شاخه های بلند درختان افرا گنبدی بر فراز آسمان ساخته بودند.
باریکه های نور گاهی از لابه لای شاخه ها جان سالم به در می بردند و خسته به علف های سبز تکیه می زنند.
سبزه ها آنقدر بلند بودند که اگر میان سبزه زار می دوید مچ پاهایش زیر سبزیشان گم
می شد.
هر گاه که نسیم می وزید گل ها میانشان پناه می گرفتند..."