محرمانه‌های هموطن https://6w9.ir/Harf_10576775 🙊🌱

بچه‌هایی که تازه به جمعمون اضافه شدین، سلاام😍🙋‍♀ برای دسترسی راحت‌تر به رمان‌ها: قسمت اولِ "محرمانه" (تکمیل شده) https://eitaa.com/hamvataan/11 قست اول "هموطن ۱" (تکمیل شده) https://eitaa.com/hamvataan/1259 قسمت اول "هموطن ۲" (تکمیل شده) https://eitaa.com/hamvataan/2362 قسمت اول "قصه‌ی بی‌نام" (در حال تایپ) https://eitaa.com/hamvataan/3309 🌱❤️

من وسط میدون دارم برا شما پارت می‌نویسم، شما کجایین؟! 🇮🇷🤌🫡

سلام چرا جواب ناشناس ها رو نمیدی ➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖ چرا جواب می‌دیم🙂‍↔️ اینجاییم: https://eitaa.com/hamvatanunknown 🌱

#قصه‌ی_بی‌نام [پارت چهل و هفتم] فکر آن روز‌ها تا لحظه‌ای که خوابم ببرد رهایم نکرد. با سردرد خوابم برده بود و با سردرد بیدار شده بودم. این طور نمی‌شد. از پا در می‌آمدم. با این ترسی که وجودم را گرفته بود، از پا در می‌آمدم. من از چهار سال پیش برای همچین روز آماده بودم و حالا نباید خودم را می‌باختم. بلند شدم دوش کوتاهی گرفتم و آماده شدم. زودتر از همیشه خودم را رساندم اداره. داشتم سمتِ دپارتمان خودمان می‌رفتم که صدای سرگرد را شنیدم: طاهری؟! برگشتم سمتش. تازه رسیده بود و داشت از پله‌ها می‌رفت بالا. احترام گذاشتم و گفتم: سلام آقا صبحتون بخیر. سر تکان داد و گفت: سلام، ساعت ۹ بیا اتاقم کارت دارم. و بعد پله‌ها را رفت بالا و منتظر نماند چشمِ من را بشنود. سمت میزم رفتم و نشستم. چشمم به ساعت بود. خودم را مشغول بررسی فیلم‌هایی کردم که دیشب با علی قرارش را گذاشته بودیم. مطمئن بودم چیزی از تویش در می‌آورم. آن‌قدر غرقِ فیلم‌ها شده بودم که آمدنِ علی را هم نفهمیدم. با انگشت دو تقه به شیشه‌ی ماتِ بینمان زد و گفت: سلام عرض شد. نگاهش کردم. هر دویمان نشسته بودیم و فقط پیشانی‌اش را می‌دیدم. گفت: سخت مشغولیا! نفس عمیقی کشیدم و گفتم: وقت نداریم. تو هم سخت مشغول شو! صدایش را در حالی که دهانش پُر بود شنیدم: مشغولم مشغولم! ساعت نزدیکی‌های ۹ بود که بلند شدم و رفتم سمت اتاق محمد. جلسه‌اش که تمام شد خودش آمد دم اتاق تا مهمان‌هایش را راهی کند. تکیه‌ام را از دیوار گرفتم و رفتم جلو. بی حرف از جلوی در کنار رفت. رفتم تو. پا کوبیدم که گفت: بشین. انگار بی‌حوصله بود. یا شاید کلافه. نشست پشت میزش و پرونده‌ها و پوشه‌های بی قید پخش شده را بست. گفت: به کجا رسیدین سر پرونده‌ی سروان حسنی؟ منظورش پرونده‌ای بود که توحید، برادرش مسئولش بود. پرونده‌ی قتل الهه. گفتم: به بن‌بست رسیدیم آقا ولی احتمالا چاره‌ش کنیم. داریم با فرامرزی کل ورود و خروجای پاساژ رو چک می‌کنیم. یکم طول می‌کشه ولی به نظرم به جواب می‌رسیم. نفسش را فرستاد بیرون و گفت: خوبه. می‌دانستم کاری با من دارد. کاری مهم تر از پرسیدن درباره‌ی پرونده‌ی توحید. صبر کردم خودش بگوید که گفت: نیرو لازم دارم. یه پرونده‌ی جدید اومده زیر دستم. برای جمع آوری اطلاعات نیروی بیشتر می‌خوام‌. نمی‌خوام تمرکزت رو پرونده‌ی خودتون کمتر بشه. می‌تونی؟ روی صندلی خودم را کشیدم جلوتر. انگار همه چیز خود به خود داشت جور می‌شد. اگر این پرونده، همان پرونده ای بود که صیاد دنبالش بود، کار تمام بود. گفتم: بله آقا می‌تونم حتما. سر تکان داد. مردد بودم ولی پرسیدم: می‌تونم موضوع پرونده رو بدونم آقا؟ دوباره سر تکان داد. از انبوه برگه‌ها و پوشه‌های روی میزش یکی را برداشت و گرفت سمتم. بلند شدم و پوشه را گرفتم. رویش نوشته بود: "خرده فروش_شرق" و یک شماره پایینش. پوشه را باز کردم. عکسِ بالای صفحه نفس را توی سینه‌ام حبس کرد. محمد را نگاه کردم. آب دهانم را قورت دادم و گفتم: چیکار باید بکنم من آقا؟ جواب داد: یه سری جمع آوری اطلاعاته. بهت می‌گم. فقط خواستم ببینم اوضاع کارت چطوره. میرسی به هر دو یا نه! نمی‌دانستم به فرامرزی گفته یا نه. احساس کردم نامردی‌ست اگر هیچ چیز نگویم! گفتم: آقا فرامرزی هم هست؟ اخم ریزی کرد و سر بالا انداخت: نه، نمی‌رسه. تمرکزش رو دو جا باشه کُند می شه. اگه تو هم نرسیدی بر می‌گردی سر کار خودت. جدی بود و با هیچ کس شوخی نداشت. گفتم: چشم آقا. _خب دیگه می‌تونی بری. گوش به زنگ باش خبرت می‌کنم. احترام گذاشتم و از اتاق بیرون رفتم. نوک انگشت‌هایم یخ بود. عکس داخل پرونده را می‌شناختم. کریم بود. چند باری همان سال‌ها با حبیب دیده بودمش. بازی جدی جدی شروع شده بود و من وسط جهنم بودم! 🌸🌸🌸🌸🌸

محرمانه‌های هموطن https://6w9.ir/Harf_10576775 🙊🌱

کسی هست اینجا تازه مشغول خوندن هموطن باشه؟! یا محرمانه واسه اولین بار. اگه هستین در نظر دادن کوتاهی نکنیداااا🥲😁❤️ https://6w9.ir/Harf_10576775 .

بچه‌ها فن‌فیکشن گاندو، می‌شه رمان هموطن🌱 .

#قصه‌ی_بی‌نام [پارت چهل و هشتم] عکس کریم عین همان روز‌ها بود. همان روز‌ها که می‌رفتم از حبیب جنس بگیرم‌. به من شیشه و کو*کائین می‌داد و به کریم تریاک. هر کسی بازارِ خودش را داشت. حالا که کریم دستگیر شده بود و پرونده‌اش در جریان افتاده بود یعنی می‌خواستند تا تهش بروند. ته تهش که می‌رسید به حبیب. می‌دانستم صیاد شکار نمی‌شود. می‌دانستم انقدر جای پایش سفت است و انقدر از همه زهر چشم گرفته که حتی اگر گیر هم بیفتند اسمی از صیاد نمی‌برند. می‌دانستم توی این ماجرا، حبیب بیشتر از صیاد نگران است. چون اگر گیر می‌افتاد همه چیز برایش تمام می‌شد. دلم می‌خواست پرونده را بگیرم و زودتر بخوانم تا ببینم چه خبر است. ببینم تا کجا پیش رفته‌اند و تا کجا می‌دانند. وارد دپارتمان شدم. ایستادم. اخم ریزی کردم و زیر لب گفتم: نه.. صندلی خالی را نشان کردم و رفتم سمتش. نشستم و دوباره گفتم: نه! کریم که مرا تا به حال ندیده بود، دیده بود؟ تند تند اتفاقات را مرور کردم‌. چند باری که کریم را دیده بودم از دور بود. من منتظرِ حبیب روی بشکه‌های توی گاراژ نشسته بودم و او، دور تر بود. همین بود دیگر. نبود؟! فکری مثل خوره افتاده بود به جانم. یادم آمده بود یک بار که داشتم از در گاراژ می‌رفتم تو، کسی همزمان آمد بیرون. بدون اینکه نگاهش کنم و چشم در چشم شویم از کنارش رد شدم، اما سنگینی نگاه او را هنوز خوب یادم بود. می‌دانستم او مرا دیده، اما نمی‌دانم کریم بوده یا نه! نمی‌دانستم اگر مرا دیده باشد، یا اگر مرا یادش باشد چه واکنشی نشان می‌دهد. صدای تق تقِ کوبیدن چیزی به میز حواستم را جمعِ محیط کرد. اطراف را نگاه کردم. علی سرک کشده بود و نگاهم می‌کرد. تا چشمم به چشمش افتاد سر تکان داد که یعنی چه شده. سر بالا انداختم که یعنی هیچ چیز! بلند شدم و سمت میز خودم رفتم. از آن روز‌ها چند سال گذشته بود. من تغییر کرده بودم. به خودم اطمینان دادم که کریم من را ندیده بود و اگر هم دیده بود، یادش نمی‌آمد. 🌸🌸🌸🌸🌸

محرمانه‌های هموطن https://6w9.ir/Harf_10576775 🙊🌱

ان شاءالله شب ناشناس‌ها رو می‌خونیم با هم💕

قراره بیشتر با هم تعامل کنیم امشب تو کانال ناشناس😍 اگه دوس داشتین تو ناشناس بهم بگین چند سالتونه و از کجاهایِ ایرانین و چند وقته با هموطنین!؟ .