✍امام رضا(ع) : امام همدم و رفيق است و پدر مهربان؛ و برادرِ همسان است و مادر نيكوكار به فرزند كوچكش. 📚الكافی، جلد ۱، صفحه‌ی ۲۰۰

با دوستان درباره ثروتمندان صبحت می کردیم. بحث این بود که چه می شود برخی یک دفعه ثروتمند می شوند. اساسا چرا برخی فقط ثروت می اندوزند و از حال دیگران بی خبرند. یکی از یاران امام رضا (علیه السلام) که در میان ما بود گفت سخنی را از امام شنیده ام، شاید پاسخ همین پرسش ها باشد. امام رضا (علیه السلام) می فرمود ثروت انباشته نمی شود مگر به سب پنج چیز: بخل شدید، آرزوی طولانی، حرص زیاد، قطع رحم و ترجیح دادن دنیا بر آخرت. منبع: عیون أخبارالرضا، جلد 1، صفحه 250 @hamkalam

📖 حرف مردم امام باقر (علیه السلام) به یکی از یارانش فرمود وقتی از دوستان ما می شوی که اگر تمام شهر بگویند آدم بدی هستی، گفتار آنان تو را اندوهگین نکند و اگر همه بگویند آدم خوبی هستی، سخن آنان خوشحالت نکند. وظیفه توست که خود را به قرآن عرضه کنی. اگر به قرآن عمل می کنی در راه خود پابرجا باش، وگرنه آنگاه در اندیشه نجات خویش باش، نه در فکر گفتار دیگران. 📚 منبع: الحدیث، مرتضی فرید، جلد ۲، صفحه ٣٨۶ ☘ @hamkalam

نقل است روزی چوپانی، حاکم شهر را به صحرا دید و در وصف او شعری سرود و خواند. حاکم، سرمست از شعر به چوپان گفت که فردا به قصر بیاید و ١٠٠ سکه طلا بستاند. چوپانِ خوش‌ باور از فرداى آن روز، هر روز به قصر می ‌رفت تا ١٠٠ سکه را بگیرد؛ اما نگهبانان مانع ورود او می‌ شدند تا روزی حاکم را در حال خروج از قصر دید و موضوع ١٠٠ سکه طلا را یادآوری کرد. حاکم به او گفت آن روز تو چیزى گفتی که ما خوشمان آمد و ما هم چیزى گفتیم که تو خوشت آمد. پس برو و ١٠٠ سکه را فراموش کن، چون بى‌ حساب هستیم! https://eitaa.com/hamkalam

#داستان_طنز کشاورزی مشغول پاشیدن بذر بود، ثروتمندی مغروری به او رسید و با تکبر گفت: بکار، که از تو کاشتن است و از ما خوردن! کشاورز نگاه معنا داری به او انداخت و گفت: دارم یونجه می کارم!!! https://eitaa.com/hamkalam

هارون‌الرشيد مردي بود ظالم و اذيت و آزارش به مردم زياد. به همين جهت بهلول از كارهاي او خيلي ناراحت بود و گاهي نمي‌شد كه كسي خنده او را ببيند. يك روز هارون علت ناراحتي او را پرسيد ولي بهلول جواب نداد تا اينكه هارون شخصي را انتخاب كرد و به او گفت: «پشت سر بهلول بدون اينكه متوجه شود راه برو و اگر خنده او را ديدي بيا به من بگو و صد درهم از من جايزه بگير». آن شخص تا چند روز همه جا ناظر كارهاي بهلول بود ولي نتوانست خنده او را ببيند تا اينكه يك روز بهلول دم دكان قصابي ايستاد و خيره‌خيره داخل دكان را تماشا كرد. درضمن نگاه كردن لبخندي بر روي لبش نشست. مرد فوري به حضور هارون رفت و هرچه ديده بود بيان كرد. هارون بهلول را خواست و گفت: «علت خنده تو در دكان قصابي چه بود؟» بهلول جواب داد: «من خيلي نگران بودم كه روزي با اين كارهايي كه تو مي‌كني مرا هم به آتش خودت بسوزاني ولي حالا فهميدم كه ـ بز را به پاي خودش مي‌آويزند، ميش را از پای خودش https://eitaa.com/hamkalam