحت باشید. شاید هم نظر بر این است که اصولا نباید بزنیم و همیشه باید فقط تهدید کنیم چون نان یک عدهای در همین است!!
من بودم میزدم، یک قاعده بسیار ساده است، نزنید، میزنند. مانند رستم ایرانشهر، آن اندازه زدند و نزدیدید تا بهترینها را زدند و بردند و هنوز هم به آن میبالند. مرگ یک بار، شیون یک بار... بارها گفتم. همین امشب به ولای علی 50 فروند موشک به سمت صنایع نظامی رافائل رژیم صهیونیستی شلیک کنید، همه چیز خواهد خوابید...
یادتان هست سال گذشته و همزمان با ترور سردار دلها حاج قاسم و ابومهدی المهندس نوشتم، همان روز عرض کردم که این را از من داشته باشید، حالا هم داشته باشید. دشمن به این محاسبه رسیده که ما پاسخ نخواهیم داد، در بند محاسبه و مجادله و معامله هستیم... این موضوع را خیلی خوب فهمیده به ویژه وقتی این شکلی بزند. حالا ترامپ فکر میکرد اگر موضوع ترور شهید سلیمانی را بر عهده بگیرد دیگر کاری از دست ایران بر نمیآید و ما را خوار و خفیف خواهد کرد، اما همان 12 موشک هم دندان ترامپ را کشید...
اگر موشکهایتان همیشه به سمت سرزمینهای اشغالی نشانه رفته، نگذارید شنبه نتانیاهو یکشنبه شود و صهیونیستها به دوشنبه برسند. نیاز به هیچ ادلهای نیست، همانگونه که آرامکو منهدم شد و کسی هم نتوانست رد موشکها را بفهمد، به همان شکل و شیوه باید عمل کرد. این همه موشک مختلف که با سرمایه این مردم ساخته شده، برای چیست؟ این همه موشکی که با مدیریت شهید فخریزاده ساخته شد و در سیلوها دارد خاک میخورد نه برای حفظ بازدارندگی است؟ وقتی استفاده نمیشود پس برای چه ساخته شده است. به خدا امشب تلآویو را بزنید تا فردا زندگی سگی صهیونیستها را تماشا کنیم. کاری که قرار است چند ماه دیگر انجام شود، همین الان انجام دهید...به خدا بزرگ سوگند که همه مردم ایران از چهارگوشه کشور حمایت و پشتیبانی خواهند کرد. بزنید تا دیگر نزنند.
#شهید_فخری_زاده
#انتقام_سخت
✍ جواد سعیداوی
@haad1442
«ترور» از دریچۀ «مذاکره»
[1]. اگر دشمن دریابد که ما «احساسِ ضعف» میکنیم، «تردید»ش در ضربهزدن، به «یقین» تبدیل خواهد شد! آنگاه، آنقدر «ضربههای پیدرپی» وارد خواهد آورد که «گیج» و «گنگ» شویم و در برابرش به زمین بیفتیم؛ بیآنکه حتّی «جرأت» و «جسارتِ» دفاع از خویش را بیابیم!
[2]. رهبرِ انقلاب، بارها به دولتِ روحانی تذکّر داد که به دشمن، «پیامِ ضعف»، ارسال نکنید! این دولت از آغازِ تبلیغاتِ انتخاباتیاش در سالِ نودودو تاکنون، کمترین کوتاهی و سستی در ارسالِ «پیامِ ضعف» به دشمن نداشته است! چنانکه با «تحریف»، وانمود کرد که راهحلِ گشایشِ اقتصادی، «مذاکره با آمریکا» است. روحانی، هم این وسوسه را به ذهنِ مردم افکند و معیشتِ مردم را «شرطی» کرد؛ و هم به آمریکا اطمینان داد که در ایران، هیچ اتّفاقی رخ نخواهد داد، مگر اینکه تحریمها برطرف شوند! آخرین «پیامِ ضعفِ» این دولت به دشمن، چشمامیدداشتن به بازشدنِ بابِ «مذاکرۀ مجدّد با آمریکا» بهواسطۀ تغییرِ رئیسجمهورِ آن بود! گویا تدبیر و امیدِ این دولت، وابسته به «معادلاتِ سیاسیِ آمریکا» است!
[3]. وقتی بهگونهای با دشمن روبرو شویم که سراپا، «احساسِ نیاز و وابستگی» باشیم و به بهای مساعدتِ او، تمامِ «خطوطِ قرمزِ» خویش را زیرِ پا بگذاریم، او به «هیچ حدّی»، بسنده نخواهد کرد، بلکه فرصت را برای «پیشروی»، مناسب دانسته و میکوشد «سنگرهای بیشتر و مهمّتر»ی را فتح کند! بهعبارتدیگر، «عقبنشینی» و «انفعال» و «سازشجوییِ» ما، به ضررِ ما تمام خواهد شد. «دولتِ ضعیف» و «جامعۀ بهضعفکشاندهشده»، حریم و حصاری ندارد و دستخوشِ تعدّیِ دشمن قرار میگیرد.
[4]. تلختر و غمانگیزتر اینکه «دولتِ ضعیف» که همچنان، دلبسته و شیفتۀ مذاکره است، تلاش میکند تا «دانشمندِ هستهایِ» خویش را «دانشمندِ دفاعی» بخواند تا مبادا «خطِ جدیدِ مذاکره»، گزند و آسیبی ببیند! دولتِ جدیدِ آمریکا نیز میداند که «دولتِ ضعیف»، بیش از صدورِ چند بیانیّۀ رقیق و کلیشهای، قدمی بر نخواهد، بلکه «رامتر» و «تسلیمتر» و «حقیرتر» از همیشه، برای آغازشدنِ مذاکره، لحظهشماری میکند! «صنعتِ هستهای»، «صنعتِ موشکی»، «فتوحاتِ منطقهای»، «معیشتِ مردم»، «عزّتِ ایرانی»، «قاسم سلیمانی»، «محسن فخریزاده» و ... همهوهمه باید فدای «خطِ مذاکره با آمریکا» شوند!
[5]. این «دانشمندِ هستهای»، قربانیِ عملیّاتِ شناسایی در متنِ «روندِ رسمیِ اعتمادسازیِ دولتِ ضعیف با آمریکا» شد، نه عملیّاتِ جاسوسی و تعقیب و مراقبتِ غیررسمی ...! تفنگی که این گلولهها از آن شلیک شدند، در همان «دستِ چُدنیِ با روکشِ مخملی» قرار داشتند!
[6]. بهراستی، ما بهای چهچیزی را میپردازیم؟! «اختلالِ دستگاهِ محاسباتی»؟! «اعتماد به دشمن»؟! «سادهلوحی و حماقت»؟! «نفوذِ رسمی»؟! ... بیجهت نبود که رهبرِ انقلاب گفت: مگس، بر روی «زخم» مینشیند! این «زخمها»، حاصلِ نیشِ خنجرِ «مذاکره» هستند که از پشت، بر پهلوی انقلاب فرومیروند...
#شهید_فخری_زاده
#اخراج_جاسوسان_آژانس
✍ مهدی جمشیدی
https://eitaa.com/sedgh_mahdijamshidi
@haad1442