حریر سفید برف زمین بی جان را در آغوش کشیده بود .
شاخه خشکیده درخت هلو با وزن برف ها خمیده تر می شد..."
و شاید زمستان گاهی ، عطر رز های سفید را به فراموشی بسپارد
و
در پیچ کوچه های آفتاب ، آسمان دلتنگ روزهای گرم شود و باران بگیرد..."