به کسی اسیر بودم که ورا ندیده بودم..

تو بدین همه لطافت که ز حور دل ربودی ز چه بر من سیه رو در دوستی گشودی ز ازل مرا ارادت به تو بوده از سعادت چو سرشته شد گل من تو دل مرا ربودی به کسی اسیر بودم که ورا ندیده بودم چو دو چشم‌ خود‌ گشودم‌ به‌ خدا قسم‌ تو بودی نه به روزگار بودم نه، حقیر و خوار بودم تو مرا عزیز کردی تو به عزتم فزودی

چند وقت بود دست به متن نگار و اینشات نبرده بودم

زندگی یه دانشجوی علوم انسانی با اینکه درآمدش تو حداقل‌ترین ممکنه و شاید خیلی جاها هیچی نداشته باشه رو ترجیح میدم به خیلی از کارها

از کاری که دارم میکنم چیزی که دارم میخونم چیزی که دارم میبینم در این نقطه با همه‌ی غرزنی‌هام، لذت بخشه

اینجوری زندگی کردن یکی از المان‌هاش بی‌پولیه

یه چیزی که تو سن من تو خیلی جاها بده اینه که من با نگاه کردن یک دختر تو جمع و مدل رفتارش با بقیه، یک حداقل چیزی رو می‌فهمم که یه دختر به من می‌خوره یا نه. این درکِ الانم که به خاطر سه چهار نفر از رفقامه که بالاتر رفته، خیلی رو مخمه و اذیت کننده‌س

سراغ هر آدمی نمی‌رم این طور

مثلاً یه زمانی تاکسیک پسند بودم

محمدرضا همش تقصیر توئه

حاجی زنده ای؟ دیشب چرا هیئت نبودی؟

متاسفانه زنده‌ام کدوم هیئت؟ حنیف وسیله نداشتم بیام