دیدار آخر بود : )💔

بچه هیئتی بود ، عمری در هیئت محبین زهرا (سلام‌الله) سینه میکرد ‌ . تمام رفقایش دور قبر نشسته بودند و اشک میریختند . یکی یکی داخل قبر میرفتند و خانه ی ابدی رفیقِ هیئتی‌شان را مزین به گل های پرپر شده میکردند روضه میخواندند و زار میزدند ، با صدای بلند ، گریه های مردانه ای که حالا تبدیل شده بود به هق هق هایی که بلاتشبیه به گریه ی زنانه نبود . بر سر میزدند و در آغوش برادرانه ی یکدیگر اشک هایشان روان بود . روضه ی مصور بود این تشیع شهید علیرضا داوری ۳۳ ساله . در عملیات منطقه ی مهیار ِ اصفهان با راکت به ماشینی که سه سرنشین داشت حمله شد و هر سه آنها به شهادت رسیدند . سوخته بود ، مثل مادرش زهرا ، مثل نامِ هیئتی که عمرش را آنجا خرج کرده بود . از پیکر نازنین این شهید یک تکه پوست به دستِ همسرش و خانواده اش رسیده . یک تکه پوست . . . :))💔 بعد از ده روز به خانه بازگشته بود ، اما با تابوت . با تابوتی که قطعه ای کوچک از تنِ علیرضا را حمل میکرد . بابا تولدِ دخترِ چهارسالگی دخترش به خانه آمد . میگفتند حالا فاطمه کوچولوی بابا آرام‌میخوابد ، ده شب منتظر پدر بوده و بیخواب حالا سجادِ ۶ ساله‌ مردِ آن خانه شده و باید مراقب مادر و خواهرش باشد . #عکاسی | #تشیعِ_شهید 💔

چه قدی داشتی اکبر :)💔 . . . #شهید_علیرضا_داوری

غم انگیز ترین تشییعی بود که این مدت کارای عکاسی و فیلم برداری‌ش رو انجام دادیم :) 💔

ـــــ ـ با مشت گره کرده ؛ شهادت ، شهادت (:

وسطِ عکاسی و بغض میانِ گلو وقتی پیکر شهید را یک نفر به روی دست به راحتی بلند کرد از اندازه پیکر قلب‌م تیر کشید و فقط بدون فکر شات انداختم که نتیجه شد این عکس ، دیدار آخر همسر با عزیزِ دل خود : )💔

: ‌))💔

رزقِ دیشب میان شات های دوربین بود : )🤍